Tuesday, September 29, 2009

အရိုးခံ ဆႏၵမြန္


ကို...
လိုတယ္ဆို .. ႏိုင္သေရြ႕
ျဖည့္ေပးမဲ့.. ခ်စ္သူ ပါ..

ကို...
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္..
ကို႕ ေျခတြင္.. ဘိနပ္ပင္ ျဖစ္ခ်င္စမ္းပါရဲ႕
ကို...နဲ႕ မကြာ..
အျမဲ သာ လိုက္ပါ လို႕ ေလ......

ကို....
ေမွာင္ေနရင္ လင္းေစဖို႕...
ထြန္းညွိ ဖို႕ လိုတယ္ ဆို...
ကိုယ့္ ကိုုယ္ ကို.. စေတး လို႕
ဆီမီး လို ပူေဇာ္ ပါ့မယ္
ကို႕ ခရီး မွာ ဆူး မထိ ေအာင္..
စိုး စိတ္ နဲ႕ ကြယ္......။


မမသီရိ
၂၈.၉.၂၀၀၉

Saturday, September 26, 2009

မ်က္ေျပ ကဗ်ာ


က်မအတြက္...တဲ့

သူေရးခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီကားေလး…


သူ႕ႏွလုံးေသြးေတြ အျပာေရာင္ အသြင္ေျပာင္း

ေကာက္ေၾကာင္းဖြဲ႕ ေဆးေတြခ်ယ္..

ခ်စ္ျခင္းေတြ ဖလွယ္လို႕..

စိမ္းညို႕ တဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ ေတာင္ ျပာျပာမွိဳင္း..

ပန္းရိုင္းေတြ အားလုံး လဲ အျပာေရာင္ပြင့္

ပင္လယ္ၾကီး ကလဲ အေမွာင္ထဲ မွာ ကို ျပာလဲ့

လသာတဲ့ ညကလဲ ျပာ….

အ၀ါေရာင္ ၾကယ္ေတြေတာင္

အျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ေအာက္မွိန္ခဲ့…

ေနရာတကာ.. ဒီအျပာေတြ...

..

ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ သူေရးတဲ့ အျပာေရာင္ ပန္းခ်ီကား..

က်မ ဥယ်ာဥ္ တံခါး၀

က်မ အတြက္ သူ… တိတ္တိတ္ေလး လာ ခ် ထား တာ..


ေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ က်မ ေတြ႕ခဲ့ ေတာ့..

ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ ပါေပါ့ ဒီ အျပာေရာင္ေတြထဲ..


ရွက္ေသြး နီနီ စြက္

သူ႕ေက်ာေလး ကို သိုင္းဖက္ ခုိက္..

သူ႕ ႏွလုံးသား အသံ ၾကားလိုက္..

က်မ ကိုယ္တိုင္က သူ႕ ပန္းခ်ီကား


သူ႕စုတ္ခ်က္မ်ား အတိုင္း

က်မရဲ႕ဘ၀ အစိတ္အပိုင္း အကုန္လုံး

အမုန္းမျပိဳ.. အျပံဳးခ်ိဳေတြနဲ႕သာ ရွင္သန္သြားေတာ့မွာ

တကယ္ ေသခ်ာခဲ့ ျပီ မို႕….


သူ႕အေပၚျပဳထားတဲ့ က်မရဲ႕ က်ိန္စာ ေတြ..

မဆိုင္း ယခု.. ေျပပါေစ……


မမသီရိ

၂၄.၉.၂၀၀၉

Thursday, September 24, 2009

၀ါကၽြတ္ အိပ္မက္


မိုးယြန္းေတာ့မည္

ေသာ့ေသာ့ကေလး ေျမာက္ေလေအးလည္း

လြင္ေဆာ့ သာသာ ေနာ့ျပီ ကို….


လန္းလြန္းလွသည္

ထုံထုံ ၾကည္ေအး ၾကာပန္းေလးလည္း

ကန္လုံးေဖြးေဖြး ပြင့္ျပီ ကို….


လင္းလက္ တြဲသီ

ေဆာင္းဦး ၾကိဳေငး ႏွင္းစက္ေအး လည္း

ျမက္ဖ်ား တြဲ ခ်ိတ္ စြဲ ျပီ ကို..


ဖူးစာ ဖက္ညီ

စိတ္မွန္းရည္ခဲ့ ေမာင္ မယ္ ဖြဲ႕လည္း

၀ါကၽြတ္ အိပ္မက္ .. လည္ခ်င္း ယွက္ဖို႕

လက္ခ်ိဳး တြက္ ရည္ .. ရင္ေတြ ဖို……။


မမသီရိ

၂၃.၉.၂၀၀၉


၀ါလ ကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္မဲ့ ရက္ က နီးသထက္ နီးလာခဲ့ျပီ

၀ါကၽြတ္ရက္ကို ေမွ်ာ္တြက္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူလက္ရွိ အပ်ိဳၾကီး လူပ်ိဳၾကီး ခ်စ္သူစုံတြဲမ်ား

အပ်ိဳေလး လူပိ်ိဳေလး ခ်စ္သူ စုံ တြဲမ်ား

စိတ္ကူးနဲ႕ သာ ရူးေနၾကရ တဲ့.. လူလြတ္မ်ား…

အားလုံး အတြက္ ရည္ ရြယ္ ထားတဲ့. ၀ါကၽြတ္လက္ေဆာင္ ကဗ်ာေလး ပါ….

အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ ႏိုင္ၾကပါေစ…။


၀ါကၽြတ္ အိပ္မက္

မိုးယြန္းေတာ့မည္
ေသာ့ေသာ့ကေလး ေျမာက္ေလေအးလည္း
ေထြးေဆာ့သာသာ ေနာ့ျပီ ကို….

လန္းလြန္းလွသည္
ထုံထုံၾကည္ေအး ၾကာပန္းေလးလည္း
ေဖြးေဖြးကန္လုံး ပြင့္ျပီ ကို….

လင္းလက္တြဲသီ
ေဆာင္းရည္ၾကိဳေငး ႏွင္းစက္ေအးလည္း
ျမက္ဖ်ားတြဲခ်ိတ္ စြဲ ျပီ ကို..

ဖူးစာ ဖက္ညီ
စိတ္မွန္းရည္ခဲ့ ေမာင္မယ္ဖြဲ႕လည္း
မက္ဆဲ အိပ္မက္
လက္ခ်ိဳးတြက္ရည္ .. ရင္ေတြ ဖို……။

မမသီရိ

ကဗ်ာဆိုတာ ဆိုလို႕ေကာင္းရင္ ျပီးေရာ လို႕ သေဘာထားျပီး

စည္းလြတ္ ၀ါးလြတ္ ေရးတတ္သူ က်မရဲ႕ ကဗ်ာေလး ကို

ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ငယ္ လင္းဒီပ . ျပန္ျပင္ေရးထားတာပါ

သူ ျပန္ျပင္ေရးေတာ့ ပို ..ဆိုလို႕ ေကာင္းသြား သလိုပဲ ေနာ့..

ေက်းဇူးပါ ေမာင္ေလး ေရ... ေနာက္လဲ .. မေတာ္တေရာ္ေတြ ေတြ႕ ရင္

ျပင္ေရး အုံး ေနာ္.. း)...


အားလုံးကို ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့

မမသီရိ

Tuesday, September 22, 2009

သင္ဘယ္လို ငယ္ရြယ္ခဲ့သလဲ

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ ေ၀ဖန္ကဲ့ရဲ႕မွဳမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ျပီး ၾကီးျပင္းခဲ့ရပါက
သူတပါးအား အျပစ္တင္ ေ၀ဖန္ ပုံခ်တတ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ ရန္လိုျခင္းမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ ၾကီးျပင္းခဲ့ရပါက
အျခားသူမ်ား ႏွင့္ ခိုက္ရန္ေဒါသ ျဖစ္တတ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ ေျပာင္ေလွာင္သေရာ္မွဳခံခဲ့ရျပီး ၾကီးျပင္းခဲ့ရပါက
ရွက္တတ္သူ ျဖစ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ အားေပးမွုမ်ား ႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ ၾကီး ျပင္းခဲ့ရပါက
ယုံၾကည္မွု အျပည့္အ၀ ရွိသူ ျဖစ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ အရွက္ရစရာ ကိစၥမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ ၾကီးျပင္းခဲ့ရပါက
မိမိ ကိုယ္ ကို အျပစ္ရွိသူအျဖစ္ ထင္ျမင္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ သီးခံ မွဳမ်ား ႏွင့္အတူ ၾကီးျပင္းခဲ့ရပါက
သည္းခံ စိတ္ရွည္သူ တဦး ျဖစ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ ခ်ီးမြမ္း ခံရမွဳမ်ာ းႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ၾကီးျပင္းခဲ့ရပါက
အျခားသူမ်ားအား တန္ဖိုးထား ဆက္ဆံသူ ျဖစ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ တရားမွ်တ ေသာ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ၾကီးျပင္းခဲ့ရပါက
တရားမွ်တ စြာ စဥ္းစားေတြးေခၚ ျပဳလုပ္တတ္သူ ျဖစ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ လုံျခဳံမွုရွိစြာႏွင့္ ၾကီး ျပင္းခဲ့ရပါက
ယုံၾကည္မွု ရွိသူ တဦး ျဖစ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ မိမိကို ေထာက္ခံ အားေပးမွု မ်ား ႏွင့္သာ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါက
မိမိကိုယ္ကို ႏွစ္ျခိဳက္ေသာ၊ အေကာင္းျမင္ေသာ သူ ျဖစ္လာမည္။

အကယ္၍ ကေလးတေယာက္သည္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ ႏွင့္ လိုလားစြာ ဆက္ဆံမွဳမ်ား ရရွျပီး ၾကီးျပင္းခဲ့ပါက
ဤကမၻာေလာက တြင္ ေမတၱာကို ရွာေဖြ ေတြ႕ ရွိမည္။


(ကေလးမ်ားသည္.. ေတြ႕ ၾကံဳ ခံစား မွဳမ်ားမွ သင္ယူ လာၾကသည္။)

ကေလးသူငယ္ဖြံ႔ျဖိဳးမွဳဆိုင္ရာ အလုပ္ရုံ ေဆြးေႏြးပြဲ တခု မွာ ေလ့လာ ခဲ့ရျပီး က်မတို႕ ရဲ႕ Project တခ်ိဳ႕မွာ ထည့္သုံးေနတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႕ ရဲ႕ မိသားစု ၀င္ကေလးေတြ၊ က်မတို႕ ထိေတြ႕ဆက္ဆံေနရတဲ့ ကေလး ေတြ ကို ဘယ္လိုၾကီးျပင္းလာေစခ်င္သလဲဆိုတာ ပုံေဖာ္ျပီး သူတို႕ ငယ္ရြယ္စဥ္ ဘ၀မွာ က်မတို႕ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးသင့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ က်မတို႕ ေတြ ဘယ္လိုငယ္ရြယ္ခဲ့ သလဲ လို႕ အခ်ိန္ယူ စဥ္းစားျပီး က်မတို႕ မၾကိဳက္ခဲ့တာ မ်ိဳးေတြ ကို သူတပါးအေပၚ အထူး သျဖင့္ ကေလးေတြအေပၚ မျပဳမိေစဖို႕လဲ သတိထားၾကရမွာပါ။ ကေလး ေတြ ဆိုတာ အနာဂတ္ရဲ႕ ရတနာေတြ မဟုတ္ပါလား..။

ဒီ အခ်က္အလက္ေလးေတြ ခု ျပန္ဖတ္မိေတာ့့ အေတြး ၂ မ်ိဳး ၀င္လာမိတယ္။

ဟို လူၾကီးေတြ ငယ္ငယ္ က ဘယ္လို ၾကီး ျပင္းခဲ့ပါလိမ့္...။

အသက္ၾကီးလာေတာ့ အခ်ိန္တိုင္းလြမ္း .. အား အား ရွိ လြမ္း ေနျပီး.. အလြမ္း ကဗ်ာေတြ ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာ ဆရာ ေတြ က ဘယ္လို ငယ္ ရြယ္ခဲ့ ပါလိမ့္.. လို႕.... း))) .. (အဲဒီထဲ ကိုယ္ လဲ ပါတယ္ ရွင့္..း).... )။


အားလုံးကို ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့

မမသီရိ

Sunday, September 13, 2009

ေဗဒါ


ကြင္းစပ္က်ယ္ ေရသြယ္စပ္
ကပ္လ်က္ရွိ ကန္ငယ္မွာ

ျငိမ္သက္စြာ အိေျႏၵနဲ႕ ခပ္ႏြဲ႕ ႏြဲ႕ ေဗဒါျပာ
ရြက္စိမ္းလႊာ ထူသိပ္ၾကားမွာ
ပြင့္ေနလိုက္တာ...

စုန္တာနဲ႕ ဆန္တာ မရွိပါ
ေရျငိမ္ျပာေၾကာင့္

တိတ္ဆိတ္စြာ ရပ္ေနရင္း
လန္းစြင့္ေနရွာ...

ႏွစ္သက္စြာ စြဲလမ္းလို႕ ဖတ္ခဲ့ရ ငယ္စဥ္ခါ
ေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ေဗဒါလမ္း

စုန္ဆင္းတခါ ဆန္ခ်ီ တလွည့္
ဧရာ ႏြယ္ ျမစ္ျပင္တန္းမွာ .. လမ္း သိေနခဲ့.. တဲ့



ကန္ေလး ငယ္ ေရတိမ္လွ်ပ္
ရပ္ေနတဲ့ ေဗဒါရယ္

ေခ်ာင္း အသြယ္ ဒီေရစပ္ကို သိရဲ႕လား ကြယ္..

ျမစ္ျပင္က်ယ္ ဧရာလမ္း မွန္းေလ လား ကြယ္

အေျပာ က်ယ္ ပင္လယ္လွ ေရာ သိပါ လား ကြယ္


တျခား မယ္ ဘာေတြရွိ
မသိသလို ဟန္မူပိုနဲ႕

ကန္ ငယ္ငယ္ ေရ ျငိမ္ထဲမွာ
၀င့္ ၾကြားစြာ ပြင့္ေနတဲ့
ေဗဒါ ျပာ လြင္လြင္ေလး ရယ္... သနားမိပါ ရဲ႕....။


မမသီရိ
၂၅. ၆. ၁၉၉၀



က်မရဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္သာမွာ ဆရာမသက္တမ္း က သိပ္မၾကာခဲ့ပါဘူး။ အိမ္သာမရွိတဲ့ လူေနမွု ဘ၀၊ ထမင္းစား တ့ဲံ အခါ အဟာရအုပ္စု ၃ ခု ျပည့္ေအာင္ စားရမယ္ လို႕ သိတတ္ကတည္း ကတည္း နားရည္၀ ျပီး ၾကိဳက္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ၾကိဳက္ အဟာ ရျဖစ္မဲ့ အစားအစာ ေတြ ကို ၾကိတ္မွိတ္ စားခဲ့ရဖူး သူ က ငရုတ္သီးေထာင္း တမယ္ထဲ နဲ႕ ထမင္းစားျပီး အသက္ရွင္ေနတဲ့ သူေတြကိုေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀၊ ညဖက္ဆို သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေလထန္ကုန္း ၀တၱဳထဲကထက္ အသံျပင္း လွတဲ့ ေလၾကမ္းၾကမ္းေတြ ရဲ႕ ေဆာင္းညေတြ ကို ခိုက္ခိုက္တုန္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀၊ ဘာမွ မရွိလဲ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး လို႕ ႏွစ္သိမ့္ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတဲ့ ဘ၀ေတြ ၾကားထဲ မွာ လုံျခံဳေရးကလဲ အားနညး္ ဟိုအနား မွာ ဓါးျပ တိုက္သတဲ့၊ ဒီ ဖက္ရြာမွာေတာ့ လက္နက္ေတြ ေတြ႕ ျပန္ျပီ တဲ့ ဆိုတဲ့ နားစြင့္စရာ သတင္းေတြ ၾကား ထဲမွာ မွတ္စု ေလး တအုပ္၊ ဖတ္စရာ စာအုပ္ေတြနဲ႕ လိုင္းတို ေရဒီယိုေလး တလုံး ကို အေဖာ္ျပဳ ခ်စ္ေသာ ကေလးေတြရဲ႕ ေဖးမ ခ်စ္ခင္မွဳေတြ နဲ႕ ေနေတာ့ မယ္ စိတ္ကူးခဲ့ေပမဲ့၊ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ ကာလေလး မွာ ေရာက္ခဲလွတဲ့ ျမိဳ႕နယ္ အဆင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေတြ ေဒသတြင္း စစ္ေဆး ဖို႕ေရာက္လာတဲ့ အခိုက္ ဆရာမ ေပါက္စေလး ကို ေတြ႕သြားခဲ့ေတာ့ လုံျခဳံေရး အေျခအေနအရ ျမိဳ႕နား နီး တဲ့ ရြာ လတ္လတ္ တရြာ ကို ေျပာင္းေရႊ႕ ခ်ထားေပးျခင္း ခံ ခဲ့ရပါတယ္။

က်မ ဒုတိယ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ ရြာက အဲဒီ အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ထိပ္တန္းေရာက္တယ္ ဆိုတ့ဲံ ရြာတရြာ ပါ၊ ေစ်းေလး ရွိတယ္၊ အိမ္ၾကီးၾကီး ၄ - ၅ ေဆာင္ေလာက္ ရွိတယ္၊ ျမိဳ႕နယ္ရဲ႕ ျမိဳ႕ေလး ကို ၃ နာရီ ေလွစီး ခရီး ေလာက္သြား ရင္ ေရာက္ႏိုင္တယ္၊ ရြာ ထြက္ ပညာတတ္ (၁၀ တန္း ေအာင္)တေယာက္ရွိတာမို႕ အဲဒီ နားတ၀ိုက္မွာေတာ့ ရြာၾကီး ေပါ့။ ရြာ ရဲ႕ ေက်ာင္းေလး က ေျခတံရွည္နဲ႕ တထပ္ေက်ာင္းပါ၊ ၅ တန္း ၆ တန္း ပါ တြဲ ဖက္ ရွိတာမို႕ ၂ သုတ္ တက္ခဲ့ၾကရတာေပါ့၊ သိပံဘာသာ တြဲ ဆရာမ မရွိတာမို႕ က်မ က ေရာက္တာနဲ႕ ၅ တန္း နဲ႕ ၆ တန္း ကို တြဲျပခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ ေကာ်င္းကေလး ရဲ႕ ျပတင္း က လွမ္းၾကည္လိုက္ရင္ေတာ့ တေမွ်ာ္တေခၚ က်ယ္ျပန္႕ လွ တဲံ့ လယ္ကြင္းေတြ၊ အဲ ဒီ့ ေနာက္မွာ ရိုး မ ေတာင္စြယ္ၾကီးက အထပ္ထပ္ လြမ္းစရာေကာင္းေအာင္ ျပာ မွိဳင္း လို႕၊ မိုးသဲတဲံ ရက္ေတြမွာ ဆို လယ္ကြင္းျပင္ တခြင္လုံး ေရေတြ ေဖြး လို႕ ပင္လယ္ၾကီး ပမာ.. အေျပာ က်ယ္ က်ယ္ လွခ်ည္ရဲ႕ လို႕ ေတြးမိရသလို ပဲ ။ ေဆာင္းေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ.. ေဆာင္းေငြ႕ ေတြ ႏွင္းေငြ႕ ေတြနဲ႕ လြမ္းစရာ ေကာင္းပုံက ေတာ့ .....

အစထဲကမွ အလြမ္း ဓါတ္ခံက ရွိရတဲ့ အထဲ ၊ ဒီျမင္ကြင္းေတြ ေန႕စဥ္ျမင္ ရတာနဲ႕ တင္ ဘယ္ကို လြမ္း မွန္း ဘာကို လြမ္းမွန္းမသိတဲ့ အလြမ္းကဗ်ာေတြ ကလဲ တပုဒ္ ျပီး တပုဒ္ ေရးျဖစ္ေတာ့တာေပါ့။

တပည့္ေလးေတြကလဲ ပထမ တာ၀န္က်ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းတုန္းက တပည့္ေတြ လုိပါ ပဲ ဆရာမေလး ကို အေတာ္ ၀ိုင္းခ်စ္ၾကပါတယ္။ က်မ က စာ သင္ျပီဆို စာ တခု ထဲ သင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ဗဟု သုတ ရစရာေတြ ကိုယ္ ဖတ္ဖူး ေတြ႕ဖူး တဲ့ အထဲက ကေလး အတြက္ သိသင့္တာမ်ိဳးေတြ ကို အျမဲ မွ်ေ၀ ေျပာျပတာမို႕လဲ က်မကို ပို ခ်စ္ခင္ၾကတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ တေန႕ စကားေျပာေနၾကတုန္း ဒီရြာ ေလး ထက္အျပင္ တျခား ဘယ္ကို ေရာက္ဖူး ၾကသလဲ လို႕ က်မ အဲဒီ တပည့္ေတြ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၂ ေယာက္ေလာက္က လြဲ ျပီး က်န္တဲ့ ၁၆ ေယာက္ က ျမိဳ႕ ဆိုတာ ကို မေရာက္ဖူး ပါတဲ့၊ သူတို႕ TV ဆိုတာ မျမင္ဖူး ၾက ၊ ရုပ္ရွင္မၾကည့္ဖူးၾက၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆိုတာ သူတို႕ အတြက္ေတာ့ ဒ႑ာရီ၊ သူတို႕ လူမ်ိဳးႏြယ္စု ကလြဲျပီး တျခားလူမ်ိဳး စုေတြ အေၾကာင္း မသိၾက..... ..
က်မ ရင္ထဲ အေတာ္ပဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ က်မ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျမိဳ႕ကို တက္ျဖစ္ရင္ သူတို႕ အတြက္ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္၊ ရင္းႏွိးခင္မင္ ရာလူေတြ ေျပာျပျပီး ေက်ာင္း စာၾကည့္တိုက္ေသးေသးေလး တခု မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႕ သူတို႕ နားေလးေတြ မ်က္စိေလးေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပြင့္ေစ ဖို႕ ၾကိဳးစားျဖစ္ခဲ့ပါ တယ္..။

အဲဒီ ေက်ာင္းေလး နဲ႕ ကပ္ရက္မွာ ကန္ပ်က္ ကန္ေကာ ေလး ၂ ခု ရွိျပီး ေတာ့ ေဗဒါေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတာေလ၊ မိုးတြင္းတေန႕ ေဖြးေဖြး ျပာေအာင္ပြင့္ေနတဲ့ ေဗဒါ ေတာၾကီး ကိုၾကည့္ ရင္း က်မ တပည့္ေလးေတြ အတြက္ ဒီကဗ်ာေလး ကို ေရးခဲ့တာပါ။

(အမွန္ေျပာရရင္ေတာ့၊ အဲဒီ တပည့္ေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး ကိုယ္တိုင္လဲ အဲဒီေဗဒါေတာထဲ က တပြင့္ပါပဲ.. ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ လဲ ျပန္သနား မိပါရဲ႕)

က်မ မွတ္မိသေလာက္ ေဗဒါ ကဗ်ာ ၂ ပုဒ္ က်မေရးခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေလာေလာ ဆယ္ဆယ္ က်မ ရဲ႕ စာရြက္ေဟာင္းေတြ ထဲ မွာ ဒီ တပုဒ္ ပဲ ရွာေတြ႕ တာမို႕ ေနာက္ ရွာေတြ႕့ဲံ ခါ ေနာက္ တပုဒ္ ကို လဲ တင္ေပးသြား ပါ့မယ္..

အားလုံး ကိုခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့

မမသီရိ

Thursday, September 10, 2009

ခ်စ္သူ႕က်ိန္စာ

မင္းကိုခ်စ္ခဲ့တာ အမွန္တရား

ငါ ဘယ္ေတာ့မွ စြန္႕မသြားဘူး ခ်စ္သူေရ႕…


မင္းေၾကာင့္က်တဲ့ မ်က္ရည္

ဆည္ေပါင္တာရိုး က်ိဳးပေလ့ေစ

ငါ သုတ္ဖို႕ မၾကိဳးစား ဒီတိုင္းပဲ ထား ထား မယ္..


မင္းေၾကာင့္ရတဲ့ ဒဏ္ရာ

ႏွလုံးေသြးစက္ေတြ ျဖာပေစ ေပါ့

ငါလွ်ာနဲ႕ မလွ်က္ ထြက္ျမဲတိုင္း ထြက္ပါေစ ငါ ဒီအတိုငး္ ၾကည့္ေနမယ္

မင္း ေျပးခ်င္သေလာက္ေျပး

ေ၀းေ၀း ေတာ့ မေရာက္ႏိုင္

မင့္အရိပ္ တိုင္ကြယ္ေနာက္ ငါ ေရာက္ေနမွာ အေသအခ်ာ..



ငါ့ မ်က္လုံး စိမ္းစိမ္း

မင့္ အိပ္မက္ေတြ ဆီက ဘယ္ေတာ့မွ တိမ္းမထြက္ေစရ

ငါ့ နာက်ည္းမွဳ သီခ်င္းေတြ မင္း အနားမွာ အျမဲ ေ၀ေနေစ လို႕

ငါ့ ၀မ္းနည္းျခင္း အေငြ႕အသက္

မင့္ကို ထာ၀ရ ေထြးဖက္ထားေစ့မယ္

ငါ့တမ္းတ ျခင္း ကဗ်ာေတြနဲ႕ မင္း ထာ၀ရ ေၾကကြဲေနေစရမယ္

ငါ့ ရင္ထဲက အလြမ္းေတြအတြက္ မင့္ ေနာက္ဆုံး ထြက္သက္ထိ ေပးဆပ္ရမယ္..





ဘာမွ မေတာင္းဆိုပါဘူး အၾကိမ္ၾကိမ္ ငါ ေျပာရက္နဲ႕

တခ်က ္ျပန္ျပံဳး ျပဖို႕ မင္း တြန္႕တိုခဲ့

ငါ့ ေပးဆပ္ျခင္းမ်ား မင္းတန္ဖိုး မထားတတ္ခဲ့

ငါ့ ခ်စ္ျခင္းတရား.. မင္း တန္ဖိုး မထားတတ္ခဲ့

ငါ့ ဂရုစိုက္ျခင္း မ်ား မင္း ေပါ့တန္စြာ ခံယူခဲ့

ငါ့ သတိရျခင္းမ်ား မင္း ဥေပကၡာ ျပဳထားခဲ့

ငါ့ လြမ္းဆြတ္ျခင္းမ်ား မင္း မသိေယာင္ျပဳထားခဲ့

အားလုံး အတြက္.. အားလုံး အတြက္..

မင္း.. တဘ၀စာ ျပန္ေပးဆပ္ရေတာ့မယ္


အေနေ၀းေနတာပဲလို႕ ၾကိတ္ျပီး ေျဖေတြး မေတြးေနနဲ႕

ခုပဲ ေနာက ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္

ေရာက္ေနျပီ မင္း အနား မွာ… အဲဒါ ငါ့ ၀ိဥာဥ္ ေလ…


ငါ့ ရဲ႕ ေလွာင္ျပဳံး

ငါ့ ရဲ႕ မ်က္ရည္ၾကားက ရီေမာ သံ သဲ့သဲ့

ငါ့ ရဲ႕ ပူေဆြးျခင္း အသက္ရွဴသံ တိုးတိုး

ငါ့ရဲ႕ ျပန္အဖတ္ဆည္မရေတာ့တဲ့ ႏွလုံးသား

မင့္ ကို အျမဲေျခာက္လွန္႕ေစ ေတာ့မယ္

မင္း.. တျမည့္ျမည့္ .. ခံစားေစရမယ္…

မင္း.. ဘယ္ေတာ့မွ ….

အဲဒီ ေျခာက္လွန္႕ျခင္း အိပ္မက္က ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေစရ..


မင္းကို ခ်စ္တဲ့ ငါ့အခ်စ္က အမွန္တရား

အဲဒါ ငါ့ ရဲ႕ သစၥာ စကား


အဲဒ ီခ်စ္ျခင္း တရားေၾကာင့္ ပဲ

မင္း…. ………. ငါ့ က်ိန္စာ မိပါေပါ့ ခ်စ္သူ ….။


မမသီရိ

၁၀.၉.၂၀၀၉

Wednesday, September 09, 2009

ဆရာေတာ္ အသွ်င္ဥတၱမ

(၁)

သမိုင္း ဆိုေသာအရာ သည္ လူသားတို႕ျဖတ္သန္းခဲ့ရာ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွ ေျခရာမ်ား၏မွတ္တမ္းဟု က်မ ယုံမွတ္ထားပါသည္။ လူသားတဦခ်င္းစီျဖတ္သန္းရာ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္သလို လူမွဳအဖြဲ႕အစည္းတခုလုံး၏ ေျပာင္းလဲျခင္း ျဖစ္စဥ္ကို မွတ္တမ္းျပဳထားျခင္းလည္း ျဖစ္ေနပါေခ်ေသးသည္။ လူ႕သမိုင္းဦးအစ သမိုင္းဦးကာလ၊ သမိုင္းမတင္မီ၊ သမိုင္းမွတ္တမ္းရွိျပီး ကာလ ဟူ၍ ပညာရွင္တို႕က သမိုင္းကို အပိုင္း အကန္႕ ပိုင္းျခား ထားျပီး.. က်မတို႕ မသိမီလိုက္ေသာ အတိတ္ကာလ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ျပီးခဲ့ေသာသမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ က်မ တို႕ သိၾကရသည္။ သမိုင္းဆိုေသာ အရာ သည္ အေကာင္း အဆိုး ဒြန္တြဲ ေနတတ္သကဲ့သို႕၊ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ၊ သင္ခန္းစာ ယူစရာ၊ အတုယူစရာ၊ စိတ္ဓါတ္တက္ၾကြဖြယ္ရာ မွတ္သားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္ေသာ္လည္း ရံဖန္ရံခါ တို႕၌ ေခတ္အဆက္ဆက္ အုပ္စိုးသူတို႕ အၾကိဳက္ သမိုင္းကို ျပဳျပင္ေရးရျခင္း၊ ထို အုပ္စိုး သူ တို႕ မႏွစ္သက္သည့္ အစိတ္အပိုင္းမ်ား အားေမွးမွိန္ေစျခင္း၊ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေအာင္ လႊဲျပီး မွတ္တမ္းေစျခင္း စသည္ျဖင့္ မတရားေသာ သမိုင္းမ်ားလည္း ရွိတတ္ေပေသးသည္။

သို႕ပါေသာ္လည္း ရာဇ၀င္ဟူသည္ ရွဳေထာင့္ေပါင္းစုံ မွ ၀ိုင္း၀န္းမွတ္တမ္းတင္တတ္ၾကေသာ အေလ့အထေကာင္း တခု ေၾကာင့္ မတရားအုပ္စိုးသူတို႕ မည္မွ်ပင္ ဖုံးကြယ္ ေမွးမွိန္ေစေသာ္လည္းပဲ တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ေတာက္ပ အသက္၀င္စျမဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ဤကမၻာေပၚ၀ယ္ သာဓက မ်ား စြာရွိေနပါသည္။


(၂)

မဆီမဆိုင္ လက္ပံသား ဓားနဲ႕ခ်ိဳင္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေျပာခ်င္တာက က်မတို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး သမိုင္းအတြက္ ေတာ္လွန္ေရး မ်ိဳးေစ့ အသိစိတ္ဓါတ္ ခ်ေပခဲ့သူ ပုဂၢိဳလ္ ထူး တစ္ပါး ရဲ႕ အေၾကာင္း ေျပာခ်င္လို႕ပါ။ သမိုင္းနဲ႕ ခ်ီျပီး ေျပာရတာကေတာ့ ႏွစ္ေတြ ရာခ်ီ ရွည္ၾကာခဲ့ျပီမို႕.. ေမ့ေမ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေမွးေမွး မွိန္မွိန္ မွဳန္မွဳန္ ၀ါး၀ါး ျဖစ္ခံေနရျပီမို႕.. သမိုင္း.. လို႕ အစခ်ီ ရင္း ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ ေရာက္သြား တာ ခြင့္လႊတ္ၾက ပါ။

ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး သမိုင္း အေၾကာင္းေျပာၾကျပီေဟ့ ဆိုရင္.. သမိုင္း၀င္ ဆရာေတာ္ၾကီး ၂ ပါး ကို က်မတို႕ ဘယ္လိုမွ ေမ့ထားလို႕ မရႏိုင္ၾကပါ ဘူး။ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ နဲ႕ ဆရာေတာ္ဦး၀ိစာရ၊ အာဇာနည္ ဆရာေတာ္ၾကီး ၂ ပါး ရဲ႕ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြ ဟာ ျဖင့္ အစဥ္ သျဖင့္ ဂုဏ္၀င့္ လို႕ ေနအုံး မွာပါ။

အဲဒီဆရာေတာ္ ၂ ပါးထဲက ဗမာ့ေခတ္ ဦးဘရင္ ေရးသား ျပဳစု ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ရဲ႕ အတၱဳပတၱိကို ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္တစုကျပန္လည္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာ စာစီ ကာ ၉.၉.၂၀၀၉ ေန႕မွာ က်ေရာက္မဲ့ ႏွစ္ ၇၀ ျပည့္ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမေန႕ အထိမ္းအမွတ ္အျဖစ္ e-book စာအုပ္တအုပ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဆရာေတာ္အသွ်င္ဥတၱမ ရဲ႕ ဒီ အတၱဳပတၱိ စာအုပ္ဟာ ေႏွာငး္လူငယ္ေတြ အတြက္ သိမွတ္ဖြယ္ရာ အဖိုးတန္ရတနာ စာအုပ္တအုပ္ဆိုတာ ယုံမွားသံသယ ရွိဖြယ္ မရွိပါဘူး။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး အသိ၊ ႏုိင္ငံေရး အျမင္နဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းမွဳေတြဟာ ယေန႕ထိတိုင္ ေခာတ္မီေနဆဲဆိုတာ ေတြ႕ ၾကရမွာပါ။ ဒီစာအုပ္ ကိုဖတ္ေနရင္း၊ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ေခာတ္ဦးဟာ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ က စခဲ့့တယ္ ဆိုတာ ကို လဲ ဒီစာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြက ပိုမို သိလာခဲ့ရတဲ့ အျပင္. ဆရာေတာ္သာ မေပၚထြန္းခဲ့ရင္ ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းမွုဟာလဲ ဒီေလာက္ထိ ျမန္ေလပါ့မလား လို႕ အေတြးေတြ ပြားေစခဲ့ရပါတယ္။

စာအုပ္တအုပ္လုံး က အႏွစ္ေတြခ်ည္းပဲမို႕ ကိုယ္တိုင္ဖတ္တာ ပိုျပီး ေကာင္းမယ္ လို႕ ယူဆတဲ့ဲံ အတြက္ ဒီမွာ ထုတ္ႏွဳတ္ မေဖၚျပေတာ့ပါဘူး၊ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေထရုပတၱိ အက်ဥ္းနဲ႕ ဆရာေတာ့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အက်ဥ္းကို ေတာ့ ေမအိခင္ (လယ္ေ၀း) ရဲ႕ လမင္းခင္ ဘေလာ့မွာ သြား ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

စာအုပ္စီစဥ္သူမ်ားရဲ႕ အမွာစာ အရ . ဒီစာအုပ္က မူလစာေရးသူ၊ ထုတ္ေ၀သူ မ်ား ရဲ႕ ခြင့္ျပဳ ခ်က္ မရနိုိင္ခဲ့ဘူးလို႕ သိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လဲ က်မ အေနနဲ႕ကေတာ့ က်မ ဘေလာ့ ကိုလာဖတ္တဲ့ ဘယ္သူမဆို တေယာက္ ျဖစ္ေစ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ ဘယ္သူ ဖတ္ဖတ္ သိသင့္ တဲ့ စာအုပ္ တအုပ္လို႕ ယူဆတဲ့ အတြက္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။

အစတုန္းကေတာ့ ဒီမွာပဲ တင္ေပးမလို႕ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ စာမ်က္ႏွာ ၁၅၉ မ်က္ႏွာ ျဖစ္ေနလို႕လား လို႕လားေတာ့ မသိပါဘူး တင္မရ ျဖစ္ေနတာနဲ႕ မတင္ေပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အကယ္လို႕ စိတ္၀င္စားသူ မ်ားရွိရင္ ma.lay751@gmail.com ကို လွမ္းေတာင္းလို႕ ရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ http://drlunswe.blogspot.com/2009/09/blog-post_09.html ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ ဘေလာ့ မွာ တင္ထားတဲ့ ဆရာေတာ့္ ႏွစ္ ၇၀ ျပည့္ ဂုဏ္ျပဳ ေဆာင္းပါး ပါ။


ဒီစာအုပ္ ကို စီစဥ္ခဲ့ၾကတဲ့ စီစဥ္သူေတြ နဲ႕ စာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ အဖက္ဖက္ က ၀ိုင္း၀န္း ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသူေတြ အားလုံးနဲ႕၊ ဒီစာအုပ္ကို က်မဆီ ပို႕ေပးတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ပညာ သင္ၾကားေနတဲ့ က်မရဲ႕ သားေတာ္ေမာင္ ဥပဇင္း အရွင္၀ရသာမိ ကို ေက်းဇူး မွတ္တမ္း တင္ပါတယ္။

အာလုံးကိုေလးစားခ်စ္ခင္ေသာ

မမသီရိ

Thursday, September 03, 2009

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္


ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..
သူ႕အလင္းေတြသာ
က်မျခယ္မွဳန္းခဲ့တယ္.....။

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..

သူ႕သတင္းေတြသာ
က်မ သယ္ေဆာင္ခဲ့တယ္...။

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..

သူ႕သီခ်င္းေတြသာ
က်မ သီဆိုခဲ့တယ္...။

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..

သူ႕ႏွလုံးသား ဟာ
က်မ ကဗ်ာ ျဖစ္ခဲ့တယ္...။

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..

သူ႕မိုးေကာင္းကင္
က်မ ခုံမင္ခဲ့တယ္...။

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..

သူ႕အတြက္ကဗ်ာေတြ
က်မ အပ္ေၾကာင္းထပ္ခဲ့တယ္..။

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..

သူ႕ပန္းကေလးေတြ
က်မ စီေရ ခဲ့တယ္...။

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..

သူ႕သမိုင္းေၾကာင္းမ်ားသာ
က်မ ေအာင္းေမ့ခဲ့တယ္..။

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..

က်မ ဘ၀..
က်မ ႏွလုံးသား

က်မ အေၾကာင္းမ်ား..

ႏွင္းအပ္ ပူေဇာ္ သူ႕အေဖာ္ျဖစ္ခြင့္
ရခဲ့ခ်င္ေပမဲ့...

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..
ခ်စ္ေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္

ခ်စ္မိသည့္ အတြက္မို႕

က်မ ဘ၀ မွန္ကူကြက္ ကေလးရယ္


အထီးက်န္ ႏြမ္းလ်...
အလြမ္းနဲ႕သာ ယက္ျခယ္.. က်မ ေပ်ာ္ေနပါေတာ့မယ္....။




မမသီရိ