ပထမ ကဗ်ာ

သူမ်ားတကာေတြ ႏွစ္သစ္ကူး နဲ႕ ခရစ္စမတ္နဲ႕ ေဟာလီးေဒးေတြ ယူၾက၊ ခရီးထြက္ ၾက၊ ခရီးထြက္ဖို႕ ျပင္ဆင္ၾက၊ မိသားစုေတြ ဆုံဖို႕ စီစဥ္ၾက နဲ႕ ကိုယ္ရ မဲံ့ခြင့္ရက္ေလးေတြ အလဟသ မျဖစ္ရေအာင္ အမိအရ ခြင့္ယူေနၾကေပမဲ့.. ကံ အေၾကာင္းမလွလို႕ အလုပ္ေတြနဲ႕ လုံးခ်ာလိုက္ေနသူေတြ ထဲ ပါခဲ့သူ က်မ ကေတာ့ ကိုယ္ဆတ္ေဆာ့ထားမိတဲ့ ပေရာဂ်က္ေတြ နဲ႕ ဘတျပန္ က်ားတျပန္ ႏွစ္ကုန္ထဲ မွာ နပမ္းလုံးေနရတာမို႕ ခြင့္ရက္ေလးေတြကို လြမ္းေမာတသ စြာ ေမွ်ာ္ေငးေနယုံေလး ျဖစ္ေနရပါတယ္..။

အြန္လိုင္းထဲ မေရာက္ျဖစ္တဲ့ ရက္ေတြ က ခပ္စိပ္စိပ္၊ ခပ္ထပ္ထပ္၊ ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ ေမးလ္ကေလး ကပ်ာကယာ စစ္၊ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလး ဖြင့္ျဖစ္တဲ့အခါ ဆို ေဘးဆိုဒ္ဘားထဲက ခင္ရာမင္ရာ ဘေလာ့ေလးေတြ ထဲက မွ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေခါင္းစည္းေလးေတြ နဲ႕ စာျမည္းေလးေတြ ဖတ္၊ ကသုတ္ကရက္ လည္ျဖစ္တဲ့အခါ လည္၊ မန္႕ခါမန္႕၊ မမန္႕ႏိုင္တဲ့ခါေတြ အမ်ားသား၊ တခါတေလေတာ့ မန္႕ခ်င္ရက္နဲ႕ ကြန္နက္ရွင္က အဆင္မေျပ နဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂါ အသိုင္းအ၀ိုင္းပိစိ ေလးကိုေတာင္ ဧည့္၀တ္မေက်ေတြျဖစ္ေနရျပီး မ်က္ႏွာပူေနမိပါတယ္။ ခင္ရာ ခင္ေၾကာင္း Tag ထားတာေတြ ကိုလဲ မေရးျဖစ္မေရးႏိုင္တာမို႕ အားနာရတာ လဲ မရွိတတ္ေတာ့....။

ကိုေဆာင္းယြန္းလ Tag ခဲ့တဲ့ ဆိုးျငီးျဖစ္တဲ့ သီးခ်င္းမ်ား အေၾကာင္း၊ ညီမငယ္ ႏွင္း Tag ဖူးခဲ့တဲ့ ကမၻာပ်က္မယ္ ဆိုခဲ့ရင္ အေၾကာင္း၊ တူေတာ္ေမာင္ ရီႏိူမာန္ Tag ဖူး တဲ့ ေနခ်င္တဲ့ ျမိဳ႕ကေလး အေၾကာင္း၊ ေမာင္မ်ိဳး Tag ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆုံဖူးခ်င္သူမ်ား ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ .. ေရးမယ္လို႕ ေတးထား လိုက္၊ စ ထားခဲ့ လိုက္ေပမဲ့.... အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္ မတိုးႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနတာမို႕ Tag ထားတဲ့သူေတြ ေတာင္ စိတ္နာနာ နဲ႕ ေမ့ေလာက္ၾကျပီ ေပါ့....။

ဟိုတေလာေလးကေတာ့ ကိုတင္မင္းထက္က သူ႕ရဲ႕ ပထမကဗ်ာ-ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ထဲမွာ က်မ ကို သတိတရ Tag လာျပန္ပါတယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ သူ Tag ခဲ့တဲ့သူေတြထဲမွာ က်မ ကလြဲလို႕ က်န္သူေတြ အားလုံးက ပေရာဖက္ရွင္နယ္ ေတြျဖစ္ေနတာမို႕ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ေရးရမွာ စာဖတ္သူေတြ အားနာမိ ပါတယ္..။

ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ က်မေရးခဲ့တဲ့ ဘယ္ကဗ်ာကိုမွ၊ ဘယ္မွာမွ၊ ဘယ္ေနရာမွာမွ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးျခင္း မရွိလို႕ပါပဲ။ က်မဘေလာ့ထဲက About Me ထဲမွာေရးခဲ့သလိုပါပဲ.. က်မ ကဗ်ာေတြ ေရးပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ သိမ္းထား ရုံေလးပါပဲ..ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ထဲမွာေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ ဘေလာ့ေလးတခု လုပ္ျဖစ္ျပီး ကိုယ္ေရးတာေလးေတြ မွ်ေ၀ခြင့္ရခဲ့ေတာ့မွ ေရးျဖစ္တာေတြနဲ႕ ေရးျဖစ္ခဲ့တာ တခ်ိဳ႕ကို ဒီမွာ ခ်ျပခဲ့တာပါ။

ကဗ်ာေတြ က်မ ဘယ္တုန္းထဲက စေရးျဖစ္ပါလိမ့္လို႕ ျပန္ေျပာင္းစဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့ က်မ ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ ေတြက အေတြးထဲ ေျပးေျပးလႊားလႊား ျပန္လည္၀င္ေရာက္လုိ႕လာပါေတာ့တယ္..။

က်မတို႕ အရြယ္ငယ္ငယ္က ပန္းခ်ီဆန္းထြန္းဆြဲတဲံ့ စာရြက္ပါးနဲ႕ေခါက္ ပို႕စ္ကဒ္ေလးေတြ အရမ္းေခတ္စားခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီေခတ္လူငယ္ေလးေတြကေတာ့ျမင္ဖူးမယ္ မထင္ပါဘူး.. (သိမ္းထားဖူးေပမဲ့ အေျပာင္းအေရႊ႕ေတြ နဲ႕ ဘယ္နားေရာက္ေနသလဲ အထားမွား တာမို႕ ၾကံဳတုန္း ျပန္မတင္ျပေပးႏိုင္တာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေသး။ ) က်မက ပန္းခ်ီ (ရုုပ္ျပ ခဲပန္းခ်ီ) ဆြဲ၀ါသနာပါသူမို႕ အဲဒီေရာင္စုံ ပို႕စ္ကဒ္ေလးေတြက က်မရဲ႕ အသဲစြဲ စုျဖစ္ခဲ့တဲ့အရာေတြ ေပါ့..။ က်မကို ပိုျပီးဆြဲေဆာင္ေစခဲ့တာက ပို႕စ္ကဒ္ေနာက္မွာပါေလ့ရွိတဲ့ ဆရာေမာင္ပန္းေမႊးရဲ႕ ၃ ေၾကာင္းစပ္ကဗ်ာေတြပါ..။

မေမွ်ာ္ဘူးေလ့
စိတ္ကေမ့လည္း
ေ၀့ေ၀့မ်က္လုံး လမ္းတဆုံး..။

ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးဆို ခုထိ မွတ္မိေနတုန္း.။ ျပီးေတာ့ အေဒၚတေယာက္လစဥ္ယူဖတ္တဲ့ တိုင္းရင္းေမ ဂ်ာနယ္ ္္ထဲမွာဆို အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ ကေရးပို႕ၾကတဲ့၃ေၾကာင္းစပ္ကဗ်ာေတြ ၂ မ်က္ႏွာ ၃ မ်က္ႏွာေလာက္စီ ပါဖူးတယ္ လို႕ မွတ္မိေနေသးတယ္.. တ၀ ၾကီး ဖတ္ ေပါ့...။

မူလတန္းကေလးဘ၀မွာ ကဗ်ာရြတ္ျပီး အသင္အျပေကာင္းတ့ဲံ ဆရာမေက်းဇူးေၾကာင့္ ဆရာၾကီးမင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြ၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ရဲ႕ကဗ်ာေတြကိုတမက္ေမာေမာ ဆိုဖူးသူမို႕ အရြယ္ေလးရလာေတာ့လဲ ကဗ်ာေတြကို ရင္ခုန္တတ္လာတယ္ ဆို မွားမယ္ မထင္ပါဘူး..။ ေရႊးေသြး တို႕ေတဇ တို႕မွာ တဲ့ ကဗ်ာေတြ ကို ဖတ္တယ္..။ ျမ၀တီ နဲ႕ ေငြတာရီ မဂၢဇင္းေတြမွာပါတဲ့ကဗ်ာေတြ ကို ဖတ္တယ္.. တခုေတာ့ ရွိပါတယ္ .. က်မ ရဲ႕ ဦးေလးေတြက မိုးေ၀တို႕ ဘာတို႕ မဖတ္တာမို႕ အဲဒီ ကဗ်ာေတြ နဲ႕ေတာ့ က်မ သိပ္မရင္းႏွီးပါဘူး..။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ကဗ်ာဆရာ ကိုေအာင္သာငယ္က က်မ နဲ႕ က်မ ကဗ်ာေတြကို Old Fashion လို႕ ေျပာခဲ့တာ ထင္ပါရဲ႕..။

ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ က်မ ပထမဦးဆုံးေရးျဖစ္ခဲ့မဲ့ ကဗ်ာဟာ ၃ ေၾကာင္းစပ္ ကဗ်ာတပုဒ္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိပါတယ္..။ က်မ အသက္ ၁၂ ႏွစ္အရြယ္ ၈ တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ ရဲ႕ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ဗလာစာအုပ္ေလးတအုပ္နဲ႕ စခဲ့တဲ့ က်မ ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ရွိခဲ့တာ က်မ မွတ္မိပါတယ္။ ကဗ်ာတိုစိေလးေတြ ကို ကိုယ္တိုင္ဆြဲတဲ့ ပုံေတြ နဲ့ တြဲျပီး စာအုပ္ေလး လုပ္ထားခဲ့တာပါ..။ ၉ တန္းႏွစ္အေရာက္မွာ က်မေရးတဲ့ကဗ်ာတခ်ို႕ ကို ရီးစားရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကူးေရး ၾကတယ္..။ စပယ္ပန္းနဲ႕ ဖြဲ႕ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာ (၀တၱဳစာအုပ္ဖတ္ရင္းေရးတာပါ.. တကယ့္အခ်စ္ကိုေတြ႕လို႕ မဟုတ္) တပုဒ္ဟာ က်မ ရဲ႕ ပထမ ဆုံး ၇ ေၾကာင္းေလာက္ရွိမဲ့ ကဗ်ာေပါ့.. ကဗ်ာ ကို အလြတ္မရေတာ့ပါဘူး.. ေနာက္ ခပ္ရွည္ရွည္ တပုဒ္ကေတာ့ ၁၀ တန္းေျဖခါနီး ေႏြရာသီမွာ ေက်ာင္းေနာက္ဖက္ လယ္ကြင္းထဲက ေပါက္ပင္ေတြ ရဲရဲ နီေအာင္ ပြင့္တာ ကိုၾကည့္ရင္း အာရုဏ္မွာ တြန္တဲ့ ဥၾသသံ ကို နားစြင့္ရင္းသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တသက္တာ ခြဲရေတာ့မဲ့ အေၾကာင္း၊ လြမ္းဆြတ္စရာ ေကာင္းေနေၾကာင္းဖြဲ႕ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ ပါ...။

အဲဒီကဗ်ာေတြ ပါတ့ဲံ ကဗ်ာ ဗလာစာအုပ္ရယ္.. ေနာက္ ထပ္ ကဗ်ာေတြ စာအုပ္တ၀က္နီးပါးရွိမ့ဲံ စာအုပ္ တအုပ္ရယ္ က လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေလာက္ကထိ ရွိေနခဲ့ေသးေပမဲ့.. ခုေတာ့ ဘယ္နား က်န္ခဲ့မွန္းမသိ ရွာမေတြ႕ ေတာ့ပါဘူး..။ ၁၉၈၉ ေနာက္ပိုင္း မွာ ေရးတဲ့ကဗ်ာေတြပဲ က်န္ေနပါေတာ့တယ္..။


က်မ က ကဗ်ာေတြ ေရးသာေရးေပမဲ့ မဂၢဇင္းေတြ ပို႕ဖို႕ စာေစာင္ေတြ ပို႕ဖို႕ ဘယ္တုန္းမွ စိတ္ကူး မ၇ွိခဲ့ဖုူပါဘူး။ က်မ ကဗ်ာေတြ ေရးတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းလဲ မသိပါဘူး။ က်မနဲ႕ အလြန္တရာ ရင္းႏွီးလြန္းတဲ့ သူ မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ႕ ကိုပဲ က်မ ကဗ်ာ တခ်ို႕ ကိုေပးဖတ္ခဲ့တာပါ..။ အထူးသျဖင့္ မိန္းခလး မိတ္ေဆြ တခ်ို႕ ပဲ သိတာမ်ိဳးပါ... ေယာက်ၤားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ က်မ ကဗ်ာေရးတာ မသိၾကပါဘူး။ ခုလဲ အျပင္မွာ က်မကို ကဗ်ာေရးတဲ့သူ ဘေလာ့ ေရးတဲ့သူ လို႕ သိတဲ့သူ မရွိသေလာက္ပါ ပဲ..။

လူေတြ ေရွ႕မွာ ခ်ျပခဲ့ဖူးတဲ့ က်မရဲ႕ တပုဒ္တည္းေသာ ကဗ်ာကေတာ့က်မရဲ႕ ဇာတိျမိဳ႕ကေလးမွာက်င္းပ ခဲ့တဲ့ ကိုဖုန္းေမာ္ တႏွစ္ျပည့္ အခမ္းအနား မွာ က်မ ေရးဖြဲ႕ျပီး က်မ ကိုယ္တိုင္ တက္ရြတ္ခဲ့တဲ့ ကမၻာမေက်ဘူးေဟ့ လို႕ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာပါ..။ အဲဒီတုန္းက က်မ က က်မတို႕ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ လူ႕ေဘာင္သစ္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီမွာ (တဦးတည္းေသာ မိန္းခေလး) တြဲဖက္စည္းရုံးေရးမွဴး တာ၀န္ယူေပးအပ္ျခင္းခံခဲ့ဖူး ပါတယ္..။ အဲဒီေန႕က ဆြမ္းေကၽြးျပီးေတာ့ ေဟာေျပာပြဲအစီအစဥ္ေတြၾကားထဲမွာ က်မရဲ႕ ကဗ်ာကို ရြတ္ခဲ့တာပါ..။ ဖတ္ရင္း နဲ႕ အံၾကိတ္ မ်က္ရည္ ၀ဲခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာ တပုဒ္..။ အဲဒီကဗ်ာ အပါ အ၀င္ အဲဒီကာလမွာ ေသြးစြန္းတဲ့ေတာ္လွန္ေရး အေၾကာင္းနဲ႕ ဖိႏွိပ္မွဳ ေတြ၊ မတရားမွဳေတြ အေၾကာင္းေတြပါတဲ့ ကဗ်ာေတြ က်မ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၈၉ ခု ဇြန္လ မွာေတာ့ က်မတို႕ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ လူ႕ေဘာင္သစ္ ဒီမိုကရက္ တစ္ပါတီရဲ႕ ျမိဳ႕နယ္ ေကာ္မီတီ၀င္အားလုံးနီးပါး (က်မ နဲ႕ ထြက္ေျပး သြားတဲ့ အတြင္းေရးမွဴး ကလြဲလို႕) အဖမ္းခံခဲ့ရတဲ့ အခိုက္ က်မရဲ႕ မိခင္က ေၾကာက္လန္႕တၾကား အိမ္မွာ ရွိတဲ့က်မရဲ႕စာရြက္စာတမ္း မွတ္စုေတြ၊ ဒိုင္ယာရီ နဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအတၳဳပတၱိစာအုပ္ေတြ အားလုံး က်မ မသိေအာင္ မီးရွိဳ႕လိုက္တာမို႕ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာစာရြက္ေတြ ပါ ပါ သြားခဲ့ပါတယ္... ။ (က်န္တဲ့ အဖြဲ႕၀င္ေတြ အားလုံး ဖမ္းခံရျပီး က်မ တေယာက္ ထဲ ဘာလို႕ က်န္ေနခဲ့သလဲ ဆိုတာ ဒီေန႕ထိ က်မ နားမလည္ ႏိုင္ေသးပါဘူး.. .အဲဒီ အခ်ိန္မွာ မိဘေတြ ရွိတဲ့ နယ္ ကို ေရာက္ေနခဲ့ လို႕မ်ားလား.. ဒါမွ မဟုတ္္တဦးတည္းေသာ မိန္းခေလးမို႕လို႕ ခ်န္ထားခဲ့သလား မသိပါဘူး... )..


က်မရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို ဘယ္မွ မပို႕ဖူး၊ ဘယ္မွာမွ မပါဖူးေပမဲ့.. စာေရးဆရာ ဆရာၾကီး ကေမၻာဇခင္လွိဳင္ ကေတာ့ ၁၉၉၀ ၀န္က်င္းေလာက္တုန္းက ျမန္မာ့အလင္း နဲ႕ ေၾကးမုံ သတင္းစာေတြမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ သူ႕ရဲ႕ အခန္းဆက္ ခရီးသြားေဆာင္းပါးေတြထဲမွာ က်မ ကို ကဗ်ာဆရာမ ရယ္လို႕ သညာ တပ္ျပီး (က်မရဲ႕ဇာတိျမို႕အမည္နဲ႕က်မရဲ႕ အမည္ကိုတြဲရက္) ေဖာ္ျပေပးခဲ့ဖူးတာေလး က ထူးျခား မွဳ တခု လို႕ ေျပာရမယ္ ထင္ပါရဲ႕.. ။ က်မ တာ၀န္က်တဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ ဆရာၾကီး နဲ႕ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အမွတ္တမဲ့ ဆုံေတ႕ြ ခင္မင္မိၾကခဲ့ရင္း .. က်မ ကဗ်ာေတြေရးတာသိတဲ့ က်မ မိတ္ေဆြ ဆရာမေလးက က်မ ကိုေျမွာက္ပင့္ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့အျပင္ ဆရာၾကီး ရဲ႕ မွတ္စု စာအုပ္ထဲမွာ ဆရာၾကီး ျပန္ခါနီး၊ ဆရာၾကီးအတြက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာတိုေလး တပုဒ္ ရုတ္တရက္ ေရးဖြဲ႕ ေပးခဲ့လို႕မ်ား အဲသလို ေဖာ္ျပေပးခဲ့တာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့.. အဲဒီ သတင္းစာ ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာင္းက ဆရာမေတြနဲ႕ ဖတ္ရင္း မ်က္ႏွာပူပူနဲ႕ ရီခဲ့ၾကရေသးတာ မွတ္မိေသးေတာ့..။

အဲဒီတုန္းက က်မေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ အမ်ားစု က အိမ္ေ၀းေနတဲ့ သမီးတေယာက္ရဲ႕ အိမ္အလြမ္းေတြ နဲ႕၊ က်မ တာ၀န္က်ရာ ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ အလွအပေတြ၊ ရာဇ၀င္ေတြ ကို ရာသီ ဖြဲ႕ေတြနဲ႕ တြဲဖက္ သီဖြဲ႕ခဲ့တာ မ်ား ပါတယ္..


က်မရဲ႕ တပုဒ္တည္းေသာ ဖေယာင္းေဖာက္ကဗ်ာေလးကေတာ့ ဒီမွာပါ..။



က်မ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္ခဲ့တဲ့ကာလတုန္းဆီက ဆို စာေမးပြဲ ေမးခြန္းေတြကို ဖေယာင္းစကၠဴေပၚမွာ စူးနဲ႕ေဖာက္ ေရးျပီး မီးေခ်ာင္းနဲ႕ လွိမ့္ျပီး မိတၱဴပြားၾကရပါတယ္ ..။ စာကူးစက္ေတြက အထက္တန္းေက်ာင္းၾကီး ေတြ နဲ႕ ျမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴး ရုံးေတြမွာေလာက္ပဲရွိတာမို႕ အလယ္တန္းေက်ာင္းေတြ မူတန္းေက်ာင္းေတြ မွာ ေတာ့ ဒီလိုပဲ ေမးခြန္းလွိမ့္ၾကရတာပါ..။ က်မ သင္တဲ့ အဌမတန္း အဂၤလိပ္စာ ေမးခြန္းေဖာက္ေတာ့ စာမ်က္ႏွာ တပိုင္း ပိုေနတာမို႕ ကဗ်ာတပုဒ္ ေလာက္ ေဖာက္ၾကည့္ေကာင္းမလား စိတ္ကူးရျပီး ေဖာက္ၾကည့္ခဲ့တာပါ...။ အားလုံး ေကာ္ပီေတြ ထြက္လာေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး မသိေအာင္ ေက်ာင္းအကူ ကို အကူအညီေတာင္းျပီး တိတ္တိတ္ေလး ၂ ေယာက္သား ျဖတ္ၾကရတာေပါ့.. း)...။ ၈ တန္းေက်ာင္းသား ၂၀ ေက်ာ္ ရွိတာမို႕ ကဗ်ာစာရြက္ ၂၀ ေက်ာ္ ရခဲ့တယ္... ဒီအတိုင္းပဲ သိမ္းထား ခဲ့တာ... ခုထိ က်န္တုန္း ဆိုပါေတာ့.. း)..။

အဲဒီ ကဗ်ာေလး ကိုပဲ ဒီဘေလာ့ စေရးတဲ့ ေန႕မွာေနတတ္သလို ဆိုျပီးအဖြင့္ကဗ်ာ အေနနဲ႕ နဲနဲ ပါးပါး ျပင္ျပီး တင္ထားခဲ့ပါတယ္ ..။ ဖေယာင္းေဖာက္ ကဗ်ာ မူရင္းကေတာ့ ..


ေနတတ္သလို

ေပ်ာ္စရာ...
ေတြ႔လာရင္ေပ်ာ္လိုက္...
ရင္ထဲခိုက္ေအာင္ မဟုတ္ပါ...

ငိုစရာ...
ေတြ႔လာရင္ ငိုလိုက္...
ရင္ထဲခိုက္ေအာင္ မဟုတ္ပါ...

ေန႔...
ည.......ရာသီ

သံသရာ ဒီစက္၀ိုင္းမွာ...
ေနရတာ ဘာမဟုတ္...

ခဏတာ အလည္ေရာက္ၾကတာမို႔...
အေျခအေန...
၀န္းက်င္ေတြ အားလုံး...
ေျပျပစ္ေအာင္အသုံးခ်လို႔....

လာလမ္းကို ျပန္ခ်ိန္ က်ရင္...
ေ၀ဒနာ ရင္မွာ ပါမသြားေစဘို႔...

ေျဖစရာရွာကာ ဒီဘ၀
ေနၾကမယ္ေလ....။

(၃၀.၇.၁၉၉၀)


ဒီကဗ်ာ ကိုပဲ ကိုရင္ေနာ္နဲ႕ ခင္ေလးငယ္ တို႕ Tag ဖူးတဲ့ ဆႏၵရွိတဲ့ အေဟာင္းေလး ဆိုတဲ႕ ပို႕စ္မွာ ျပန္လည္ေဖာ္ျပဖူးပါေသးတယ္..။

ေနာက္.. ပထမ ဆုံး .. တျခားကဗ်ာဆရာ၊ ဆရာမေတြနဲ႕ အတူတူ ေဖာ္ျပခံရတယ္လို႕ ေျပာရမဲံ့ကဗ်ာ တပုဒ္က ေတာ့ ကိုေအာင္သာငယ္၊ ေကာင္းကင္ကိုနဲ႕၊ ေမာင္ဖုန္းျမင့္တို႕ စီစဥ္ခဲ့တဲ့ ျပိဳင္တူလင္းတဲ့ ေကာင္းကင္ ဆိုတဲ့ သၾကၤန္ ကဗ်ာစုမွာ ပါခဲ့တဲ့ မပန္ျဖစ္တဲ့ ပိေတာက္ခက္မွတ္တမ္း ဆိုတဲ့ ကဗ်ာပါ.. ကဗ်ာစုထုတ္မယ္.. ကဗ်ာတပုဒ္ေလာက္ အဆင္ေျပရင္ေရးေပးပါလို႕ ပထမ ဦးဆုံး ေတာင္းခံ ခဲ့ရတဲ့ အခြင့္အေရး ျဖစ္ျပီး. က်မ ကို ကဗ်ာ ဆရာ စာရင္းသြင္းျခင္း ခံရတဲ့ ကဗ်ာစု ဆိုပါေတာ့ .. တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ကဗ်ာကလဲ ကဗ်ာေဟာင္း တပုဒ္ ပါပဲ.. မွတ္စု စာအုပ္ထဲ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ကဗ်ာေရးတဲ့ ေန႕စြဲ က ၅.၅.၁၉၉၀ ပါတဲ့...။

ကဲ .. ကို တင္မင္းထက္ေရ.. ဘယ္လို ပုံႏွိပ္စာလုံးေတြနဲ႕ မွ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပျခင္း မရွိေသးတဲ့ ကဗ်ာေရးသူ၊ ကဗ်ာခ်စ္သူ တေယာက္ရဲ႕ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ မွတ္တမ္းေလး နဲ႕ ပထမ ေတြ အေၾကာင္း ေသာင္းေျပာင္းေထြ လာေလး မ်က္ စိေနာက္ေအာင္ ေရးလိုက္ျပီ မို႕ ေက်နပ္မယ္ လို႕ ထင္မိပါတယ္ ရွင္..။


အားလုံးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားေသာ

မမသီရိ

ေဗဒါ

ကြင္းစပ္က်ယ္ ေရသြယ္စပ္
ကပ္လ်က္ရွိ ကန္ငယ္မွာ
ျငိမ္သက္စြာ အိေျႏၵနဲ႕ ခပ္ႏြဲ႕ ႏြဲ႕ ေဗဒါျပာ
ရြက္စိမ္းလႊာ ထူသိပ္ၾကားမွာ ပြင့္ေနလိုက္တာ...

စုန္တာနဲ႕ ဆန္တာ မရွိပါ
ေရျငိမ္ျပာေၾကာင့္
တိတ္ဆိတ္စြာ ရပ္ေနရင္း လန္းစြင့္ေနရွာ...

ႏွစ္သက္စြာ စြဲလမ္းလို႕ ဖတ္ခဲ့ရ ငယ္စဥ္ခါ
ေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ေဗဒါလမ္း
စုန္ဆင္းတခါ ဆန္ခ်ီ တလွည့္
ဧရာ ႏြယ္ ျမစ္ျပင္တန္းမွာ .. လမ္း သိေနခဲ့.. တဲ့


ကန္ေလး ငယ္ ေရတိမ္လွ်ပ္
ရပ္ေနတဲ့ ေဗဒါရယ္
ေခ်ာင္း အသြယ္ ဒီေရစပ္ကို သိရဲ႕လား ကြယ္..
ျမစ္ျပင္က်ယ္ ဧရာလမ္း မွန္းေလ လား ကြယ္
အေျပာ က်ယ္ ပင္လယ္လွ ေရာ သိပါ လား ကြယ္

တျခား မယ္ ဘာေတြရွိ
မသိသလို ဟန္မူပိုနဲ႕
ကန္ ငယ္ငယ္ ေရ ျငိမ္ထဲမွာ
၀င့္ ၾကြားစြာ ပြင့္ေနတဲ့
ေဗဒါ ျပာ လြင္လြင္ေလး ရယ္... သနားမိပါ ရဲ႕....။

မမသီရိ
၂၅. ၆. ၁၉၉၀

က်မရဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္သာမွာ ဆရာမသက္တမ္း က သိပ္မၾကာခဲ့ပါဘူး။ အိမ္သာမရွိတဲ့ လူေနမွု ဘ၀၊ ထမင္းစား တ့ဲံ အခါ အဟာရအုပ္စု ၃ ခု ျပည့္ေအာင္ စားရမယ္ လို႕ သိတတ္ကတည္း ကတည္း နားရည္၀ ျပီး ၾကိဳက္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ၾကိဳက္ အဟာ ရျဖစ္မဲ့ အစားအစာ ေတြ ကို ၾကိတ္မွိတ္ စားခဲ့ရဖူး သူ က ငရုတ္သီးေထာင္း တမယ္ထဲ နဲ႕ ထမင္းစားျပီး အသက္ရွင္ေနတဲ့ သူေတြကိုေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀၊ ညဖက္ဆို သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေလထန္ကုန္း ၀တၱဳထဲကထက္ အသံျပင္း လွတဲ့ ေလၾကမ္းၾကမ္းေတြ ရဲ႕ ေဆာင္းညေတြ ကို ခိုက္ခိုက္တုန္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀၊ ဘာမွ မရွိလဲ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး လို႕ ႏွစ္သိမ့္ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတဲ့ ဘ၀ေတြ ၾကားထဲ မွာ လုံျခံဳေရးကလဲ အားနညး္ ဟိုအနား မွာ ဓါးျပ တိုက္သတဲ့၊ ဒီ ဖက္ရြာမွာေတာ့ လက္နက္ေတြ ေတြ႕ ျပန္ျပီ တဲ့ ဆိုတဲ့ နားစြင့္စရာ သတင္းေတြ ၾကား ထဲမွာ မွတ္စု ေလး တအုပ္၊ ဖတ္စရာ စာအုပ္ေတြနဲ႕ လိုင္းတို ေရဒီယိုေလး တလုံး ကို အေဖာ္ျပဳ ခ်စ္ေသာ ကေလးေတြရဲ႕ ေဖးမ ခ်စ္ခင္မွဳေတြ နဲ႕ ေနေတာ့ မယ္ စိတ္ကူးခဲ့ေပမဲ့၊ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ ကာလေလး မွာ ေရာက္ခဲလွတဲ့ ျမိဳ႕နယ္ အဆင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေတြ ေဒသတြင္း စစ္ေဆး ဖို႕ေရာက္လာတဲ့ အခိုက္ ဆရာမ ေပါက္စေလး ကို ေတြ႕သြားခဲ့ေတာ့ လုံျခဳံေရး အေျခအေနအရ ျမိဳ႕နား နီး တဲ့ ရြာ လတ္လတ္ တရြာ ကို ေျပာင္းေရႊ႕ ခ်ထားေပးျခင္း ခံ ခဲ့ရပါတယ္။

က်မ ဒုတိယ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ ရြာက အဲဒီ အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ထိပ္တန္းေရာက္တယ္ ဆိုတ့ဲံ ရြာတရြာ ပါ၊ ေစ်းေလး ရွိတယ္၊ အိမ္ၾကီးၾကီး ၄ - ၅ ေဆာင္ေလာက္ ရွိတယ္၊ ျမိဳ႕နယ္ရဲ႕ ျမိဳ႕ေလး ကို ၃ နာရီ ေလွစီး ခရီး ေလာက္သြား ရင္ ေရာက္ႏိုင္တယ္၊ ရြာ ထြက္ ပညာတတ္ (၁၀ တန္း ေအာင္)တေယာက္ရွိတာမို႕ အဲဒီ နားတ၀ိုက္မွာေတာ့ ရြာၾကီး ေပါ့။ ရြာ ရဲ႕ ေက်ာင္းေလး က ေျခတံရွည္နဲ႕ တထပ္ေက်ာင္းပါ၊ ၅ တန္း ၆ တန္း ပါ တြဲ ဖက္ ရွိတာမို႕ ၂ သုတ္ တက္ခဲ့ၾကရတာေပါ့၊ သိပံဘာသာ တြဲ ဆရာမ မရွိတာမို႕ က်မ က ေရာက္တာနဲ႕ ၅ တန္း နဲ႕ ၆ တန္း ကို တြဲျပခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ ေကာ်င္းကေလး ရဲ႕ ျပတင္း က လွမ္းၾကည္လိုက္ရင္ေတာ့ တေမွ်ာ္တေခၚ က်ယ္ျပန္႕ လွ တဲံ့ လယ္ကြင္းေတြ၊ အဲ ဒီ့ ေနာက္မွာ ရိုး မ ေတာင္စြယ္ၾကီးက အထပ္ထပ္ လြမ္းစရာေကာင္းေအာင္ ျပာ မွိဳင္း လို႕၊ မိုးသဲတဲံ ရက္ေတြမွာ ဆို လယ္ကြင္းျပင္ တခြင္လုံး ေရေတြ ေဖြး လို႕ ပင္လယ္ၾကီး ပမာ.. အေျပာ က်ယ္ က်ယ္ လွခ်ည္ရဲ႕ လို႕ ေတြးမိရသလို ပဲ ။ ေဆာင္းေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ.. ေဆာင္းေငြ႕ ေတြ ႏွင္းေငြ႕ ေတြနဲ႕ လြမ္းစရာ ေကာင္းပုံက ေတာ့ .....

အစထဲကမွ အလြမ္း ဓါတ္ခံက ရွိရတဲ့ အထဲ ၊ ဒီျမင္ကြင္းေတြ ေန႕စဥ္ျမင္ ရတာနဲ႕ တင္ ဘယ္ကို လြမ္း မွန္း ဘာကို လြမ္းမွန္းမသိတဲ့ အလြမ္းကဗ်ာေတြ ကလဲ တပုဒ္ ျပီး တပုဒ္ ေရးျဖစ္ေတာ့တာေပါ့။

တပည့္ေလးေတြကလဲ ပထမ တာ၀န္က်ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းတုန္းက တပည့္ေတြ လုိပါ ပဲ ဆရာမေလး ကို အေတာ္ ၀ိုင္းခ်စ္ၾကပါတယ္။ က်မ က စာ သင္ျပီဆို စာ တခု ထဲ သင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ဗဟု သုတ ရစရာေတြ ကိုယ္ ဖတ္ဖူး ေတြ႕ဖူး တဲ့ အထဲက ကေလး အတြက္ သိသင့္တာမ်ိဳးေတြ ကို အျမဲ မွ်ေ၀ ေျပာျပတာမို႕လဲ က်မကို ပို ခ်စ္ခင္ၾကတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ တေန႕ စကားေျပာေနၾကတုန္း ဒီရြာ ေလး ထက္အျပင္ တျခား ဘယ္ကို ေရာက္ဖူး ၾကသလဲ လို႕ က်မ အဲဒီ တပည့္ေတြ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၂ ေယာက္ေလာက္က လြဲ ျပီး က်န္တဲ့ ၁၆ ေယာက္ က ျမိဳ႕ ဆိုတာ ကို မေရာက္ဖူး ပါတဲ့၊ သူတို႕ TV ဆိုတာ မျမင္ဖူး ၾက ၊ ရုပ္ရွင္မၾကည့္ဖူးၾက၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆိုတာ သူတို႕ အတြက္ေတာ့ ဒ႑ာရီ၊ သူတို႕ လူမ်ိဳးႏြယ္စု ကလြဲျပီး တျခားလူမ်ိဳး စုေတြ အေၾကာင္း မသိၾက..... ..
က်မ ရင္ထဲ အေတာ္ပဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ က်မ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျမိဳ႕ကို တက္ျဖစ္ရင္ သူတို႕ အတြက္ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္၊ ရင္းႏွိးခင္မင္ ရာလူေတြ ေျပာျပျပီး ေက်ာင္း စာၾကည့္တိုက္ေသးေသးေလး တခု မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႕ သူတို႕ နားေလးေတြ မ်က္စိေလးေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပြင့္ေစ ဖို႕ ၾကိဳးစားျဖစ္ခဲ့ပါ တယ္..။

အဲဒီ ေက်ာင္းေလး နဲ႕ ကပ္ရက္မွာ ကန္ပ်က္ ကန္ေကာ ေလး ၂ ခု ရွိျပီး ေတာ့ ေဗဒါေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတာေလ၊ မိုးတြင္းတေန႕ ေဖြးေဖြး ျပာေအာင္ပြင့္ေနတဲ့ ေဗဒါ ေတာၾကီး ကိုၾကည့္ ရင္း က်မ တပည့္ေလးေတြ အတြက္ ဒီကဗ်ာေလး ကို ေရးခဲ့တာပါ။

(အမွန္ေျပာရရင္ေတာ့၊ အဲဒီ တပည့္ေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး ကိုယ္တိုင္လဲ အဲဒီေဗဒါေတာထဲ က တပြင့္ပါပဲ.. ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ လဲ ျပန္သနား မိပါရဲ႕)

က်မ မွတ္မိသေလာက္ ေဗဒါ ကဗ်ာ ၂ ပုဒ္ က်မေရးခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေလာေလာ ဆယ္ဆယ္ က်မ ရဲ႕ စာရြက္ေဟာင္းေတြ ထဲ မွာ ဒီ တပုဒ္ ပဲ ရွာေတြ႕ တာမို႕ ေနာက္ ရွာေတြ႕့ဲံ ခါ ေနာက္ တပုဒ္ ကို လဲ တင္ေပးသြား ပါ့မယ္..

အားလုံး ကိုခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့

မမသီရိ

ကၽြန္မနဲ႕ အဂၤလိပ္စာ

ဒီအေၾကာင္းအရာေလးက က်မေခါင္းထဲ ေရာက္ခဲ့တာေတာ့ အေတာ္ၾကာပါျပီ။ ခုတေလာ အလုပ္ရွဳပ္၊ ေခါင္းရွဳပ္ နဲ႕မို႕ စာေရးရတာ ခက္ခဲပါတယ္။ စာေရးရတဲ့ ၾကိဳးပမ္း အားထုတ္မွဳက က်မအတြက္ ကဗ်ာေရးရတာနဲ႕ စာရင္ ပိုမို ခက္ခဲသလို ခံစားရပါတယ္။ ကဗ်ာက်ေတာ့ ရင္ထဲ ခံစားလာရတဲ့ အခ်ိန္၊ ကာရံေတြ ေခါင္းထဲ ေပၚလာတဲ့ အခ်ိန္ ဘယ္နား ျဖစ္ျဖစ္ စာရြက္ပိုင္းေလးနဲ႕ ခဲတံ တေခ်ာင္းရရင္ ခ်ေရးထားလို႕ ရတာမ်ိဳးမို႕ အခက္အခဲ မရွိလွေပမဲ့ စာေရးမဲ့ အလုပ္က်ေတာ့ (ကိုယ္ မကၽြမ္းက်င္တာ.. အျဖစ္မရွိတာလဲ ပါမွာပါ.. း) .. ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ေရာက္မွပဲ ေရးလို႕ရေတာ့မလိုလို .. နားေအးပါးေအးရွိမွပဲ ေရးလို႕ရမလိုလို.. စာရြက္ေပၚ ခ်ေရးရတာပဲ .. အဆင္မေျပခ်င္ သလိုလို..း) (ကညစ္နဲ႕ေရးခဲ့ရတဲ့ ဆရာၾကီး၊ ဆရာမၾကီးေတြ ဒီစာ ဖတ္မိ ရင္ က်မကို ရရာ ဆြဲ ေကာက္ထုခ်င္စိတ္ ေပၚမွာ အမွန္..း) ..
ဒီလိုနဲ႕ က်မရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးမွာ ကဗ်ာအေရအတြက္က တျခားအေၾကာင္းအရာေတြနဲ႕ႏွိဳင္းစာရင္ ပိုမ်ားလာ ေနေတာ့တာ..။ ခု ဒီစာကိုေတာ့ ရြာသားေလးရဲ႕ အေမွာင္ခြင္း၍ အလင္းေဆာင္အ့ံ ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလး ဖတ္ျပီး ကဲ ..ဒီတခါ ေတာ့ ေရးျပီကြ လို႕ .. အားတင္း ေရးလိုက္တာပါ။ သူ႕ပို႕စ္ေလးက စာၾကည့္တိုက္အေၾကာင္း ဦးတည္ေရးထားတာေပမဲ့ အဲဒီပို႕စ္ရဲ႕ တေနရာမွာ မေလးသြားျပီး အလုပ္လုပ္မဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘာသာစကား အားနည္းခ်က္ ကို ထည့္သြင္းေရးျပ ထားပါတယ္။ ခု က်မေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ က က်မရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ ဘာသာစကား အားနည္းေနတဲ့ လူငယ္ေတြ .. ဘာသာစကား တခု ဘယ္လို ေလ့လာရမလဲ လို႕ လမ္းစ မေတြ႕ ႏိုင္ေသးသူ လူငယ္ေလးေတြ အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။
....
က်မတို႕ ငယ္ငယ္တုန္းက ေအ ဘီ စီ ဒီ အဆင့္ အဂၤလိပ္စာကို ၅ တန္းေရာက္မွသင္ရတာပါ.. က်မရဲ႕ ဘိုးဘိုး မၾကာခဏ ေျပာခဲ့သလို က်မတို႕ေတြ ေခတ္ပ်က္ၾကီးထဲ လူျဖစ္လာခဲ့တယ္ ေျပာရမယ္ ထင္ပါရဲ႕.. အဲဒီတုန္းကပညာေရးစံနစ္က အေတာ့္ကို ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ အေနအထားမွာမရွိခဲ့ပါဘူး။ က်မေနခဲ့ရတာက ေတာေက်ာင္းေလး ဆိုေတာ့ ပို ဆိုးပါတယ္။ ဆရာေတြ ဆရာမေတြ ေစတနာထားျပသေပမဲ့ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစံနစ္ၾကီး မၾကိဳက္တာနဲ႕ အဂၤလိပ္စာ ကိုပါ မုန္းခဲ့ၾကျပီး ျမန္မာစာသည္ တို႕စာ - ျမန္မာစကား သည္တို႕စကား ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ၾကီး ကို လက္မလႊတ္ခ်င္ခဲ့ေသးတာေၾကာင့္ စံနစ္ကိုက အဆင့္ သိပ္မရွိတာမ်ိဳးမွာ၊ ဆရာ ဆရာမ မလုံေလာက္တဲ့ အားနည္းခ်က္ပါ ထပ္ျပီး ျဖည့္စြက္လိုက္ေတာ့ က်မတို႕ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ အဆင့္က တကယ့္ ဘုရားစူး အဂၤလိပ္စာ။ အဲဒီ ကံဆိုးသူေတြရဲ႕ၾကားထဲမွာ က်မ ကေတာ့ နဲနဲ မဆိုးလွဘူးေျပာရမွာပါ.. က်မ အေဖက ျမန္မာစာ မတတ္ေပမဲ့ အဂၤလိပ္လို ေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္၊ ေျပာတတ္မို႕လို႕ က်မ က်ေတာ့ အလယ္တန္းဆင့္ မေရာက္ခင္ထဲက နဲနဲပါပါးေတာ့ ယဥ္ပါးေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါကလဲ အႏူေတာက လူေခ်ာအဆင့္ပါ.။ တကယ့္ထိထိေရာက္ေရာက္မဟုတ္ခဲ့။ က်မ ခုထိ မွတ္မိေနေသးတယ္.. အဲဒီတုန္း verb forms, word forms ေတြ ကို ဦးစားေပးျပီးသင္ေတာ့ short question, long question ေတြက အားနည္းပါတယ္.. က်မ က အဂၤလိပ္စာ ေ၀ါဟာရနဲ႕ စာလုံးေပါင္းက အင္မတန္ညံ့တဲ့သူ. စာက်က္ကလဲ အေတာ့ကို ပ်င္းတာမ်ိဳးကိုး။ အဲဒီ အဂၤလိပ္စာ ကြက္လပ္ျဖည့္ျပီ ဆို ရင္ ဆိုၾကည့္လို႕ အဆင္ေျပတဲ့စာလုံး ထည့္ပစ္လိုက္တာ adj, adv, verb, noun သိပ္စဥ္းစားေနတာ မဟုတ္ပဲ အသံထြက္ၾကည့္လို႕ ဆိုလို႕ ေကာင္းရင္ ဂြပ္ ဂြပ္ ဆို ေကာက္ေရးပစ္လိုက္တာမ်ိဳး A. B. C Choice ေတြ လုပ္ရမယ္ဆို မ်က္စိမွိတ္ ထည့္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳး..း) ။ Grammar ေတြ ဘာေတြ လဲ အဲသေလာက္ ထိႏွ႕ံ ႏွ႕ံ စပ္စပ္ မဟုတ္ခဲ့။ ဆရာတေယာက္ထဲ အတန္း ၂ ခု ၃ ခု ခြ သင္ေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး မွာ ေက်ာင္းသားေတြ စာလိုက္မမီတာ အျပစ္ေျပာလို႕ ရအံ့မထင္။ ဒီလိုနဲ႕ ၁၀ တန္း ေအာင္ေတာ့ အဂၤလိပ္စာ အမွတ္က အမ်ားဆုံး ျဖစ္ေနခဲ့ေသး သရွင္..း)။ တကၠသိုလ္ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ ဘာသာရပ္တိုင္းက ျမန္မာ လိုပဲ ဆိုေတာ့ က်မနဲ႕ အဂၤလိပ္စာ ဟာ မိုးနဲ႕ ေျမပမာ ေ၀းကြာေနခဲ့တာ အမွန္..။ ဒီလိုနဲ႕ က်မတို႕ တကၠသိုလ္ ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ ေက်ာင္းေတြ ႏွစ္ခ်ီ ပိတ္တာ နဲ႕ တိုးေတာ့ ေ၀းလံေခါင္သီ ေက်းလက္ေဒသ မွာ ေက်ာင္းဆရာမေလး ဘ၀ ကို အရွင္လတ္လတ္ ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။ က်မရဲ႕ ေက်ာင္းဆရာမသက္တမ္း တေလွ်ာက္လုံးနီးပါးက ေက်းလက္ေဒသေတြ ဆီမွာပဲ ရွိခဲ့တာမို႕ ေခတ္ပ်က္ထဲက သာမာန္ ေက်ာင္းဆရာမေလး တေယာက္ရဲ႕အဂၤလိပ္စာက Yes နဲ႕ No ေတာင္ အႏိုင္ ႏို္င္ရယ္။

ဒီလိုနဲ႕နယ္စပ္ေဒသျမိဳ႕ငယ္ေလးတျမိဳ႕ရဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ဆရာမ အျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ေနစဥ္တုန္းမွာ သင္တန္းတခု တက္ခြင့္ ၾကံဳ ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံပညာေရးသုေတသနရယ္၊ စက္မွဳ-စိုက္ပ်ိဳးနဲ႕ သက္ေမြးပညာဦးစီ ဌာန (စက္-စိုက္-သက္) ရယ္၊ ကုလသမဂၢ ေအဂ်င္စီတခုရယ္ ပူးေပါင္းဖြင့္လွစ္တဲ့ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းစဥ္ ေထာက္ကူျပဳ သက္ေမြးပညာ ဆရာျဖစ္နည္းျပသင္တန္း မွာ တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းက သင္တန္းရဲ႕ ၾကီးၾကပ္ေရးမွဴးၾကီးက ျမန္မာႏို္င္ငံ ပညာေရးသုေတသနအဖြဲ႕ ညႊန္ၾကားေရးမွဴး (ထိုစဥ္က)၊ ပညာတန္ေဆာင္အဖြဲ႕ ဥကၠဌ ဆရာၾကီး ဦးျမင့္ဟန္ပါ (ခုေတာ့ဆရာၾကီးက ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဘ၀နဲ႕ အျငိမ္းစားယူသြားျပီလို႕ သိရပါတယ္) ။ ဆရာၾကီးဆီက ႏို္င္ငံျခားပညာေတာ္သင္ နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ အမ်ားၾကီး ေလ့လာခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းထဲမွာလဲ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ေနရာတကာ ပါေလရာ နဲ႕ ေဟာင္ဖြာဖြာ လုပ္တတ္သူက်မကို ဆရာၾကီးက ရက္တိုတို အတြင္းမွာပဲ မ်က္မွန္းတမ္းျပီး ခင္မင္ခဲ့တာမို႕ ဆရာၾကီး ကို ဟိုေမး ဒီေမး ေမးခြန္းေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ေမးေနခဲ့တဲ့ ဆရာမလွ်ပ္ေတးေလး ေၾကာင့္ ပညာတန္ေဆာင္ရဲ႕ ဆရာၾကီးခမ်ာ သက္ေတာင့္ သက္သာ မရွိခဲ့ရွာပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ အတြက္ အဓိက လိုအပ္တာက အဂၤလိပ္စာ မို႕လို႕ ပညာေတာ္သင္ သြားခ်င္ရင္ အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းေနရမယ္ လို႕ ဆရာၾကီးက ေျပာပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ေခတ္ပ်က္ထဲ ေက်ာင္းသားျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အျပင္၊ ေတာထဲမွာ ရွိေနတာမို႕ က်မရဲ႕ အဂၤလိပ္စာကို ဘယ္လိုတိုးတက္ေအာင္လုပ္ရပါ့မလဲ လို႕ ဆရာၾကီးကိုေမးေတာ့.. ဆရာၾကီးက... သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းထိ အဂၤလိပ္စာ ကို ေက်ရင္ ရျပီတဲ့....။ (က်မ ၅ တန္းေရာက္ျပီး ေနာက္ႏွစ္ကစ လို႕ မူလတန္းကစျပီး အဂၤလိပ္စာ စသင္ေနခဲ့ရပါျပီ)။ မူလတန္းဆင့္ အဂၤလိပ္စာကို ေက်ရင္ ဆရာမ Report တေစာင္ ေကာင္းေကာင္းရိုက္လို႕ရျပီ.. က်န္တဲ့ ကိစၥက ေတာ့ သူ႕ဖာသာ သူ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ လို႕ ဆရာၾကီးက ရဲရဲ ၾကီး ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဆရာၾကီးရဲ႕ စကားက က်မ ေခါင္းထဲက မထြက္ခဲ့.. ဘယ္လို စ အေကာင္အထည္ေဖၚရပါ့မလဲ လို႕ အျမဲ ေတြးေနခဲ့မိတယ္.. အဲဒီကာလမွာပဲ INGO ၀န္ထမ္းတေယာက္က သူ႕မိသားစုနဲ႕ကေလးေတြကို အဲဒီျမိဳ႕ေလးဆီကို ေခၚလာခဲ့ျပီး ေက်ာင္းထားမွာမို႕ ျမန္မာစကားေျပာႏိုင္တဲ့ ဆရာမ တေယာက္ရွာရင္းက်မဆီ ေရာက္လာပါတယ္။ က်မလဲ လက္ရွိ ရွိေနတဲ့ ၉ တန္း ၁၀ တန္း က်ဴရွင္ေတြ ထဲက ျဖဳတ္သင့္တာ ျဖဳတ္၊ တြဲသင့္တာ တြဲ ျပီး ခ်က္ခ်င္း လက္ခံခဲ့လိုက္တယ္..။ က်မ သင္ေပးရမွာက ပထမတန္း နဲ႕ တတိယတန္း..။ က်မရဲ႕ေက်ာင္းက လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြက မ်က္လုံး အျပဴးသားနဲ႕ က်မ ကို ၀ိုင္းၾကည့္ၾကတယ္.. ၁၀ တန္း က်ဴရွင္ တခ်ိဳ႕ လက္လႊတ္ျပီး ဘယ့္ႏွယ္ ပထမတန္း သြား သင္ရတာလဲ ေပါ့..။ က်မကေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႕ကိုယ္မို႕ ျပဳံးပဲ ျပံဳးျပ ခဲ့တယ္။ အဲဒီကေလးေတြ အဲဒီျမိဳ႕ေလးမွာ ေနေနခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ မွာ က်မ မူလတန္း အဂၤလိပ္စာ ေက်ခဲ့ျပီ.. သာမန္တာ၀န္ေက် .. ျပီး ျပီးေရာ သေဘာမထား ပဲ ကိုယ္တိုင္ လဲ ေလ့လာ ေလ့က်က္ခဲ့တာမို႕ နဲနဲေတာ့ ဟုတ္ခဲ့ျပီ ေျပာရမွာေပါ့..။ သူတို႕ ျပန္သြားခဲ့တဲ့ ႏွစ္မွာပဲ အဲဒီနယ္စပ္ျမိဳ႕ေလးမွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့မာလာ၀ီႏိုင္ငံက UNDP Coordinator တေယာက္က အရြယ္ေရာက္စ သူ႕သမီးေလးကို HIV AIDS ေတြအရမ္းေခတ္စားေနတဲ့ အဲဒီမွာ အေဖနဲ႕ စိတ္မခ်လို႕ ဆိုျပီး ျမန္မာျပည္ေခၚလာပါတယ္..။ အဲဒီ ေကာင္မေလးက သူတို႕ ႏိုင္ငံရဲ႕ အလယ္တန္းဆင့္ျပီးျပီးတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးပါ ျမန္မာျပည္က International School မွာေက်ာင္းအပ္မယ္ ၾကံေတာ့ အဆင့္က မမီ ျဖစ္ေနခဲ့လို႕ အဲဒီ ၀င္ခြင့္အၾကိဳ သင္တန္း ျပင္ဆင္ဖို႕ အတြက္ ဆရာမ တေယာက္လာရွာေတာ့ အဲဒီျမိဳ႕ေလးရဲ႕ အထကေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက က်မ ကို ညႊန္လိုက္တာမို႕ ႏို္င္ငံျခားသူေလးကို စာသင္ခြင့္ က်မရခဲ့ပါတယ္..။ က်မ ကံေကာင္းခဲ့တယ္ပဲ ေျပာရမွာပါ..။ ၾကိဳးစားခဲ့တာေတြ ပင္ပန္းခံခဲ့တာေတြ က အလဟသ ေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့..။ က်မ အတြက္ ေလ့က်င့္ ဖို႕ ေနရာေတြ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနခဲ့တာကလဲ ေနာက္ထပ္ ကံေကာင္းတဲ့ အခ်က္ တခ်က္ေပါ့..။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေရဒီယို နားေထာင္ပါတယ္၊ အဂၤလိပ္လိုေရးထားေတြေတြ႕ရင္ ၾကိဳးစား ဖတ္ၾကည့္ပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ အေလ့အက်င့္ပါ။

တကယ္ေတာ့ က်မရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ အဆင့္က မူတန္းအဆင့္ပဲ ရွိပါတယ္။ အဲ ၾကံဳတုန္းေလး တခု ေျပာရအုံးမယ္..။ က်မရဲ႕ ဘေလာ့နယ္နမိတ္ထဲက က်မသြားလည္ေနက် ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ သူတို႕ရဲ႕ ပို႕စ္ေခါင္းစဥ္ေတြကို အဂၤလိပ္လိုပဲေပးတတ္ၾကတဲ့ထူးထူးျခားျခားဘေလာ့ဂါ ၂ ေယာက္ရွိပါတယ္။ မခင္ဦးေမနဲ႕ ကိုဂ်ဴလိုင္အိပ္မက္ ပါ။ ကိုဂ်ဴလိုင္ေလးနဲ႕ က်မ စခင္ၾကေတာ့ သူက သူ႕ပို႕စ္ေလးေတြ မတင္မီတိုင္း.. အမ.ေရ ဘာေခါင္းစဥ္ေလးေပးရရင္ ေကာင္းမလဲ.. ဟို စာလုံးေလးရဲ႕ အဓိပါယ္က ဘာလဲ.. အဲဒါကို ဘယ္လိုေခၚသလဲ စသျဖင့္ ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးလာတယ္.. က်မ သူ႕ ကိုရွင္းျပပါတယ္.. ေမာင္ေလးေရ အမ အဂၤလိပ္စာ က မူလတန္း အဆင့္ပဲ ရွိတာေနာ္ လို႕.. ဒါေပမဲ့ သူက ေမးေနခဲ့တာပါပဲ..(တကယ္ပဲ ေမးခ်င္တာလား အျမင္ကပ္ပုဒ္မနဲ႕ ပညာလာစမ္းတာလားေတာ့မသိ..း) က်မမယ္ သူေမးလာရင္ ေဘးနားက အဘိဓါန္ စာအုပ္ၾကီး ေျပးလွန္ရ.. လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြ ရပ္ျပီး စဥ္းစားရ နဲ႕... ေနာက္ဆုံးေတာ့.. က်မရဲ႕ တခ်ိန္တုန္းကဒုကၡတခု တင္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းက်မွ ဘာမွ ေမးမလာေတာ့ တာ..း)..။ သူ႕အမ အရည္အခ်င္း သိသြားခဲ့တာကိုး..း)။ Laughing နဲ႕ Loving ကို ေတာင္ နားရည္မလည္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ က်မဘ၀ .. အဲဒီမွာ သူ အေသအခ်ာ သိသြားေတာ့တာေလ.. း)။

ကဲ. က်မနဲ႕ အဂၤလိပ္စာ အေၾကာင္းျပန္ေကာက္ရရင္.. ဘာပဲေျပာေျပာ ခုေနခါမေတာ့.. က်မ နဲ႕ ဆုံဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတိုင္းနီးပါးက မင္း အဂၤလိပ္စာ ဘယ္မွာ ေလ့လာခဲ့တာလဲ လို႕ေမးတာမ်ိဳးခံရတဲ့ အျပင္.. က်မရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြ အတြက္ လစဥ္၊ ႏွစ္စဥ္ အစီရင္ခံစာေတြ.. လုပ္ငန္း အစီအစဥ္ေတြ နဲ႕ လုပ္ငန္း အဆိုျပဳလႊာေတြ ကို ႏိုင္ငံျခားသား အရာရွိေတြ၊ လုပ္ငန္းနဲ႕သက္ဆိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ နားလည္ေအာင္ ေရးႏိုင္တဲ့၊ ရွင္းျပႏိုင္တဲ့၊ ေဆြးေႏြး ႏိုင္တဲ့ အေနအထား တခု ကို ေရာက္ေနခဲ့ပါျပီ။

က်မ..အဂၤလိပ္စာ နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဘာသင္တန္းမွ မတက္ဖူးပါဘူး..။ က်မဘ၀ရဲ႕ ကာလ အေတာ္မ်ားမ်ား က ေက်းလက္ေဒသေတြ ဆီမွာပဲ ကုန္လြန္ခဲ့ရတာပါ.။ ဒါေပမဲ့ မူလတန္းဆင့္ အဂၤလိပ္စာကိုပဲ အေလးအနက္ ေလ့လာခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ က်မ ဒီေန႕ ဒီေနရာမွာ မ်က္ႏွာပန္း လွလွ ရွိေနခဲ့ရပါတယ္။ က်မရဲ႕ အေတြ႕ အၾကံဳေလး ကို က်မရဲ႕ ၀န္ထမ္းေလးေတြ တပည့္ တပန္းေတြ ကို တစိုက္မတ္မတ္ မွ်ေ၀ခဲ့တာမို႕ ခုဆက္သြယ္လို႕ ရေနတဲ့ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြဆိုတကယ့္ကို တိုးတက္ေနခဲ့တာ က်မသိခဲ့ရပါတယ္..။ ဒီစာေလးကို ဖတ္မိသူ လူငယ္ေလးေတြအတြက္ အက်ိဳးေက်းဇူး တခုခု ရမယ္ ဆိုရင္ က်မ မွ်ေ၀ရက်ိဳး နပ္ပါတယ္။

ကင္ညာမွာ ဂ်ပန္ဘာသာစကားသင္ဆရာမ သြားလုပ္ဖူးတဲ့ က်မနဲ႕ Project တခုမွာ အတူ တြဲလုပ္ဖူးတဲ့ ဂ်ပန္မေလးကေျပာဖူး တယ္.. ေဟ့ အဂ္လိပ္စကားေလာက္မ်ားကြာ.. ၅ လုံး တတ္ ကမၻာ ပတ္လို႕ ရတယ္ ကြ.. တဲ့... Hello!, Thank you., Yes., No., Good Bye!.. ပါတဲ့... း)..။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ စကားလုံးေတြ ကို ေနရာ တက် ေျပာတတ္ဖို႕ လိုတာကို ေတာ့ သူမေလးက ထည့္မေျပာခဲ့... း) ေတာ္ေနၾကာ.. မင္း ငါနဲ႕ လိုက္ခဲ့ မလား လို႕ သေဘာမက်ခ်င္စရာ ေကာင္ေလး တေယာက္က ေမးလာတဲ့ေမးခြန္း.. Yes.. သြားေျဖ မိလို႕ ကေတာ့.... အင္း.... မေတြးရဲ စရာ... း)..း).

အဲဒီ မိတ္ေဆြမေလး ဆိုလဲ ပဲ ျမန္မာျပည္ ကို သူ ေရာက္စတုန္းက ဆို တအိအိ တအအ ေတြ နဲ႕ စခဲ့တာ ေပမဲ့.. သုံး ေလး လ ေလာက္ လဲ ၾကာေရာ.. အေတာ္ အဆင္ေျပသြားခဲ့တာ.. သူ႕ကိုလဲ က်မ သူငယ္တန္း ျမန္မာ ဖတ္စာအုပ္နဲ႕ ျမန္မာ ၄ တန္း အဂၤလိပ္စာ စာအုပ္ ေပးဖတ္လိုက္တယ္ ေလ..... း)...း) ...ဒါေပမဲ့ သူ႕ခ်စ္သူ ဂ်ပန္ေလး က်ေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေရးတဲ့ Report ကို သာမန္ အဂၤလိပ္ တေယာက္ ထက္ ေကာင္းေအာင္ေရးႏို္င္တဲ့အျပင္ သူ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ အစီရင္စာေတြ မ်ား ၁ လကၼခြဲ ေလာက္ ကို ထူ သရွင္...။

[တကယ္ေတာ့ က်မတို႕ငယ္ငယ္ တုန္းဆီကနဲ႕ ႏွိဳင္းစာရင္ ဒီဖက္ေခတ္မွာ အဂၤလိပ္စာ၊ အဂၤလိပ္စကား အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံရပ္ျခား ဘာသာစကားသင္ၾကားမွဳ၊ ေလ့လာမွု ေတြ က အမ်ားၾကီး တိုးတက္ေနပါျပီ၊ စာအုပ္စာတမ္းေတြ၊ သင္တန္းေတြ ဆိုလဲ ေနရာမေရြး ျမင္ေတြ႕ ေနရျပီ၊ လူငယ္ေတြ ကလဲ ပိုမို မ်က္စိပြင့္ အျမင္က်ယ္လာၾကျပီ။ စာသင္ေက်ာင္းေတြက သင္ရိုးညႊန္းတမ္းေတြမွာလဲ (မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္၊ ႏိုင္ငံေရး နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အမွန္တရား ျမတ္ႏို္းလိုစိတ္ေတြ ႏိုးၾကြေစတဲ့ စာေတြကအားနည္းေနတာ၊ သမိုင္းတခ်ိဳ႕ကို ေမွးမွိန္ဖုံးကြယ္ထားတာ၊ ကိုယ္လို္ခ်င္တာ ကိုယ္ဆြဲေရးထားတဲ့ သမိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကိုပဲ ေဖၚျပျပီး အျဖစ္မွန္တခ်ိဳ႕ကို အေမွာင္ခ်ခံထားရတာလြဲလို႕.) ဘာသာစကား၊ အေထြေထြဗဟုတနဲ႕ နည္းပညာေတြပိုင္းဆိုင္ရာေတြ က ကမၻာကိုရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္တဲ့အေနအထားမွာရွိပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေလးကိုေတာ့ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာရွာေဖြျပီး အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္းေနတဲ့ လူငယ္ေတြ၊ အဆင့္ျမင့္ပညာေတြ ေလ့လာသင္ယူေနတဲ့လူငယ္ေတြ ပိုမို သတိထားမိၾကမွာပါ။ ျမန္မာေပမဲ့၊ တတိယႏုိင္ငံက ေပမဲ့ အရည္အေသြး အရည္အခ်င္းေတြ က မညံ့ပါဘူးဆိုတာ အေတာ္မ်ားမ်ား သက္ေသျပႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေသအခ်ာ ေလ့က်င့္ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ထားတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြ နဲ႕ ထိေရာက္တဲ့ သင္ၾကားနည္းစံနစ္ေတြ အသုံးျပဳမွဳကအားနည္းေနေသးတဲ့အျပင္ စီမံခန္႕ခြဲမွဳပိုင္းဆိုင္ရာ အက်င့္ပ်က္ျခစားမွဳေတြနဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြလဲ ရွိေနေသးေတာ့ ျမန္မာ့ ပညာေရးက အားရဖြယ္ရာ မရွိေသးတာ အမွန္ေပမဲ့ ဟိုတုန္းနဲ႕ႏွိုႈင္းစာရင္ ေတာ့.....။]




ဒီစာစုေလးျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံပညာေရးသုေတသနအဖြဲ႕ မွ အျငိမ္းစားညႊန္ၾကားေရးမွဴး၊ ပညာတန္ေဆာင္ အဖြဲ႕ ဥကၠဌ ၾကီး ဆရာၾကီးဦးျမင့္ဟန္အား ေက်းဇူးတင္ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။

အားလုံးကို ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့

မမသီရိ

ဘိလပ္မွန္ကြဲ

က်မငယ္ငယ္က ေနခဲ့ တဲ့ အရပ္မွာ..အေမရဲ႕ အေမ ..အေဖရဲ႕ အေမ ကို အေမၾကီးလို႕ ေခၚျပီး...အေမၾကီး ရဲ႕ အေမကို..အေဘာင္ၾကီး လို႕ ေခၚၾကပါ တယ္....

က်မရဲ႕ အေမ့ဖက္ က ..အေဘာင္ၾကီး က..မိန္းမေခ်ာ စာရင္းမွာပါ တယ္လို႕ ေျပာရမွာပါ...က်မတို႕ မွတ္မိတဲ့ အရြယ္မွာ..အေဘာင္ၾကီးရဲ႕ ခင္ပြန္း .က်မတို႕ ရဲ႕ ဖိုးဖိုးၾကီး မရွိေတာ့ ပါဘူး.. အဲဒီဖိုးဖိုး ၾကီး က အေဘာင္ၾကီး ကို..အေတာ္ ၾကိဳးစား ပိုးပန္း ခဲ့ ရတာပါ တဲ့.....

..ရြာထဲ က..ေရွ႕မီ ေနာက္မီ လူၾကီး သူမေတြ ရဲ႕ ေျပာ စကား အရ...အေဘာင္ၾကီး ငယ္ငယ္က အရမ္းေခ်ာပါ သတဲ့..က်မ တို႕ ျမီးေကာင္ေပါက္အရြယ္ မွာ..အေဘာင္ၾကီး အသက္ က ၆၀ ေက်ာ္လို႕ ၇၀ နား ကပ္ေနပါ ျပီ.....ဒါေပမဲ့...ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ဆဲ....သြား မက်ိဳး...ဆံ မျဖဴ...ခါးလဲ မကုန္း....တင္ပါးဖုံး ေလာက္ထိ ရွိေနတဲ့ ဆံပင္ ကို ဘီးဆံပတ္..ပုံ႕ပုံ႕ ၾကီး ထုံး..ပါးမွာ သနပ္ခါး မွဳန္ မွဳန္ နဲ႕...အက်ၤီ ၀ိုင္ရွံ ျဖဴျဖဴလြလြ..ေတြ..ကို..အပြင့္စိပ္စိပ္ အေရာင့္ရင့္ရင့္ လုံခ်ည္ နဲ႕ တြဲ၀တ္တတ္တဲ့ အသားေရာင္ ၀ါ၀င္း၀င္း နဲ႕ အေဘာင္ၾကီး ကို ၾကည့္ ရတာ..အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ လို႕ လူတိုင္းက ျမင္ၾကတာပါ...မ်က္ႏွာက်က လျပည့္၀န္း လို..၀ိုင္း၀ိုင္း ျပည့္ျပည့္... မ်က္ခုံး နက္နက္ ..မ်က္ေတာင္ေတြ ကလဲ ..ထူထူ ေကာ့ေကာ့...(ခု LOREA"L ေၾကာ္ျငာေတြ ရွဳံးေလာက္တယ္.. တကယ္ေျပာတာ..း).. ႏွုတ္ခမ္း ခပ္ပါးပါး နဲ႕ ကြမ္းေလး တျမဳံ႕ျမံဳ႕ ၀ါးေနတတ္တဲ့ အေဘာင္ၾကီး ဟာ..အေတာ္ က်က္သေရ ရွိျပီး..လွပ တယ္ ဆို ဘယ္သူမွ ျငင္းလို႕ မရ ပါဘူး...အသက္ ၉၆ ႏွစ္မွာ ..ကြယ္လြန္တဲ့ အခ်ိန္ထိ.....နားေလးမဆိုစေလာက္ ထိုင္းတာကလြဲလို႕...သြားမက်ိဳး..ဆံမျဖဴ...ခါးလဲမကုန္းခဲ့ပါဘူး.. မကြယ္လြန္ ခင္ ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ ထိ... ထမင္းခ်က္ ..အိမ္ေစာင့္...ကေလးထိမ္း...လုပ္ႏိုင္ခဲ့ ေသးတာမို႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြား တဲ့အခါေတြမွာ ဘုန္ၾကီး တရားေဟာျပီဆိုရင္ အေဘာင္ၾကီး က ဇာတ္လိုက္ မင္းသမီး.. ပါရမီ ေကာင္းသူ ရယ္လို႕ ဘုန္းဘုန္း က ထည့္ထည့္ ေျပာတတ္တာေလ.......။

အဲဒီအေဘာင္ၾကီး မွာ..သမီး ၂ ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့ ပါတယ္...တစ္ေယာက္က က်မတို႕ ရဲ႕ အေမၾကီး.. ေပါ့..။ အေမၾကီးရဲညီမကို က်မတို႕ ညီအမေတြက အေမၾကီးေလးလို႕ေခၚတယ္၊ အေမၾကီးက အသားခပ္ညိုညို ပုျပတ္ျပတ္ေလး နဲ႕ အေမၾကီးေလးကေတာ့ အသားျဖဴျဖဴ ပုပုေလး ပါ ။ ႏွစ္ေယာက္လုံး အေဘာင္ၾကီးေခ်ာတာ ဘယ္သူမွ မမီၾက။ အေမၾကီးမွာ က်မတို႕ ေမေမ အပါအ၀င္ သားသမီး၄ ဦး ထြန္းကာျပီးေတာ့ အေမၾကီးေလးမွာ ေတာ့ သားတေယာက္၊ သမီးတေယာက္ ထြန္းကားပါတယ္။ ေမေမ တို႕ေမာင္ႏွမေတြမွာ ေမေမက အသားအေတာ္ေလးျဖဴျပီး ငယ္နာမည္ ေၾကြရုပ္ ေခၚခံရတဲ့ ထိ နဲနဲ ပါးပါး ေခ်ာတယ္ ဆိုပါေတာ့.. (နဲနဲပါးပါး ပဲေနာ္..) .. က်န္တဲ့သူေတြ က ညိုိညုိ ညက္ညက္ ရုပ္မထြက္သူေတြ..။

ေမေမ့မွာ သမီး ပဲ ႏွစ္ေယာက္ ထြန္းကားပါ တယ္.. တေယာက္က က်မ ေပါ့ေနာ့။ အဲဒီက်မ က မွန္ဘယ္ေလာက္ ထိ ၾကိဳက္သလဲေမး ရင္.. က်မတို႕အေဘာင္ၾကီး က က်မကို နာမည္ ေပးထားခဲ့တာ.. ဘိလပ္မွန္ကြဲ ..တဲ့ေလ..း)။

က်မမွန္ၾကိဳက္တာ လူမွန္းသိတတ္စ ငယ္ငယ္ေလး ထဲကတည္းကေနာ္၊ တခ်ိန္လုံး မွန္ပဲ ၾကည့္ေနတာတဲ့၊ အေမ့ မိတ္ကပ္ဗူးေတြ ေကာ္ျပီး မ်က္ႏွာမွာသုတ္တာ အသက္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္က်ာ္ ၂ႏွစ္ မျပည့္ေသးတဲ့ အခ်ိန္က၊ အေမ့ အ၀တ္အစားအသစ္ေတြ.. အဲဒါ မမ ဟာေတြ လို႕ေျပာျပီး ေကာက္စု တာ အေမ့ကို ေပးမ၀တ္တာ အသက္ ၃ ႏွစ္ မျပည့္ခင္၊ မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးေတြ အုံလြန္းလို႕ ..ဟယ္.. မမ မ်က္ႏွာက စပါးလွန္းဖ်ာ နခ်ီးက်ံထားတဲ့ အတိုင္းပဲ လို႕ လူေတြ ၀ိုင္းေနာက္ခံရေတာ့ အသက္ က ၄ ႏွစ္ပဲ ရွိခဲ့တာ၊ လက္ႏွစ္ဖက္လုံး လက္သည္း အရွည္ထားေတာ့ အသက္ ၁၀ ႏွစ္ မျပည့္ေသးတဲ့ ၅ တန္းေက်ာင္းသူ။ အေမဆူတဲ့ ၾကား ဆရာမေတြ ဆူတဲ့ ၾကားက မရ အရ ထားတာေနာ္.. ၉ တန္းေရာက္ေတာ့ ေျခသည္းေတြပါ အရွည္ထား ျပီ..။

အဲဒီေလာက္အလွမက္သူ က်မ ဘယ္ေလာက္ ေခ်ာသလဲ ေျပာျပေပး ပါမယ္..။

ဆံပင္ ကေကာက္ေကာက္.. နဖူးက က်ယ္က်ယ္.. နဲနဲ ေမာက္ခ်င္ေသးတာ အဲဒီ နဖူးက၊ ႏွာတံက ခပ္ျမင္ျမင့္ ခပ္ပြပြ၊ ႏွုတ္ခမ္းက ခပ္ေထာ္ေထာ္.. အာက ခပ္ျပဲျပဲ၊ မ်က္လုံးက ခပ္ ျပဴးျပဴး ညိုတိုတို၊ ပါးမွာ အသား သိပ္မရွိ.. နားရြက္ေလး ကကားကား၊ မ်က္ခုံး က ေရးေရး ေလးပဲ ပါတာ၊ မ်က္ေတာင္ကလဲ ဆင္းရဲသလား မေမးနဲ႕၊ အသားေလးက ေၾကးညိုေရာင္ရင့္ရင့္၊ အရပ္ ခပ္ပုပု၊ ကိုယ္အတိုင္းအတာ က ငယ္ငယ္က (၂၇ - ၂၁-၂၈)- ခု (၃၄-၃၀-၃၄).. း)... ပခုံးရိုး ခပ္ကားကား၊ ဗုိက္ေခါက္ ခပ္ထူထူေလးနဲ႕.. တင္ပိန္ပိန္ေလး နဲ႕... ကဲ... ျမင္ေယာင္ ၾကည့္လို႕ ရၾကရဲ႕လား မသိ ဘူး.. က်မရဲ႕ ပုံသ႑န္ လွလွေလးကို..။

အဲဒီေလာက္ထိ ေခ်ာတဲ့ အေဘာင္ၾကီး က ဆင္းသက္လာတဲ့ မ်ိဳးဆက္ထဲ မွာ.. ကာလေရြ႕လ်ားလာေတာ့.. ဂ်င္းန္ ေတြ က ဘာျဖစ္သြားလဲ မသိပါဘူး.. က်မ က်ေတာ့.. အေမ့မလွတာေတြ.. အေဖ့မလွတာေတြ အကုန္လုံး စု ထားတဲ့ ရုပ္ကေလး ထြက္ခဲ့တာေလ..

ေျခေတြ လက္ေတြ က လွသလား ေမးအုံး... လုံး၀ ပဲ .. မလွတာမွာ.. း)..။ ဦးေလး တေယာက္ဆို ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာတာ.. တူမေလးရယ္..နင့္လက္ေတြက ၾကက္ေျခသည္းေတြ က်ေနတာပဲ လွတာလဲ မဟုတ္ပဲ ထားမေနပါနဲ႕ တဲ့... အဲဒီဦးေလး.. စိတ္ေကာက္ျပီး စကားေကာင္းေကာင္း ျပန္မေျပာျဖစ္တာ.. သူ ႏိုင္ငံျခား ထြက္သြားတဲ့ထိ..။
အားတဲ့ အခ်ိန္တိုင္း လူက မွန္တင္ခုံေရွ႕မွာ..။ တအိမ္လုံးမွာလဲ ေနရာအႏွ႕ံ ထားလို႕ ရသမွ် မွန္ေတြ ခ်ိတ္ထား တာ အရြယ္ေလး နဲနဲ ေရာက္ကတည္း က။ ငယ္ငယ္ထဲက ဆိုးလာတဲ့ လက္သည္းဆိုးေဆး ဗူးခြံေတြ.. မိပ္ကပ္ဗူးခြံေတြ ကုန္သြားလဲ လႊင့္မပစ္ပဲ က်မအိပ္ ခန္း ပတ္ပတ္လည္က ၾကြက္ေလွ်ာက္ေလးေတြ မွာ စီတင္ထားေသးတာ .. မနည္း မေနာ ပါပဲ။ က်မအခန္းထဲ ေရာက္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆို .. အဲဒီဗူးခြံေတြ ၾကည့္ျပီး.. အျမဲ တအံ့ တၾသ ျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္တာေလ..။ ေဖေဖ ကေျပာ ရွာတယ္.. မမ ရယ္ သမီး ရူးတာေတြ လူမသိေစနဲ႕.. အဲသေလာက္ အလွ မက္မွန္း အဲဒီဗူးခြံေတြ ျမင္သြား သိသြား တဲ့ ေယာက်ၤားေလးေတြ သိသြားရင္.. သမီးကို ယူ ရဲသူ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး တဲ့...း)..။

အဲသေလာက္ထိ ရုပ္ဆိုး ျပီး.. မွန္ၾကိဳက္ သူေလး ကို.. က်မရဲ႕ အေဘာင္ၾကီး က သူ စိတ္တိုလာရင္ ဘိလပ္မွန္ကြဲ ေခၚေတာ့တာ ဘယ္ ဆန္းမလဲ ေနာ္..။ က်မ ၾကည့္လြန္းလို႕ ဘိလပ္က လာတဲ့ မွန္ေတာင္ ကြဲ ကုန္မွာ မို႕တဲ့..။

အဲသေလာက္ထိ အလွေတြ ျပင္၊ အဲသေလာက္ မွန္ၾကိဳက္ေပမဲ့.. က်မ အသက္ ၂၀ ထိ ဘယ္ေကာင္ေလး ကမွ ေခ်ာတယ္ ေျပာတာ မခံ ရပါ.. (ေခ်ာမွ မေခ်ာတာကို ေနာ္..း)...ရဖူးတဲ့ ရီးစား စာ ၃ - ၄ ေစာင္ထဲမွာ လဲ ေခ်ာတယ္လို႕ ပါဖူးဘူး ..ဒါေပမဲ့.. အသက္ ၂၀ နဲ႕ ၂၇ ၾကား မွာေတာ့ ေခ်ာတယ္လို႕ ေျပာသူေတြ ရွိလာခဲ့တယ္.. တပည့္ေတြ ေလ.. တပည့္ေတြ.. ကိုယ့္ဆရာမ ကို ခ်စ္လို႕ေခ်ာခဲ့ၾကတာ...ရြယ္တူ ေယာက်ၤားေလးေတြ ကေတာ့ မေျပာပါဘူး..။ အသက္ ၂၇ ေက်ာ္တဲ့ အခ်ိန္ မွာ.. ရြယ္တူ မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အခ်ိဳ႕ က ေခ်ာတယ္လို႕ ေျပာလာခဲ့တယ္.. ကဲ အံ့ၾသ စရာမေကာင္းဘူး လား..။ ခု ၃၅ ေက်ာ္လို႕ ၄၀ မွာ.. ေတြ႕တဲ့သူ အမ်ားစု က.. ေခ်ာတယ္တဲ့ ရွင့္ .. အမ်ိဳးသားေတြကေရာ ေျပာတာ.. မယုံလဲ မတတ္ႏိုင္ဘူးေနာ္... း)... ကိုယ့္ ကို ေခ်ာတယ္လို႕ ေျပာလာခဲ့ရင္ အလိုက္သင့္ေလး.. Thank You လို႕ ေျပာက်င့္ ရခဲ့တာ ၾကာေပါ့...။

အဲသလို အေျပာခံ ရေအာင္ အေတာ္ၾကိဳးစားရတာေနာ္.. လြယ္လြယ္နဲ႕ေတာ့ ဘယ္ရပါ့ မလဲ..။ အျမဲတမ္း စိတ္ကိုၾကည္လင္ေအာင္ ထားရတယ္၊ မ်က္ႏွာမွာ အပြင့္လင္းဆုံး အျပံဳး ပန္း စဥ္အျမဲ ပြင့္ေနေအာင္ ၾကိဳးစား ရတယ္.။ ေန႕စဥ္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ေတြ႕တဲ့သူတိုင္းကို တတ္နိုင္သေရြ႕ ေမတၱာ ထားႏိုင္ေအာင္.. နားလည္ေပးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါတယ္.. (လူတိုင္းကိုမရႏိုင္တာက တက႑ေပါ့ေနာ္ း) တဖက္သား ေျပာတဲ့စကား အေလးေပး နားေထာင္ေပးပါတယ္။ အလုပ္ထဲေပ်ာ္ေအာင္.. ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ကို ႏွစ္သက္တဲ့စိတ္ျဖစ္ေအာင္ အျမဲထားပါတယ္။ တခါတေလေတာ့လဲ လူပီပီ ေဒါသထြက္မိရင္ .. ရင္ဖြင့္လို႕ ရမဲ့သူရွာျပီး .. အတင္းတုတ္ပါတယ္..း)..။ ကေလးေတြ နဲ႕ တတ္ႏိုင္သေရြ႕ အခ်ိန္ေလးမွာ ေနေပးပါတယ္။ ေတြ႕ သမွ်ကေလး ေကာက္ခ်ီပါတယ္။ စိတ္ညစ္ ရင္ သီခ်င္း ေအာ္ဆိုပါတယ္ ။ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ပါတယ္။ အသီးအရြက္မ်ားမ်ား စားပါတယ္။ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ အလွ အပ ေတြ အျမဲ အေလးအနက္ ခံစားပါတယ္ (ေဟာ ..တိမ္ေတာက္တာေလးက လွလိုက္တာ.. ေဟာ သက္တံေလးက ဘယ္ေလာက္ လွသလဲလို႕.. အဲ ႏွင္းေတြ က်တာ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ. .. အင္း ..မိုးစက္ေလးေတြ ရဲ႕ ရနံ႕ က သင္းပ်ံ႔ ပါဘိသနဲ႕.... နဲ႕က်မအတြက္ ဒီေလာကၾကီးက အရာရာဟာ လွပေနတတ္ပါတယ္).။ ေနပူ ထဲ ထြက္တဲ့အခါ ေနပူကာမဲ့ အ၀တ္အစား၊ ဦးထုပ္၊ ထီး၊ မ်က္မွန္ တပ္ပါတယ္.. UV whitening သုံးပါတယ္။ ရာသီဥတု၊ ကာလ ေဒသ၊ အခ်ိန္အခါ နဲ႕ သင့္တင့္ေရာက္ပတ္တဲ့ အေရာင္ ဒီဇိုင္း အဆင္အေသြး ပါ အ၀တ္အစား ၀တ္ပါတယ္။ အဓိကျဖစ္တဲ့ အသက္ ကိုေမ့ထား ပါတယ္..း)..။

ၾကံဳတုန္း နဲနဲ ထပ္ၾကြားပါ ရေစအုံး..... အင္တာနက္ဆိုတာ ၾကီး စသုံးဖူး ေတာ့... ဘာမွန္းမသိ ..ေတြ႕သမွ် ျမင္သမွ် ေလွ်ာက္ ကလိရင္း .. မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ အင္ဗိုက္လုပ္လာတဲ့ Friendship Web တခု ႏွစ္ခု မွာ ဓါတ္ပုံ တခ်ို႕ တင္ျပီး အရူးထခဲ့တဲ့ ကာလေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္.. (အသက္ကို အမွန္ပဲ ထည့္ေပးထားခဲ့တာပါ..း) ။ လာလိုက္ တဲ့ မိတ္ဆက္စာေတြ.. လာလိုက္တဲ့ ရီးစား စာေတြ.. ၾကြား တာဟုတ္ဖူး ေနာ္ တကယ္ အတည္ေျပာေနတာ.. း)..။ အဲ တခုေတာ့ ရွိသေပါ့ ေလ... ပို႕သမွ်လူေတြက ျမန္မာ တေယာက္ မွ မပါ ပါ ဘူး.. း)..။ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းတဲ့ေဒသေတြ က ႏိုင္ငံျခားသားေတြ...း)... က်မရုပ္ က ျမန္မာၾကိဳက္ မဟုတ္လို႕ နဲ႕ တူရဲ႕...း)..။ ခုေတာ့ အလုပ္ရွဳပ္လြန္းလို႕.. အဲဒီ Web ေတြ ပိတ္လိုက္ရတာ ၾကာေပါ့.....။

လြန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလ အနည္းငယ္ေလာက္ ထိ က်မ ဘ၀အတြက္ အလွအပ ဟာ အေတာ့္ကို အေရးၾကီးတဲ့ အခန္းက႑မွာ ပါခဲ့ပါတယ္။ လက္သည္း ေလးတေခ်ာင္းက်ိဳးသြားရင္၊ ေျခသည္းေလး တေခ်ာင္းက်ိဳးသြား ရင္ စိတ္ညစ္ခဲ့ရတာမ်ား..။ မ်က္ႏွာမွာ ဘုသီးေလး တဖု ေလာက္ ဆို.. စိတ္ညစ္္လိုက္တာမ်ား.. ။ တေန႕.. တေန႕ အလုပ္ မသြား ခင္ မွန္ေရွ႕ မွာ အနညး္ဆုံး မိနစ္ ၃၀ နဲ႕ ၄၀ ၾကား က်မ အခ်ိန္ေပး ပါတယ္..။ က်မ၀င္ေငြ ရဲ႕ ရာခိုင္ႏွုန္း ခပ္ျမင့္ျမင့္ ကို အလွအပ အတြက္ သုံးပါတယ္။

ဒါေပမဲ့.... က်မရင္ထဲ မွာ.. ပုလဲေလးနဲ႕တူတဲ့ႏွလုံးသား ရွိေနတယ္.. ျပင္ပက အလွအပ ဆိုတာ အေၾကာင္း အမိ်ဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲ ႏိုင္ေပမဲ့ .. ႏွလုံးသား အလွကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲ ႏိုင္တဲ့ သစၥာပါပဲ လို႕ သိသြားျပီး ေျပာလာသူ တေယာက္ ရွိခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ .. က်မအတြက္ ျပင္ပန္း အလွေတြ ဟာ နံပါတ္ တစ္ေနရာမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး.. ေန႕စဥ္ ျပင္ေနက် ၀တၱရား အတိုင္း အလွ ကေတာ့ ျပင္ဆဲ. အသားအေရ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ ေရွာက္ဆဲ ေပမဲ့... ႏွလုံးသား ထဲ က ပုလဲ ရတနာေလး ကို ပိုမို တန္ဖိုး ထားတတ္ခဲ့ ပါျပီ။ ခုခ်ိန္ ထိ အသက္အရြယ္ ၾကီးရင့္လာတာကို .. ၀မ္းမနည္းဖူးခဲ့ ပဲ. ရလာတဲ့ အသက္အရြယ္ကို က်မ ပိုမို ႏွစ္သက္ခဲ့ပါျပီ။ ကိုယ့္ရင္ထဲက ပုလဲေလး ကို ပိုမို လင္းလက္လာေစဖို႕ အတြက္ ကေတာ့ က်မမွာပဲ တာ၀န္ အရွိဆုံးပဲ ေပါ့ေနာ္ ..။ အေဘာင္ၾကီး ရဲ႕ ဘိလပ္မွန္ကြဲေလး ခုေတာ့ .. အျပင္ပန္း အလွ အပ ေတြ အျပင္ .. ႏွလုံးသား လွဖို႕ အတြက္ ပါ.. မွန္ပို ၾကည့္ျဖစ္ေနတာ.. .. တမလြန္က အေဘာင္ၾကီး.. သိႏို္င္မယ္ မထင္ေတာ့...။



မမသီရိ

က်န္ေနေသးေသာ လမ္းတပိုင္းအတြက္

လမ္းမေပၚမွာ

...

မႏိုင္၀န္ေတြ.. တနင့္တပိုးနဲ႕

ေလာကရဲ႕ လမ္းမ်ားထက္..

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ..

အထီးက်န္စြာ... ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ရ..

ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ေခါက္ရိုးေက်ေနတဲ့..

ေန႕ေတြ

ညေတြ

.......

ရာသီေတြ ေပါင္းစပ္လိုက္ တဲ့ အခါ..

...

အသိုက္ေလး တျခမ္းပဲ့နဲ႕

မလုံျခံဳ တဲ့ .. အုံ႕မွဳိင္းျခင္းရဲ႕ ေအာက္..

ကိုယ္နဲ႕ မဆိုင္သလို ရွိေနခဲ့တဲ့...

ေမတၱာဆိုတဲ့ အရာေတြ...

ကိုယ္နဲ႕မဆိုင္တဲ့.. ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ က.

ဟိုိုး.... ေ၀းေ၀း မွာ....

သီးသန္႕လမ္းေလွ်ာက္လို႕...

တကဲ့ကို... ကိုယ္ နဲ႕ မဆိုင္စြာ....

ေလာက ရဲ႕ လမ္းမ တခုေပၚ က... ငါ......။

.................................................................

ဆႏၵ (၁)

..

ငါ...

ကတၱီပါဖိနပ္ မလို..

ေရႊထီးလဲမေဆာင္း

အေဟာင္းေတြ အသစ္ျဖစ္ဖို႕

ခံယူခ်က္ေတြ ေရာင္းစား တဲ့ အထဲေတာ့ မ၀င္လို..

..

ငါ...

လင့္ခရူဇာ မစီး..

တိုက္ၾကီးလဲ မလို..

ပိုပိုသာသာေတြး..

ခ်ိဳခ်ိဳ သာသာေလး ေျပာျပီး..

ေနာက္ေက်ာ ဓါးနဲ႕ ထိုး..

အႏၶ လူအမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္လို....

..

ငါ...

ေထာင္ေသာင္း အနႏၱ..

ပူပန္ေသာကေတြ ျပည့္၀

ခ်စ္စရာရွိရင္ ခ်စ္ၾက

မုန္းစရာရွိတာ မုန္းၾက

အစြန္းတရား တဖက္ဆီထိမက်..

ၾကည္ႏူးစရာမ်ားလဲ မွ်ေ၀ ခံစား..

သာမန္လူတန္းစားက

လူသားဆန္တဲ့..

လူတေယာက္အျဖစ္ပဲ.. ရ ရလို...။

..

..

ဆႏၵ (၂)

ဘ၀

ပုံစံတက်.. ရွိခ်င္မွ ရွိတတ္တယ္

ေလာကဓံရွစ္ပါး

ဘ၀မ်ားကို.. လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္..

ယိုင္ခ်င္ယိုင္.. နဲ႕ခ်င္နဲ႕

လူ ပီသ ဘို႕အတြက္

လမ္းမွန္ကဖဲ့ မထြက္..

အိမ္အျပန္

ဘ၀အမွန္ပါဘို႕

စိတ္ေကာင္းထား ေမတၱာယွဥ္..

မဇ်ၥိမ သံေယာဇဥ္..

မတုန္ယင္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႕...

က်န္ေနတဲ့ လမ္းတပိုင္း

အနက္ရွဳိင္းဆုံး..

ရဲရဲ...

... ဆက္ေလွ်ာက္ သြားမယ္...။
..

..

မမသီရိ (၁၅.၃.၂၀၀၉ အတြက္ အမွတ္တရ)

စိတ္ေကာက္တတ္သူ နဲ႕...အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္မ်ား..

ပင္စိမ္းရြက္ရဲ႕ အနံ႕ကို ..က်မငယ္ငယ္တုန္း က အေတာ့ ကို မုန္းပါသည္။ မုန္း ဆို..လုံး၀ မခံႏိုင္တာမ်ိဳး.ပါ..။ ရွမ္းနံနံ လို႕ ေခၚတဲ့ အရြက္ က လြဲျပီး..က်န္ အေမႊးရနံ႕ ရ အရြက္မ်ား အား..က်မ လုံး၀ မၾကိဳက္ပါ...။

ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္ပ်စ္ပ်စ္ေလး ကို ေတာ့..က်မ အလြန္ၾကိဳက္ပါသည္...။ ထမင္းထဲ ..ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္ ပ်စ္ပ်စ္ေလး ဆမ္းျပီး..ငါးေျခာက္ေၾကာ္.. ငါးေၾကာ္..ၾကက္သား အခ်ိဳႏွပ္..ဒါမွ မဟုတ္လဲ..ငေျခာက္ဖုတ္ေလးနဲ႕ စားရသည္ကို...အလြန္ ႏွစ္သက္ခဲ့ပါသည္။ အမွန္က..ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္ ခ်က္ရင္..ပင္စိမ္းရြက္ေလး အုပ္လိုက္ေတာ့..ေမႊးေမႊးေလးနဲ႕ စားေကာင္းတာမို႕..အေတာ္မ်ားမ်ား..က ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္ခ်က္ရင္.ပင္စိမ္း အုပ္တတ္ၾက သလို..က်မ ရဲ႕ ေမေမ လဲ..ပင္စိမ္း အုပ္ ခ်ဥ္ေပါင္ ေလး အရမ္း ၾကိဳက္ပါသည္.....။

အဲဒီေတာ့.....ဇာတ္လမ္း က စပါ ျပီ.......

က်မ လုံး၀ မၾကိဳက္တဲ့ ဒီပင္ စိမ္း ရြက္..က်မ ၾကိဳက္လြန္းတဲ့..ခ်ဥ္ေပါင္ ဟင္းထဲ ထည့္တာ..အဲဒါ ..က်မ ကို မခ်စ္တာ..ဂရု မစိုက္ တာ ဆိုျပီး...ႏွုတ္ခမ္း စ..ေထာ္ပါသည္...။ ေျခေဆာင့္ပါ သည္။ ထမင္း ဆက္မစား ေတာ့ပါ..။ တစ္ခါ တစ္ေလ..မ်က္ရည္ ေတာက္ေတာက္ က်တဲ့ ထိ စိတ္ ေကာက္ပါ သည္....။ ေမေမ့ ကို စကားမေျပာပဲ... ၂ ရက္ ၃ ရက္ ထား ပါသည္....။ အဲသည္ေလာက္ ထိ ဆိုး တဲ့ သမီးပါ....။

ေနာက္ သံသယ တစ္မ်ိဳး ကေတာ့...ေဖေဖ နဲ႕ ေမေမ က်မ ကို တကယ္ခ်စ္ရဲ႕ လား ဆို တာပါ ပဲ..ေမတၱာ နဲ႕ ပတ္သက္လ်င္..က်မ အလြန္တရာ ရူးသြပ္ လြန္း ပါသည္......။ မေကာင္းသည့္ အက်င့္မွန္း သိေသာ္ လည္း....ဒီ အက်င့္ ကို ေဖ်ာက္လို႕ မရ ႏိုင္ေသး ပါ...က်မ ရဲ႕ ေမတၱာ နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ သံသယ ေၾကာင့္ေဖေဖ နဲ႕ ေမေမ ..အၾကိမ္ေပါင္း မ်ား စြာ..စိတ္ညစ္ခဲ့ မည္ ဆိုသည္ ကို..ႏွစ္ေပါင္းမ်ား စြာ ၾကာ သည့္ ခါမွ..တမ္းတ သည့္ သမီးးမိုက္ ပါ.....။

...............................

က်မတြင္ ..ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္း မရွိသေလာက္ နည္းပါးပါ သည္...။ အေၾကာင္းက ေတာ့...က်မ အသက္ ၄ ႏွစ္ ၃ လ မွာ..ေက်ာင္း စေနျပီးေတာ့... ေက်ာင္းဖြင့္ျပီး တစ္လ အၾကာမွာ... ပထမတန္း ကို တစ္ခါတည္း ေက်ာ္ တက္ခဲ့လို႕ ပါ...အဲဒီ တုန္း က...စာမေက်သူမ်ား သူငယ္တန္း ၂ ႏွစ္ေန ရပါသည္...။ ပတမ တန္း ေရာက္ေတာ့ အားလုံး က က်မ ထက္ အနည္းဆုံး ၄ - ၅ ႏွစ္ ၾကီးသူေတြ ပါ.....။ က်မ က...ငယ္ငယ္ေလး ထဲက ပုံဆြဲ၀ါသနာ ပါေတာ့..က်မ အနား မွာ အစ္မ အရြယ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ခ်ို႕ အျမဲ ရွိျပီး..က်မ ဆြဲ တဲ့ ပုံေတြ ကို ၾကည့္..က်မ ကို ခ်စ္ၾကပါ သည္...( အားလုံးေတာ့ မဟုတ္ပါ...း)....) အဲဒီထဲ က အစ္မေလး တစ္ေယာက္က ေတာ့ က်မကို အခ်စ္ဆုံး ပါ.... က်မကလဲ ခ်စ္ပါ သည္။ ဒီေတာ့...က်မရဲ႕...ပညာေတြ သူ႕ကို ျပျပီ ေပါ့......ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္း ျပန္..က်မကို ေစာင့္မေခၚ လို႕ စိတ္ေကာက္...အိမ္သာ သြားခ်င္ လို႕ အေဖၚ မလိုက္အားေသး ရင္ စိတ္ေကာက္.....က်မနဲ႕ ၾကာၾကာမေနပဲ ..တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ သြားေဆာ့ေနရင္ စိတ္ေကာက္....နညး္မ်ိဳး စုံ...အေၾကာင္း အရာ မ်ိဳးစုံအတြက္ ...ေကာက္ခဲ့ တာပါ....။ အဲဒီ အစ္မေလး က အလယ္တန္း ေက်ာင္းသူ ဘ၀ မွာ ကြယ္ လြန္သြား ခဲ့ ပါသည္......က်မ ႏွလုံးသား ထဲ မွာ ေတာ့..ေန႕စဥ္ သူနဲ႕ ထိကပ္ ေႏြးေထြး ေနဆဲ ပါ.........။

.........................

က်မ အလယ္တန္း..အထက္တန္းေက်ာင္း သူ ဘ၀ တုန္းကလဲ....ေသးေသးေကြးေကြးရုပ္ဆးိုဆိုး ေကာင္မေလး ကို..သူငယ္ခ်င္း တစ္ခ်ိုဳ႕ ၀ိုင္းခ်စ္ခဲ့ ၾကပါ သည္....။ အဲဒီ ထဲ မွာ က်မ သံေယာဇဥ္ အရွိ ဆုံး...က်မကို အလို အလိုက္ ဆုံး ..၂ ေယာက္ ကလဲ ပဲ...က်မ ရင္ထဲ ခု ထိ ရွိေနဆဲ ပါ...၂ ေယာက္လုံး ေယာက်ၤားေလးေတြ ပါ....တစ္ေယာက္ က လြန္ခဲ့ တဲ့ ၂ ႏွစ္ က ကြယ္လြန္ သြား ပါျ႔ပီ....။..တစ္ေယာက္ ကေတာ့....အိမ္ ေထာင္က် ျပီး ..သူ႕မိသား စုေလး နဲ႕..က်မ ငယ္ငယ္က ေနခဲ့ တဲ့ ေနရပ္မွာ ရွိပါေသးသည္..။...ခုခ်ိန္ထိလဲ ..က်မ စိတ္ေကာက္ ရင္ ..သူ ေခ်ာ့ ဘို႕ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနမယ္ ဆိုသည္ ကို....က်မ ေသခ်ာ ပါ သည္....။

......................

က်မ ဘ၀မွာ..ခ်စ္သူ မရွိခဲ့ ဖူး ပါ.....။ ထို႕ ေၾကာင့္ ခ်စ္သူ ကို ဘယ္လို စိတ္ေကာက္ ရသလဲ ..က်မ မသိ ဖူး ခဲ့ ပါ....။ အဲ...ရီးစား လိုလို..ဘာလိုလိုမ်ိဳး ေလး ေတာ့ ..၂ ေယာက္ေလာက္ ရွိခဲ့ ဖူး သည္ ထင္ပါသည္...မေသခ်ာ ပါ.....ဒါေပမဲ့...က်မ....သူတို႕ကိုစိတ္ေကာက္ဖူးသလား..မမွတ္မိေတာ့ပါ.....မေကာက္မိခဲ့ေလာက္ တာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ ရွိပါသည္...။

အေၾကာင္း တစ္ခု ေၾကာင့္ ကာလ အေတာ္ ၾကာ..အတူ ေနဖူး သူ တစ္ေယာက္ ကို...က်မ စိတ္ေကာက္ ၾကည့္ ရ မလား...စဥ္းစား ခဲ့ ဖူးေပမဲ့...မေကာက္ျဖစ္ခဲ့ ပါ......စိတ္ေကာက္ တယ္ ဆိုတာ...ျပန္ေခ်ာ့မဲ့ သူ ရွိ မွ...ေကာက္လို႕ ရတာမ်ိဳး ကိုး...ေနာ္......။

......................................

ခု အသက္ ေလး လဲ အေတာ္အတန္ ရ ခဲ့....လုပ္ငန္းခြင္ ထဲ လဲ...ကာလ အေတာ္ ၾကာ ေရာက္ေနခဲ့ ေတာ့...စိတ္ေကာက္ တဲ့ အက်င့္ က ေပ်ာက္ သေလာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ ပါ ျပီ...ဒီမွာ..က ငယ္ေပါင္းေတြ မဟုတ္ သလို...ၾကီးေဖၚ လို႕ ေျပာ ရေအာင္ လဲ...ခက္ခဲ သည္ ဆိုေတာ့.....လုပ္ငန္း နဲ႕ ပတ္သက္သူေတြ က..က်မ ကို...ရုပ္ဆိုးေပမဲ့..မ်က္ႏာွထား ခ်ိဳ သူရယ္လို႕...သတ္မွတ္ၾကပါသည္....က်မ စိတ္ေကာက္ စိတ္ဆိုး..ေျခေဆာင့္ တာ..သူ တို႕ မျမင္ဖူး ၾကပါ....စိတ္မဆိုး လို႕ ေတာ့ မဟုတ္ပါ....ေဒါသ ေတြ..မေက်နပ္တာေတြ ကို..ရင္ထဲ မွာ ..သိမ္း ထား တတ္တာ ေနသား အေတာ္ က်ေနခဲ့ ျပီ ..ကိုး........။

........................................

က်မ ဘာ ေျပာ ခ်င္ သလဲ ...ဆိုတာ.. ေလး ေရး ေရး ေလာက္ ေပါက္ ၾကျပီ ထင္ပါ သည္...။

က်မ စိတ္ေကာက္ တာ...က်မ ခ်စ္တဲ့ သူေတြ ကို ပဲ ေကာက္တာပါ.....

ေတာ္ရုံ တန္ ရုံ ခ်စ္ ရုံ ေလး နဲ႕ မေကာက္ပါ......။

က်မ ရင္ ထဲ ...နက္နက္ ရွဳိင္း ရွိဳင္း..မရွိတဲ့ သူ...အေပၚယံ ေလာက္ ပဲ ခင္မင္ေနသူ ေတြ ကေတာ့...က်မရဲ႕ အျပံဳး ခ်ိဳ ခ်ိဳ ေလးေတြ ကို ပဲ အျမဲ ေတြ႕ ခြင့္ ရမွာ ပါ......။

.......................

အကယ္လို႕...က်မ စိတ္ေကာက္မိခဲ့ ရင္ နားလည္ေပးေစလိုပါ သည္......
အဲဒါ...က်မရင္ ထဲ ..နက္နက္ ရွဳိင္းရွိုင္း ေနရာ ယူထား လို႕ ပါ..................

...............................................................................

ခုတစ္ေလာ အေၾကာင္းေလး ေတြ တိုက္ဆိုင္ လို႕ ...ဒီကဗ်ာေလး ..က်မ ေခါင္း ထဲ မၾကာ ခဏ ျပန္ေရာက္ပါ သည္.....။ ေရးခဲ့ တာေတ့ အေတာ္ၾကာပါ ျပီ.......ေရးခဲ့တုန္းက ေတာ့ ၀င္ကစြတ္ေကာင္ ကဗ်ာေလး ပါ... အဲဒီ စကားလုံး က က်မရဲ႕ အစ္ကို က..သူ႕ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္မွာ သူ႕စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကြန္မန္႕ ကို ျပန္ေျပာဖူး တဲ့ စကား လုံးပါ....တစ္ခ်ိဳ႕ ကဗ်ာေလးေတြ က ၀င္ကစြတ္ေကာင္ေလး ေတြ ပါ...တဲ့....

က်မရဲ႕ ၀င္ကစြတ္ေကာင္ကဗ်ာေလး ေတြထဲ က....ဒီတစ္ပုဒ္ ကို ..အေၾကာင္း တိုက္ ဆိုင္ မွဳေလး ေတြ ရွိလာလို႕ ...တကဲ့ ခံစားခ်က္ အစစ္အမွန္ နဲ႕ ျပန္ တင္ေပးလိုက္ပါ တယ္.......

သံေယာဇဥ္

....ႏြယ္....

ႏြယ္တစ္မွ်င္... တြယ္ငင္ရစ္မိလို႔...

ေျဖဘို႔ကို...ဟန္ျပင္ခ်ိန္မွာ.......

...စူးနစ္စြာ...ရင္မွာ စြဲေနေၾကာင္း....

အံ႔ၾသဘြယ္...ဆင္ျခင္သိခဲ႔ေပါ႔...

စဥ္းစားေတာ႔..ခက္ေနျပီ... ...

.....................

ေႏြ..သဘြယ္...

ေရပင္လယ္ ငံငံေသာက္မိသလို...

ပူေလာင္တယ္...ဒီႏြယ္ၾကိဳးဟာ...

ခ်ည္မိရင္...ရုံးမရျပီမို႕...

ကာမဘုံ.. ေလာကီတြင္းမွာ...

ရွင္းရွင္းသာ...ေနသြားေတာ႔မယ္ကြဲ႔..

ဟစ္ေၾကြးကာ... ေရွာင္လာခဲ႔ေပမဲ႔... ....

ေရစက္ေလလား.... .

..ကံ..နဖူးစာ...

ဇာတ္ဆရာရဲ႔..လွည္႔ကြက္ေလလား... ..

.ေထြမျပား... ေ၀၀ါးစြာ...သုံးသပ္ဆဲ မွာ...

အသဲတစ္ေနရာ...

မသိမသာ...ေနရာယူ ၀င္လာျပီး...

ခိုင္ျမဲစြာ... ေႏွာင္ငင္ဖြဲ႔ေနခဲ႔....

ႏြယ္.....ဆိုတဲ႔...သံေယာဇဥ္..

...................

.. ႏြယ္ .. ဆိုတဲ႔..သံေယာဇဥ္...

ဒီတစ္ပင္... ရင္ကို၀င္လ်င္ျဖင္႔..

လြမ္းကဗ်ာ...ကာရံသြားေတြနဲ႔..

. ႏုႏုနယ္...သံစဥ္မ်ားရယ္က...

မာခဲ႔တယ္...သဲအိမ္ၾကမး္ကို..

ညွင္းႏြဲ႔ေအာင္...ကဗ်ာဆန္ေစခဲ႔...

မျမင္ရရင္..မေနတတ္ေအာင္... ..

....လြမ္းတတ္လို႔လာပါျပီ....

မေတြ႔ရရင္...အေမွ်ာ္ေထာက္လို႔..

....ေဆြးတတ္ပါျပီ.... .

..အမူပို...အခရာနဲ႔..

စိတ္ေကာက္ဘို႔လဲ တတ္ခဲ႔ျပီ...

...သ၀န္တို ျငဴစူလို႔...

ႏြဲ႔ဆိုးဘို႔လဲ တတ္ခဲ႔ျပီ....

လင္းခ်ီ... ေမွာင္ခ်ီ...

ေန႔... ည.... ရက္ ....စက္ရာသီ...

မတန္႔ျပီ ခ်ိန္ရထား..

ရပ္မနား သြား ခဲ႔ သလို...

ရစ္ခ်ည္.. ေႏွာင္ခ်ည္...

တိုးလို႔သာ...ခ်ည္လာခဲ႔...

သံေယာဇဥ္..ဒီႏြယ္ၾကိဳး ကို... ..ျဖတ္ခက္ေနျပီ.....။

မမသီရိ

ကၽြန္မ၊ ကြန္ပ်ဴတာ နဲ႔ Information Technology

(ဒီစာစုေလးကို.. က်မ ဒီဘက္ ထြက္မလာခင္...လြန္ခဲ့ တဲ့ တစ္ႏွစ္နီးပါး..ေလာက္ က ေရးျဖစ္ခဲ့ တာပါ... ဘေလာ့ဂ္ လုပ္ျဖစ္မယ္ ရယ္ လို႕လဲ..ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ မရွိခဲ့ပါ ဘူး...ကိုးယိုး ကားယား ႏိုင္လွတဲ့ ..က်မရဲ႕ ဘ၀ တစ္စိတ္ တစ္ေဒသ ..ကို မွတ္တမ္းေလး ေရးၾကည့္ခဲ့ တာပါ.....ခု..အတိတ္ က မိတ္ေဆြေတြကိုသတိရလို႕ ေရာ..ေလာေလာ ဆယ္ အလုပ္ေလးေတြကလည္း အေတာ္မ်ားေနတာ မို႕... အလြယ္ တကူ ေရးျပီးသား ေလး ကိုပဲ.......း)....)

ကၽြန္မ....

ကၽြန္မကို တရုတ္ေမ်ာက္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ေႏြဦးကာလမွာ ေမြးဖြားခဲ႔ပါတယ္။ ေမ်ာက္ႏွစ္ဖြားတို႕ရဲ႕ သဘာ၀က ျမင္ျမင္သမွ် သိခ်င္ တတ္ခ်င္... အဲ.. သင္ လြယ္ တတ္လြယ္ လဲ ဟုတ္ေသးတယ္..း) ... စိတ္က မျငိမ္..အတည္ တက် မရွိ.. ဟို ခုန္ ဒီ ကူး.... ဆိုေတာ့.....ထုံးစံအတိုင္း ကၽြန္မ တစ္ေယာက္.. လူမွန္းသိတတ္စ ကတည္းက ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ဆိုပါေတာ႔... တစ္ကယ္ တမ္း ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုအသုံးတည္႔သလဲ ေမးရင္ .. ဘယ္ဟာ တစ္ခုမွ မယ္မယ္ရရ သိတာ တတ္တာလဲ မရွိပါဘူး။
မသိဘူးလားေမးရင္ အားလုံး သိသလိုလို တတ္သလိုလို ... လက္ေတြ႕ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္...။ ဒါေပမဲ႕ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္ခဲ့ဘးူသူ ဆိုေတာ႕ သိၾကတဲ႔အတိုင္း ေနရာတစ္ကာ ဆရာ လုပ္ရမွ ေနသာထို္င္သာ ရွိသလိုလုိ.......... ..။

အဲဒီ ကၽြန္မ က လြပ္လပ္မွဳကိုလဲ ျမတ္ႏိုးသတဲ႔။
အမွန္တရား ကိုလဲ ကိုးကြယ္လိုသတဲ႔.......။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာကိုလဲမၾကိဳက္ပါတဲ့....။ မတရားတာကိုလဲ မႏွစ္သက္ပါတဲ႔..........။
ကၽြန္မရဲ႕ ေက်ာင္းဆရာမသက္တမ္း က ရွည္ခဲ့တယ္ လို႕ ေျပာလို႕ ရမယ္ မထင္ပါဘူး............။
ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အသိပညာဗဟုသုတေတြကို တပည့္သားေျမးေတြ ျဖန္႕ေ၀ေပးရတဲ႕အလုပ္၊ သင္ၾကားရတဲ႕ အလုပ္ကို ျမတ္ႏိုးႏွစ္သက္ေပမဲ႔... ပီတိကိုစား အားျဖစ္ပါ၏ ဆိုတဲ႔စကား မွတ္သား မိေပမဲ႕ .... အဲ..... အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ဆိုၾကပါစို႕ရဲ႕.....ကၽြန္မရဲ႕ ဆရာမ ဘ၀ ကို စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ေက်ာခိုင္း ခဲ႔ပါတယ္...။

ကၽြန္မ နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ

ေဖာင္ဖ်က္ျပီးေတာ႔ INGO ေလာကထဲ ေျခစုံပစ္ ၀င္လာခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မ....... အလုပ္စ ၀င္ျပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ အၾကာ....... ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ နီးစပ္ဘို႔ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မ INGO ေလာကထဲ ေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္ကာလ......လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ ဒီေဒသမွာ ရွားပါးအရာတစ္ခုပါပဲ..။ အဲဒီတုန္းက ဒီအရပ္ေဒသမွာ ေဒသဖြံ႔ျဖိဳးေရး နဲ႔ ျပန္လည္ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနခဲ႔ၾကတဲ႔ UN နဲ႔ INGO Agency ေတြမွာ ကြန္ပ်ဴတာေတြသုံးေနျပီျဖစ္ေပမဲ႔ Agency တစ္ခုမွ တစ္လုံးေလာက္ရွိၾကတာမ်ိဳးပါ။ .....ႏိုင္ငံတစ္ကာ ၀န္ထမ္း ၅ ေယာက္ ၆ ေယာက္ေလာက္ရွိတဲ႔ ကၽြန္မစျပီး ...အလုပ္၀င္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ INGO ရုံးမွာ စုစုေပါင္းမွ ကြန္ပ်ဴတာ ၂ လုံးပဲ ရွိခဲ႔တာပါ။ တစ္လုံးက International Staff ေတြ စုေပါင္းသုံးရတာျဖစ္ျပီး.... ေနာက္တစ္လုံးကေတာ႔ အေထြေထြ ရုံးသုံး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက Computer Operator ရာထူးနဲ႔ ႏိုင္ငံသား ၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္ ရွိျပီးေတာ႔ ဘာစာပဲ ရုိက္ခ်င္ ရုိက္ခ်င္ သူ႔ဆီပဲ သြားသြားျပီး Requestလုပ္ရပါတယ္......။ သြားေျပာတဲ႕သူတိုင္းက ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ အခ်ိန္ ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေနာ္..၊ သူ႕မ်က္ႏွာထားၾကည့္ျပီးမွ ခိုင္းရတာ ေတာင္းရတာမ်ိဳး ..။ ကၽြန္မက်ေတာ့ သူ႕ညီမ ၂ ေယာက္ရဲ႕ ဆရာမ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးသူမို႔ တစ္ျခားသူေတြနဲ႔စာရင္ အေျခအေန မဆိုးဘူး ေျပာရမွာပါ..။ (အဲဒီကေလး က လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၆ ႏွစ္ ေလာက္က ကြယ္လြန္သြားပါျပီ)။

ဒီလိုနဲ႕ .. တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ႔.. ကၽြန္မလုပ္ေနတဲ႔ Project အပိုင္းက အသုံးစာရိတ္ ေတြ ပိုေနလို႕ဆိုျပီး ကြန္ပ်ဴတာေတြ ၄ လုံးေလာက္ တစ္ခါတည္း၀ယ္ဘို႔ ရုံးခ်ဳပ္က ဆုံးျဖတ္တဲ႔ အတြက္ ကၽြန္မအတြက္လဲ တစ္လုံးရခဲ႔တယ္ဆိုပါေတာ့.......။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ ျမင္ရုံပဲျမင္ဖူးတာ၊ ထိေတာင္ ထိၾကည့္ ဖူးတာမဟုတ္ေတာ႔.......ကၽြန္မ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာဆိုတာၾကီးကို လက္ခံဘို႔ တြန္႔ဆုတ္ေနခဲ႔တာေပါ့...။....ကၽြန္မရဲ႕ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး Manager (ကၽြန္မတို႔က မ်က္မွန္အထူၾကီးနဲ႔သူ႕ကို စိုင္းထီးဆိုင္လို႔ေခၚၾကပါတယ္.....) ကို ကၽြန္မ ကြန္ပ်ဴတာ မသုံးတတ္ဘူး....၊ သင္တန္းလဲမတက္ဖူးပါဘူးဆိုေတာ႔ အဲဒီဆရာက ဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ..။ မင္း အဂၤလိပ္လိုတတ္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား.. ကြန္ပ်ဴတာသင္ဘို႕ အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာကမင္းရဲ႕ ဆရာပဲ .. ဘာမွ....မစိုးရိမ္နဲ႔ ယူသာ ယူသြားေတာ႕.....ဆိုေတာ႕ ကၽြန္မလဲ ဘာမွ မေျပာသာေတာ႕ ပဲ ကြန္ပ်ဴတာပုံးၾကီး ကိုယ့္အခန္းထဲ လူ အကူနဲ႔ မ ခဲ႔ရပါေရာလား..။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ႔ ကဲ မထူးဘူးေဟ့.. ဖြင့္ၾကရေအာင္ ဆို ျပီး၀န္ထမ္းေကာင္မေလး ၂ ေယာက္ အကူေခၚ (ကၽြန္မရဲ႕ Project မွာ Staff ေတြအားလုံးက မိန္းကေလး ေတြပါ) ျပီး ဖြင္႔ေတာ႔တာပါပဲ ..။ ဖြင့္ျပီးေတာ႔ ရုံးကတာ၀န္ရွိတဲ႕ တစ္ေယာက္ကလဲ ဆင္ေပးဘို႕ ေပၚမလာေတာ႔ ၾကားဖူးနား၀နဲ႕ ၾကိဳးေတြလိုက္တပ္ျပီး ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ပဲ ဆင္..ပစ္လိုက္တာ.....။ ကြန္ပ်ဴတာ... ပါတဲ႔အေပါက္ ထိုးသာထိုး ..ၾကိဳးကမွား စရာမရွိဘူးလို႕ မွတ္သားထားမိတာကိုး.....း) ............။

အဲဒီ စကား မွားေတာ႔ မမွားေပဘူး..။ Manager လာၾကည့္တဲ႕အခါ ကၽြန္မက ဆင္လို႔ျပီးေနျပီ..။ မွန္လဲ မွန္တယ္ တဲ႔ ရွင့္..ကဲ.......။ အဲဒီ.. ဆရာလာျပီးေတာ႔ ကၽြန္မကို ကြန္ပ်ဴတာ ဘယ္လိုဖြင့္ရသလဲ.. Shut down ဘယ္လို လုပ္ရသလဲ..။ Word file နဲ႔ Excel file ဘယ္လုိဖြင့္ရသလဲ၊ ဘယ္လိုသိမ္းရသလဲ ဆိုတာ တစ္ထိုင္တည္း သင္ေပး .. ျပီးေတာ့.. ကဲ မင္း ဆရာအစစ္က ဒီမွာ လုပ္ေတာ့ ဆိုျပီး ကြန္ပ်ဴတာၾကီး ပုတ္ျပျပီး ကၽြန္မကို ထားခဲ႔ေတာ႔တာ....။ မ်က္စိသူငယ္ နား သူငယ္နဲ႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ ေမ်ာက္ႏွစ္ဖြား တို႕ထုံးစံ အတိုင္း ေလွ်ာက္ကလိေတာ႕တာပဲ ဆိုပါေတာ႕..။

အဲဒီတုန္းက က်မရဲ႕ အထက္မွာ Field Coordinator ဂ်ပန္အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္.. သူကလဲၾကဳံရင္ ၾကဳံသလို နဲနဲပါးပါး သင္ျပေပးပါတယ္..။ ဒါေပမဲ႔..သိၾကတဲ႔အတိုင္း.. ကၽြန္မကဘာသင္တန္းမွ တက္ထားဖူး တာမရွိေတာ႔ ပင္ပန္းတာေပါ႔.. စာရုိက္တာလဲ စံနစ္တစ္က်မဟုတ္.. ကီး ဘုတ္ေပၚ လက္တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းစီတင္ တစ္လုံးခ်င္း ရုိက္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ကၽြန္မ... စစ္ခင္းေနခဲ႔ၾကတာ..။ စာရုိက္တာေႏွးလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားမရတဲ႔အေၾကာင္း ကၽြန္မရဲ႕ Field Coordinator ေရွ့ ညည္းမိေတာ႔ သူက အားေပးရွာပါတယ္.. ......ေဟ့ မင္းက Computer Operator လုပ္စားမွာမွ မဟုတ္တာ ..Word နဲ႔ Excel ေတာ္ရုံ တန္ရုံ ရုိက္တတ္ ေတာ္ျပီေပါ့... တဲ႔..။ ဆရာ ဆရာမ စကား ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္တတ္တဲ႔က်မလဲ .. အဲဒီ လက္ဦး ဆရာ ဆရာမ ေတြ စကား အတိအက် လိုက္နာခဲ႔တာ ခုခ်ိန္ထိ ဆိုပါေတာ႔..။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ထိေတြ႕တာ ၈ ႏွစ္ပဲ ေက်ာ္ခဲ႔ျပီ ခုထိ ကၽြန္မ ျမန္မာလို ပတ္ဆင့္ေတြ မရုိက္တတ္ေသးပါ.............း)......။

ကၽြန္မနဲ႔ Information Technology

တစ္ကယ္ေတာ႔ ကမၻာၾကီး ကကၽြန္မတို႕ မွန္းလို႕ မရေလာက္ႏိုင္ေအာင္ကုိပဲ လ်င္ျမန္စြာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေန တာပါ။ အဲဒီ ကမၻာၾကီးထဲက ကြန္ပ်ဴတာ ဆိုတာဘာလဲ....၊ အင္ တာနက္ဆိုတာ ဘာလဲ လို႕ မသိႏိုင္ၾကေသးတဲ႔ သူေတြလဲ ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိေနဦးမွာပါ။ ကံေကာင္းသူေတြလို႕ ယူဆလို႕ရတဲ႕သူေတြထဲမွာေတာ႕ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ ကေတာ့ အပါအ၀င္ေပါ႔..... (အေကာင္း ျမင္ ၀ါ ဒနဲ႕ ၾကည့္ ၾကည့္ မိတာ ပါ...း) .....။

ျမန္မာႏိုင္ငံထဲ IP Star ေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ေနရာယူလာေတာ့ ကၽြန္မေနတဲ႔ ေတာျမိဳ႕ေလး မွာလဲ E mail သုံးလို႕ရတဲ့အဆင့္က လြန္ခဲ႔တဲ႕ ၃ -၄ ႏွစ္ေလာက္ ကပဲရွိေနခဲ႔ပါျပီ။ ဒီေဒသ ဖြံ႕ျဖိဳးေရးလုပ္ေနတဲ႔ အဖြဲ႔အစည္း ေတြ ကိုရည္ရြယ္ ျပီးေတာ့ လုပ္ခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေလးတစ္ခုပါ။ (ခုေတာ႔ Agency တိုင္း လိုလို က ကိုယ္ပိုင္ Satellite ေတြ ၀ယ္လိုက္ၾကျပီမို႕ အဲဒီလုပ္ငန္းေလး လဲ ပိတ္သြားတာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ပါျပီ။) ကိုယ့္သက္ဆိုင္ရာ ဌာနခ်ဳပ္ နဲ႕ ဌာေန ကိုယ္စားလွယ္ရုံးေတြကို ဆက္သြယ္တဲ႔ခါ Memory Stick ေလးနဲ႔ သြားျပီး Mail ေတြကို ပို႕ဖူး၊ ယူ ဖူး ေပမဲ႔ Internet ဆိုတာ ဘယ္လိုဟာလဲ ရင္းႏွီးခြင့္ သိပ္မရွိခဲ႔ပါဘူး။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္မွာေတာ႔ ခုလက္ရွို ဌာန ကိုေျပာင္းဘို႕ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ အလုပ္၀င္ျပီး ၃ - ၄ လ ေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ တို႕နဲ႕ တြဲလ်က္ရွိေနတဲ႔ UN Agency မွာ Internet ဆင္လိုက္ေတာ႕ ကၽြန္မတို႕ဌာန အတြက္လဲ လိုင္းတစ္လိုင္းရခဲ႔တယ္ ဆိုပါေတာ႕။ ဒါေပမဲ႔ Line က ကၽြန္မတို႕ Project Director ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ မွာပဲ ခ်ိတ္ထားတာဆိုေတာ႕ ဆရာ ထမင္းစားခ်ိန္ ဒါမွ မဟုတ္လဲ သူမရွိတဲ႕ခါေတြမွာမွ ခြင့္ ေတာင္းျပီး Mail ေတြ ဘာေတြ စစ္ခဲ႔ရတာပါ။ ကၽြန္မ ကိုလဲ ရုံးၾကီးက အစ္မေလး တစ္ေယာက္က ကူညီျပီး Gmail Account ေလးတစ္ခုဖြင့္ေပးခဲ႔ပါတယ္..။ ကၽြန္မရဲ႕ Gmail Account က တစ္ႏွစ္သား မျပည့္ခ်င္ ေသးပါဘူး။

ပထမ ေတာ႕ ကိုယ့္ အလုပ္ထဲက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ၊ ဆက္စပ္ေနတဲ႕လုပ္ငန္းေတြက သူေတြနဲ႕ ပဲ Contact ရွိခဲ႔တာပါ။ ေနာက္ ၂ လ ေလာက္ထပ္ၾကာေတာ႕ ကၽြန္မ နဲ႕ တစ္ျခား Senior အစ္ကို တစ္ေယာက္ အတြက္ လိုင္း တစ္လိုင္းရခဲ႔ပါတယ္...။ အဲဒီ အစ္ကိုရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ခ်ိတ္ထားတာမို႕ သူ အားတဲ႕အခ်ိန္ ေတြ ၾကည့္ျပီးေတာ့ မွ ကိုယ့္ Account ေလး သြားသြားစစ္ရပါတယ္..။ သူ ကလည္း ခုံမွာေတာ္ေတာ္ ျမဲတဲ႔သူမို႕ သူခြင့္ရက္ရွည္ယူျပီးအိမ္ျပန္ေအာင္ ဆုေတာင္းခဲ႕ရတာ အေမာ..။ အဲဒါမွပဲ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာ ကၽြန္မ သုံးရမွာကိုး....း) ...။

အင္တာနက္ စသုံးဖူးတဲ႕ အေတြ႕အၾကဳံ တစ္ခုကလဲ တစ္သက္ မေမ့ႏိုင္စရာ..............။

ကၽြန္မရဲ႕ Contact ထဲ မွာ ဒီအလုပ္ထဲ မေရာက္ခင္ လုပ္ခဲ႔ဖူးတဲ႕.. UN Agency တစ္ခုက Head နဲ႔ ခုလက္ရွိ ဆရာရဲ႕ Account Contact ေတြလဲပါပါတယ္..။ တစ္ခါေတာ့...........ဘယ္တစ္ေယာက္ပို႕လိုက္မွန္း မမွတ္မိေတာ့တဲ႕ Friendship Web တစ္ခု ကၽြန္မ ဖြင့္ၾကည့္ ျပီး ဘု မသိ ဘမသိ ....ဘာေတြ လုပ္လိုက္မိမွန္း မသိ ခဲ့...............။ တစ္ေန႕ မနက္မွာေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕ တစ္ခန္းထဲ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ အင္တာနက္မွ် သုံးေနတဲ႕ Senior အစ္ကို ကို ဆရာေခၚျပီး Warning လုပ္ပါသတဲ႔ .. ......အဲဒီ အစ္ ကို ေဒါပြ .. စိတ္တို ... ပြစိပြစိ ေျပာျပီး အခန္းထဲ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္..။ (သူက စိတ္လဲ နဲနဲ တိုတတ္ပါတယ္..) .. ဒီရုံးမွာ တစ္ျခားသူေတြလဲ အင္တာနက္၊ ဂ်ီ ေမးလ္ သုံးၾကတာပဲ ..၊ ဘာလို႕မ်ား ငါတို႕ကို လာျပီးခ်ဴပ္ခ်ယ္ရ သလဲ.....ဒီဆရာ ...အေတာ္ ခက္တဲ့ ဆရာ...ေပါ့.........။ အင္တာနက္ ကို လုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႕ အခါ၊ .....ဒါမွမဟုတ္ ရင္လဲ အက်ိဳးရွိမဲ႔ Study တစ္ခုခု လုပ္မဲ႕ ခါမ်ိဳးမွာသာ သုံးဘို႕နဲ႕ တစ္ျခားကိစၥေတြ မသုံးဘို႕ မွာလိုက္သတဲ႕..။ ကၽြန္မ လဲ မ်က္လုံးေလး အျပဴး သား သူ႕ကိုျပန္ၾကည့္ရုံက လြဲလို႕ ဘာမွ နားမလည္..။

အဲဒီေန႕ ေန႕လည္ခင္း ေရာက္ေတာ့ ဆရာ ကၽြန္မတို႕ အခန္း ထဲ ကိစၥ တစ္ခုနဲ႔ ၀င္လာပါ တယ္ .. ကၽြန္မ ကို ...ၾကည့္ ျပီးေတာ့ .. ေဆာ္ရီး ေနာ္.. မင္း .. Invite လုပ္ထားတဲ႕ ဟာေတြ အလုပ္မအား လို႕ မၾကည့္ျဖစ္ ဘူး.. Delete မၾကာခဏ လုပ္ေတာ့ Spam Mail အျဖစ္ ေရာက္ကုန္ျပီ တဲ႕......... ေရာ...ကၽြန္မ ဘာတစ္ခုမွ မသိတဲ႕ ဟာကို.... ကၽြန္မ ဘာ မွ Invite မလုပ္ထား ပါဘူး ဆိုေတာ႕ ဆရာ က ဘာမွ ထပ္မေျပာ ေတာ့ပဲ ျပဳံးျပ လွည့္ထြက္ သြားပါတယ္..။ ကၽြန္မလဲ အူေၾကာင္ ေၾကာင္ နဲ႔ ေရွ႕ ခုံ က Senior အစ္ကို ကို အကူအညီ ေတာင္းတဲ႕ အၾကည့္နဲ႔ လွမ္း ၾကည့္မိေတာ့ ..... လား....လား... တရားခံ မိျပီ ဆိုတဲ႕ မ်က္လုံးအၾကည့္နဲ႕ တန္းတိုးပါေရာ...။ လုပ္ေတာ့ ကၽြန္မ ..ဆူခံထိတာက....သူ ... နင္းကန္ ေဒါပြ ပါေရာလား...။ သူ က အစ တည္းကမွ ကၽြန္မ ကို မ်က္စိ စပါးေမြး ခပ္စူးစူး ရယ္..။ သူ႕ထက္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်ျပီးမွ ဒီဌာန ထဲ ၀င္လာတဲ႕ ကၽြန္မကို သူ႕၀န္ထမ္း (မိန္းကေလး) ေတြက သူ႕ ထက္ ပို ခ်စ္သြားျပီ .. ဆရာ ကလဲ အေရးေပးတယ္ လို႕ သူက ထင္ေနတာေလ..(တစ္ကယ္ေတာ႕ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး.. သူ႕ဘာသာ သူ စိတ္ထင္ ေလွ်ာက္ေျပာတာ)..။ အဲဒီေန႔ ညေနပိုင္း Staff Farewell Party တစ္ခုမွာ အရင္ အလုပ္က ဆရာနဲ႕ ေတြ႕ၾက ျပန္ ေတာ့ . တစ္ခါ..... အဲဒီဆရာက . မင္း Invite လုပ္ထားတဲ႕ Freindship Web သြားၾကည့္ေသး တယ္ .. မင္း ပုံေတြ ဘာေတြ လဲ မေတြ႕ ပါလား.. ငါ့ မိတ္ေဆြ ေတြ ကေတာင္.. မင္းလဲ ဒီ အလုပ္ေတြ လုပ္ဖို႕ အခ်ိန္ရွိ သလား လို႕ ၀ိုင္းေမးၾကတယ္ တဲ႕.. ကဲ.. လာျပန္ျပီ တစ္ေယာက္...(အဲဒီ ဆရာက UN Agency အၾကီးၾကီး တစ္ခုရဲ႕ Head ဆိုေတာ့ ရာထူးက အရမ္းျမင့္သလို အလုပ္လဲ မ်ားပါတယ္........) ။ ကၽြန္မ ကလဲ ကိုယ္ မလုပ္ ဘူးပဲ ထင္ေနတာကိုး..။ ကၽြန္မ မယ္ အဲဒီ ဆရာေတြ ကို မ်က္ႏွာပူလိုက္ရတာ ဆို မေျပာပါနဲ႔ ေတာ႕..။ ေနာက္မွ သြား ရွင္းျပျပီး ..မ်က္ႏွာငယ္ ေလး နဲ႕...ေတာငး္ပန္ခဲ႕ရပါတယ္.........။ ကၽြန္မ ကိုယ္စား အဆူခံ ထိတဲ့ အစ္ကို လဲ ခုေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး...။........ ဧရာ၀တီတိုင္း က မုန္းတိုင္း ဒဏ္သင့္ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး နဲ႕ ပညာေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပ့ံေပးေနတဲ႕ အဖြဲ႕အစည္းၾကီး တစ္ခုမွာ ရာထူးျမင့္ျမင့္ အလုပ္ရလို႕ သူ႕မိသားစုနဲ႕ နီးတဲ႔ေနရာ ေရာက္ေန ပါျပီ..။ သူ မျပန္ခင္ ထိ စကားၾကဳံတိုင္း ကၽြန္မ ကို ျပန္ေဒါပြ ေနခဲ႕ေသးတာေနာ္...။

အဲဒီလို အလြဲေလးေတြ နဲ႔ စ ခဲ႔ တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ IT အေတြ႕အၾကဳံေလးေတြ က ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အမွတ္ရ စရာေလးေတြပါပဲ..။ ခုေတာ႕ ကၽြန္မရဲ႕ရုံး ကြန္ပ်ဴတာမွာ ကိုယ္ပိုင္ အင္တာနက္ တစ္ၾကိဳး ရခဲ႕ တာ ၂ လ နီးပါးရွိပါျပီ..။ ကၽြန္မ ရဲ႕ကမၻာေလး လဲ အေတာ္အသင့္ က်ယ္၀န္းခဲ့ပါျပီ...။ အစ တုန္းက ေတာ့ ကိုယ့္ကို Invite လုပ္လာျပီဆို ဘာမွန္း မသိပဲ Yes လုပ္ လုပ္ေနခဲ့ တာ ေနာက္ေတာ့ အလုပ္က ေတာ္ေတာ္ေလးရွုပ္တာ ကလား..။ ကေလးေတြ အမ်ားစု က ကၽြန္မကို မိန္းခေလး ငယ္ငယ္ ေအာက္ေမ့ျပီး ဆက္သြယ္ၾကတာကိုး.......း) .........။ ဒါနဲ႔ပဲ Invite လုပ္တဲ့သူေတြ ကို... Interview လုပ္ျပီးမွပဲ လက္ခံတဲဲ့ အက်င့္ေလး ရခဲ့ျပီ..။ မင္း က ဘယ္သူလဲ... သိလို႕ Invite လုပ္တာလား.. မသိဘူးဆို ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ရွိလို႕လဲ...စသျဖင့္ သူတို႕ကို ေမး.. ကိုယ့္ ရဲ႔ ကိုယ္ေရး အက်ဥ္းကိုလဲ ျဖစ္ေအာင္ေျပာရေသးတယ္ ေလ...။

Information Technology ေၾကာင့္ တးိုပြားလာတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ IT ရြာေလးထဲ က မိတ္ေဆြ ေတြကို ၾကည့္ ၾကည့္ ၾကရင္ေတာ့ ............။

.... အေမ ေတာ္ပါ ရေစ လို႕ ခြင့္ေတာင္းျပီးေတာ႕ ေန႕စဥ္ လိုလို Hello My Dear Mom လို႕ လာ လာ ႏွဳတ္ဆက္တတ္တဲ႔ ..အေမ တစ္ေယာက္ ကို ဂရုစိုက္သလိုမ်ိဳး အစစ အရာရာ ဂရုစိုက္ေပးေဖာ္ရတဲ႕ ထိုင္းႏုိင္ငံ ဘုရင့္ေတာ္၀င္ တကၠသိုလ္ တစ္ခုမွာ ပညာေတာ္သင္ေရာက္ေနတဲ႔ ဦးပၸဇင္းေလးတစ္ပါး....

.... ရြယ္တူေကာင္မေလး ထင္ျပီး စလာ မိတ္ဆက္ခဲ႔ ေပမဲ႔ ေနာက္ေတာ႕လဲရြယ္တူမဟုတ္မွန္းသိသြားျပီး.. ဒီေခတ္ေကာင္မေလးေတြ က ေငြ ေနာက္ကို လိုက္ကုန္ၾကျပီ အန္တီရဲ႕ ဆို ျပီး.. မၾကာခဏ အသဲကြဲ စကား ေတြ.. ေလာကၾကီးကို နာက်င္ တဲ႕ အေၾကာင္းေတြ.. ကိုယ္ေျခေထာက္ေပၚပဲ ကိုယ္ရပ္ခ်င္တဲ႕ အေၾကာင္းေတြ ကို စကားၾကီး စကားက်ယ္ ေျပာ... ေျပာ တတ္တဲ႕ .. လြန္ခဲ႕တဲ႔လကမွ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ရုံရွိေသးတဲ႔ စကၤာပူ မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနတဲ႔ ... ရီးစား အေရအတြက္ က သူ႕ အသက္ ထက္ မ်ား တယ္ အန္တီ ရဲ႕ ဆိုတဲ့...ကၽြန္မ က သားဥာဏ္ လို႕ေခၚတဲ႕ ကေလးေလး တစ္ေယာက္...

.... Speed Boat ေတြကို မိန္းကေလး မိတ္ေဆြ လို သေဘာထားတယ္ ဆိုျပီး ... က်မ အားတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မွာ သူရဲ႕ အလုပ္အား ရက္ ကိုယ္ပိုင္ဘုတ္ေလးနဲ႕ သြားခဲ႔တဲ႔ ခရီးစဥ္ေတြ ကို စီကာ..ပတ္ကုံး ေျပာျပတတ္တဲ႔ ဆြီဒင္ က အသက္ ခပ္ၾကီးၾကီး ဆြီဒင္ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္....

.... ျမန္မာျပည္ ကိုခ်စ္လို႕ စိတ္၀င္စားလို႕ ျမန္မာျပည္ ကို သြား ...အလုပ္လုပ္ မယ္ လို႕ ေျပာျပီး ျမန္မာ စကား ၾကိဳးစား ပမ္းစား ေျပာ တတ္တဲ႕ ဂ်ပန္ျပည္ က ဂ်ပန္ အင္ဂ်င္နီယာေလး တစ္ေယာက္... သူကေျပာေသး တယ္.. ျမန္မာျပည္ေရာက္တဲ႔ အခါ မိတ္ေဆြ ေတြ ရခ်င္တယ္ မိတ္ေဆြ မိန္းခေလးေတြလဲ ရခ်င္သတဲ႔ (သူ႕မွာ ခ်စ္ရမဲ႔ သူ ရွိလို႔ မိန္းခေလး မိတ္ေဆြ ေတာ႔ မလိုခ်င္ပါဘူး တဲ႔.....း) ... ။

.... NGO ဆိုတာဘာလဲ INGO ဆိုတာဘာလဲ လို႕ ခဏခဏ စပ္စုတတ္တဲ႕ မႏၱေလး..တကၠသိုလ္ တစ္ခု....က သရုပ္ျပ ဆရာမ ညီမေလး တစ္ေယာက္....

.... ရံဖန္ ရံခါ မွ အြန္လိုင္း ေပၚ ေရာက္ေပမဲ႕ ... ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေနာက္က်ေနတာ ေတြ႔သြားရင္.. အစ္မေရ.. ရုံးဖယ္ရီ မမီရင္ ဆိုက္ကား ခကုန္ေတာ့မွာပဲ လို႕ ေတြး ပူျပီး သတိေပး တတ္တဲ႕ ... ကၽြန္မ မွာ ရွိတဲ့ တပည့္ မိန္းခေလး ေတြ နဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြ က မိန္းကေလးေတြပဲ အမ်ားစု မွန္းသိ သြားေတာ့... အစ္မ ကူညီမွပဲ ကၽြန္ေတာ္ လူပ်ိဳၾကီး ဘ၀က ကၽြတ္ေတာ့ မွာ.. အစ္မကိုပဲ အားကိုးေတာ့မယ္လို႕ လွမ္းေနာက္ တတ္တဲ႕ ... မေလးရွားေရာက္ တိုင္းရင္းသားအမည္ မွည့္ထားတဲ႔ ျမန္မာေမာင္ငယ္ တစ္ေယာက္....

.... ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္နဲ႕ Online မိတ္ေဆြ ျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူပါတယ္ ..လို႕ေျပာျပီး ..ႏွစ္ႏိုင္ငံ အေတြ႔ အၾကဳံေတြ ဖလွယ္ျဖစ္တဲ႔...အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံ တစ္ခုက စြမ္းအင္ ဆိုင္ရာႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ အစုိးရ အရာရွိၾကီး တစ္ဦး (သူကေတာ့ အဲသလိုေျပာတာပဲ)...သူက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အစုိးရ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္တဲ႕ အခါ လာလည္ခ်င္ပါ သတဲ႕.. .........

.... ကမ္းေပၚျပန္ေရာက္တိုင္း..Hi my sister လို႔ လွမ္းေခၚျပီး က်န္းမာ ရဲ႕လား .. အဆင္ေျပရဲ႕လား လို႕ သတိတရ နွဳတ္ဆက္တတ္ျပီး သူ႕ရဲ႕ ပင္လယ္ အေတြ႕ အၾကံဳေလးေတြ ေဖာက္သည္ခ်တတ္တဲ႕ ... ပင္လယ္ကမ္းလြန္ ေရနံ နဲ႔ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ ထုတ္လုပ္ေရး တစ္ခုမွာ လုပ္ေနတဲ႔လွ်ပ္စစ္ အင္ဂ်င္နီယာ ေမာင္ငယ္ ေလးတစ္ေယာက္...

.... ေနာက္..... ကၽြန္မ ရုံးျပန္ ေနာက္က်တာေတြ႕ တိုင္း... သရဲပုံေတြ လွမ္း လွမ္း ပို႕ျပီး အိမ္ ျမန္ျမန္ျပန္ေအာင္ လုပ္တတ္တဲ့ ... နင့္ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ တစ္ေယာက္ကပ္ပါေတာ့မွာေနာ္... နင္ ဆိုင္ကယ္ ပါကင္လုပ္တဲ႔ အပင္မွာလဲ သရဲ ရွိတာပဲ လို႕ .. လွမ္း ေျခာက္တတ္တဲ႕ ... ခုေတာ႕ L.A မွာ မိန္းမလုပ္စာ ေအးေဆး ထိုင္စားျပီး အလုပ္ရွာေနတုန္းပဲဆိုတဲ႔ ... ျပီးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္က ထိ ရုံးခ်င္းကပ္ရက္ ရုံး တစ္ရုံး မွာ လုပ္ခဲ႕ဘူးတဲ႔ အစ္ကိုလို ခင္ခဲ့ ရသူ တစ္ေယာက္...

အဲ..... ေနာက္ တစ္ေယာက္ကေတာ့... .......ကၽြန္မ ဒီ ဘေလာ႔ဂ္ေလး လုပ္ျဖစ္ေအာင္ ဘေလာ႕ဂ္ဆိုတာ ဘာ လဲ ၊ ဘေလာ႕ဂ္ဂါ ဆိုတာ ဘာလဲ လို႔ မိတ္ဆက္ေပးသူ ဘေလာ့ဂါေလး တစ္ေယာက္ပါ... သူက နဲနဲ ေတာ႕ ဂ်ီ က်က် ခပ္ဆိုးဆိုး ေလး ျဖစ္ပုံရပါ တယ္.. ...က်မ လက္ေဆာ့ ေျခေဆာ့ ..လုပ္ထားတဲ့ Friendship web တစ္ခုထဲ က တစ္ဆင့္ ကၽြန္မကို ခင္ပါရ ေစ ဆိုျပီး သူပဲ...စတင္ မိတ္ဆက္ လာခဲ့ ေပမဲ့.... ေလာကၾကီး ကို အျမဲ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနတတ္ျပီး..... ကၽြန္မ ေျပာသမွ်လဲတစ္ခြန္းမခံ ႏွဳတ္လွန္ထိုးသူေလး ပါ... ဘာပဲ ေျပာေျပာ..သူ႔ေၾကာင့္ ပဲ ........... သူ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ လို႕ ပဲ....

.ကၽြန္မတစ္ေယာက္ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ရြာေလးထဲ အလည္ထြက္တတ္ခဲ႔ပါျပီ.. ဘ၀ မ်ိဳးစုံ ကို က်င္လည္ က်က္စားေနသူေတြ ရဲ႕ ၾကည္ႏူး ဘြယ္ရာ.. ေၾကကြဲ ဘြယ္ရာ.. လြမ္းဆြတ္စရာ... ဗဟုသုတ ရစရာ... ဘ၀အေထြေထြ ..........ေတြနဲ႕ ကၽြန္မ ထိေတြ႔ ရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ႔ ပါျပီ... ။

ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္ မျပန္ခ်င္တဲ႔ ရုံးဆင္း ခ်ိန္ ..ညေနခင္းေလးေတြ က ခုေတာ႔ Information Technology ေၾကာင့္ အဓိပၸါယ္ မမဲ႕ေတာ႕ပါဘူး... ခုေျပာခဲ႔ မိတ္ေဆြ ေတြထဲ က တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ ကၽြန္မကို လွမ္းႏွဳတ္ဆက္ တာမို႕ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အထီးမက်န္ေတာ့သလို ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရြာေလးထဲ ေျခဆန္႔ခြင့္ ရွိေနျပီျဖစ္လို႕... ေက်းဇူး ပါ IT........။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီစာစုေလးေရးျပီးလို႕ ၂ ရက္ ၃ ရက္ ၾကာေတာ့ Blogger ပုဂၢိဳလ္ေလး ေက်းဇူးနဲ႕ပဲ ကၽြန္မ ပတ္ဆင့္ေတြ ေရးတတ္ခဲ႕ျပီမို႕ စာဖတ္သူေတြ ပတ္ဆင့္ စာလုံးေတြ ေအာက္ပိုင္းျပဳတ္ေနတာ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ မရွိေတာ့ ပါ ဘူး.........publish လုပ္ျပီးမွ... လိုက္ ျပင္ ထားရတာပါ....း) ....... မေတြ႕တာ ၾကာျပီ ျဖစ္ေပမဲ့..က်မ ဘ၀ ကို IT ေလာကနဲ႕ စတင္ရင္းႏွီးေစခဲ့..တဲ့. ဘေလာ့ဂါေလး ကို..ဒီစာစုေလးနဲ႕..မွတ္တမ္း တင္..ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါ တယ္...........။

မမသီရိ

ေက်ာငး္ေတာ္သာ

အေရွ႕တံခါး...ေသာ့ခတ္ထား တယ္..
လယ္ကြင္းစပ္ က ေက်ာင္း ကေလး...
ေနာက္ဖက္ ဟင္းလင္း..ညွင္းညွင္း ျပိဳက်..
ထရံစေတြ..ဟိုထိုး ဒီ ေထာင္..
အလင္းေရာင္ေတာ့ ..ေကာင္းေကာင္း ရတယ္..
ၾကည့္ ၾကည့္ျပီးေတာ့ ျပဳံး မိေသး......။

ႏွပ္ေခ်း တြဲေလာင္း.. ညစ္ပတ္ေကာင္းတဲ့.
ေလးငါး ေျခာက္ႏွစ္..ကိုးႏွစ္ အရြယ္..
လူ မမယ္ ေတြ...
၀လုံး တန္း နဲ႕ ..တစ္ တန္း ေလာက္ မွာ ..ျပြတ္ သိပ္ေန......။

ႏွစ္တန္း.. သုံး တန္း.. ေလးတန္း ..မွာဆို..
ေက်ာင္းသား ဦး ေရ... တေစၦ ေျခာက္ ေလာက္..
ဆရာေတြ ေတာ့ ..သက္သာေရာ........။

ဘာ့ေၾကာင့္ ခုလို...
စမ္းလို႕ မရ...ျဖစ္ၾကတာလဲ....
စုံစမ္း ..စပ္စု ၾကည့္ မိေတာ့...
၁၃ -- ၄ --ႏွစ္ ..အရြယ္သစ္မွာ..
အိမ္ေထာင္ က်သြား လို႔ ပါ....တဲ့..................။

ေဒသ ဖြံ႕ျဖိဳး ...တိုးတက္မွဳေတြ....
ႏွစ္ကမၻာ ေလာက္...ေနာက္ က်ေနတဲ့..
တိုင္းရင္းသားေတြ....အျမင္ ရွည္ ဖို႕..
ၾကိဳးပမ္း စို႕ လို႕...
ဟစ္ေၾကြး ဆုံးျဖတ္..အေ၀း ရပ္က လာခဲ့ တဲ့ သူ..
ကူ ညီ လူ... မရွိ..... ငုံး တိတိ....
အေလး အနက္ မထား တာ....
သဘာ ၀ ျဖစ္ သြား ျပီ ထင္ ရဲ႕....
အျပစ္ေတြ ...ရမယ္ ဖြဲ႕......
ဘယ္သူ႕ ဖက္ ...လွည့္ ရပါ့......
ရင္ နာနာ နဲ႕.....
ျပန္ တာပဲ... ေကာင္းေလ.. မလား ရယ္လို႕.........။

မမသီရိ....(၁၂.၁၂. ၁၉၈၉)

.............................................................................................

လြန္ခဲ့တဲ့..ႏွစ္ေပါင္း ၂၀.နီးပါး..... အရြယ္က ၂၀ စြန္းစ... ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ....ရွိခဲ့ ဖူးတယ္.... သူ႕မွာ..စိတ္ကူးေတာင္ပံေတြ က..မိုးေလာက္ထိ ျမင့္..... လြတ္လပ္ခြင့္..ဆိုတာ ျမတ္ႏိုး.....တိုးတက္ေရး ဆိုတဲ့ စကားေတြ..လွိဳင္ လွဳိင္ေျပာလို႕.....ေမြး ရပ္နဲ႕.. မိုင္ေပါင္း မ်ားစြာ... ေ၀းကြာတဲ့ ..အင္မတန္မွ..ေဂ်ာင္ က် ေခါင္ သီလြန္း တဲ့.. အရပ္ေဒသ တစ္ခု ဆီ မွာ ရွိေနခဲ့ ဖူး ပါတယ္...... အဲဒီ အရပ္ေဒသ ကို ေရာက္ ဖို႕.. ေလယာဥ္ ခရီး.. က တစ္သြယ္... သေဘၤာ..စီးလို႕ တစ္မ်ိဳး.... ကားေလး နဲ႕ တစ္ဖုံ... ေဒသ အေခၚ.. သဗၼာန္လို႕ ေခၚတဲ့.. ေလွ အိပဲ့ပဲ့ ကို.. စီးလို႕..တစ္ခရီး......တစ္ဆင့္ျပီး တစ္ဆင့္သြား ခဲ့ ရတာပါ......

ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ သတၱိေကာင္းလြန္းသူ ရယ္ လို႕ ေတာ့ အမႊမ္း မတင္ခ်င္ေပမဲ့... ေတာ္ရုံ ..မိန္းကေလး တစ္ေယာက္...အတြက္ ေတာ့... သိပ္မလြယ္ တဲ့ ခရီး ပါ ပဲ........

က်မ ဘ၀ရဲ႕... အစပထမ...ဘ၀ ခရီး ဆို လဲ မွား မယ္ မထင္ပါဘူး.....အဲဒီက အစ ျပဳလို႕...ဘ၀ ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာခဲ့ ေတာ့ တာ.....

..........................................................................

ျမိဳ႔ နယ္ပညာေရးမွဴး ရုံးမွာ..ခန္႕စာ ၀င္ယူျပီးေတာ့... တာ၀န္က်တဲ့ ..ရြာကေလး ကို ေရာက္ဖို႕ အတြက္..... သေဘာၤ ခရီး တစ္ခု ထပ္စီး ျပီး ...ေနာက္ တစ္ျမိဳ႕ ဆီမွာ... တစ္ည...တစ္ေထာက္နား ရပါေသး တယ္... ..အဲဒီကမွ တစ္ဆင့္... လွဳပ္လီ လွဳပ္လဲ့ ..ျမဳပ္ ခ်င္သေယာင္ နစ္ေနတဲ့...သဗၺာန္ေလး...ေလး စီးျပီး... ျမစ္ျပင္ က်ယ္ တစ္ခု ကို..ျပန္ ျဖတ္ရတာ ပါ.... ေရကူး မတတ္သူ က်မ အတြက္ေတာ့....ဘာျဖစ္ေနခဲ့ မလဲ.ဆိုတာ. ခု ျပန္စဥ္းစား ရင္ ေတာင္ ..... ရင္ က ထိတ္ေနေသး တာ ပါ....ျမစ္ ကလဲ... ျမစ္ အ၀ မွာ ဆိုေတာ့.. လွိဳင္းေတြ က အျမဲ လိုလို.. ရွိေနခဲ့ တယ္......ရြက္လဲ ကူ တက္လဲ ကူ ..တဲ့.. သဗၺာန္ေလး ကို.. ၁ နာရီ နီးပါးေလာက္ စီးျပီးတဲ့..အဆုံးမွာ ေတာ့... ေရက်ခ်ိန္ မို႕... ကိုက္ ၁၀၀ ေလာက္ ရွိတဲ့ နဳံး လတာျပင္ကို..ၾကည့္ျပီး..မ်က္ရည္က်ခဲ့ ရတဲ့..ကာလ တစ္ခု..... ဆရာမအသစ္ ေပါက္စေလး..ကို.. ၀ိုင္းသနားေနၾကတဲ့..သူ႕စကား ကိုယ္ နားမလည္.. ကိုယ့္စကား သူတို႕ နားမလည္..ၾကတဲ့.. ရြာသူ ရြာသား ခရီးသြားေဖာ္ တစ္ခ်ိဳ႕..ရဲ႕ ၾကင္ နာတဲ့ မ်က္၀န္းေတြ ေအာက္မွာ... တစ္ဖက္တစ္ေယာက္ ၀ိုင္း၀န္း တြဲကူ ရင္းနဲ႕... ဆိပ္ကမ္း တာရုိးကို တစ္ေထာက္ ေရာက္ခဲ့........မဆုံးေသးဘူး ..ေနာ္ ခရီး..က................. ဆည္ပိတ္ထားတဲ့ ..ေခ်ာင္ရုိးေလး တစ္ေလွ်ာက္...ေနာက္ ထပ္ ၁ နာရီေက်ာ္ ေလာက္..ကႏူးေလွကေလး ကို.. ထပ္စီးရေသး တာကိုး.....ရြာ..ေရာက္ေတာ့ မိုး စုပ္စုပ္ ခ်ဳပ္ ခဲ့ျပီ.......ရာသီက..ေဆာင္း အလယ္ ..... တစ္ညလုံး ..အျငိဳးနဲ႕ တိုက္ ေနတဲ့... ေျမာက္ေလ ၾကမ္း ေၾကာင့္ ေအးစိမ့္ တဲ့ ဒဏ္ ကိုလဲ.. ခု ထိ မေမ့ႏိုင္ ေသး............

ေနာက္ေန႕မနက္က်ေတာ့.. အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ဆရာမေလး ကို....လာၾကည့္ၾကတဲ့ တပည့္ ေတြ...အိမ္ေရွ႕မွာ ..အုပ္စု လိုက္ ရွိေနခဲ့ တယ္...... အျမဲ လိုလို ေက်ာင္းတက္မမွန္တဲ့...တျခား ရြာတစ္ရြာမွာ..မိသားစု နဲ႕ ေနတဲ့..ေက်ာငး္ အုပ္ဆရာၾကီး လဲ ပဲ....အဲဒီ ေန႕ မွာေတာ့.. ေနသိပ္မျမင့္ ခင္ ေရာက္လာပါ တယ္......

............................

ကေလးေတြ တစ္အုပ္ၾကီး ျခံ ရံလို႕..ရြာျပင္ ကြင္းစပ္ က ေက်ာင္းေလးနား ကို ေရာက္ေတာ့....အင္း... သိပ္ မဆိုး ဘူး... ေက်ာင္းေလးက.. သြပ္မိုး..နဲ႕... အေရွ႕ဖက္က... ေသာ့ခေလာက္ေလး ခပ္လို႕........ဆရာၾကီး ေသာ့ ဖြင့္ေပးတဲ့ တံခါးမၾကီး..က............ေက်ာင္းတြင္းထဲ ၀င္ လိုက္ တဲ့ အခါ မွာေတာ့..........

က်မရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို ေမြးဖြားေစခဲ့ တဲ့...ေက်ာင္းေလးရဲ႕ ဘ၀ မွန္ ကို ျမင္လိုက္ရပါေတာ့ တယ္........

.......................................................................

ဓါတ္ပုံ ဆရာ တစ္ေယာက္ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားျပီး ေရာက္လာတဲ့ တစ္ေန႕မွာ... က်မရဲ႕ ပထမ ဦး ဆုံး တပည့္ေတြ နဲ႕ အတူ...က်မေရးထား တဲ့ ကဗ်ာေလး အတြက္..မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပုံေလး ကို..ရုိက္ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္.... ေက်ာင္းေရွ႕ဖက္ က...မရုိက္ပဲ ...စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းေနာက္ဖက္မွာ..သြား ရုိက္ေတာ့...တပည့္ေတြက..မ်က္ႏွာ မလွ ခ်င္ၾက...ဆရာမကလဲ...ဒီေလာက္ ဆိုးတဲ့ ေနရာကိုမွေရြးရုိက္ ရသလား တဲ့.......

........................

တိုင္းရင္းသား ျပည္သူ တစ္ရပ္..လုံး ေအာက္ေျခ အဆင့္ က စျပီး တိုးတက္မွ..... တစ္ႏို္င္ငံ လုံး..တိုးတက္ႏိုင္မယ္ လို႕..ယုံ ၾကည္ခဲ့ ျပီး...... ကိုယ္ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဖက္ က...တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာ က..တစ္ခုခု လုပ္ ခ်င္ ခဲ့ တဲ့.....လူငယ္ ဘ၀..က်မရဲ႕.. ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ဟာ..အဲဒီ အခ်ိန္ တုန္းက ..lack of support, lack of effective assistance, lack of proper planning & proper management ေတြ.. ရႊံ႕ဗြက္ေတြ.. အထီးက်န္ ဆန္မွဳေတြ.....နဲ႕.... အိမ္သာ မရိွိတဲ့...လူေနမွဳ ဘ၀ တစ္ခု အတြင္းမွာ.........ကဗ်ာေတြ... တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ ေမြးဖြားရင္း.....ကာလအတန္ ၾကာ ခဲ့တယ္.....တစ္တပ္တစ္အား ဆိုတဲ့ အယူအဆ ကို.. ခုထိ ယုံၾကည္ဆဲ ေပမဲ့....အဲဒီ တစ္တပ္တစ္အား.. အတြက္ တြန္းအား နဲ႕ ပ့ံပးို မွဳေတြ..ရွိပါမွ.... ဆိုတာ ကို.... အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာမွ.... ပိုျပီး သေဘာေပါက္ ခဲ့ ရတာပါ..........

.................................

ဒီပို႕စ္ေလး ေရးဖို႕ စိတ္ကူး ရမိတာက...ေတာ့. Community Development & Social Management ကိုစိတ္၀င္စား တယ္ လို႕ ခဏခဏ ေျပာတတ္တဲ႕..Information Technology ေၾကာင့္ ..ရခဲ့တဲ့ ..က်မရဲ႕ သားေတာ္ေမာင္ Wara .....က်မရဲ႕ ..Blog ေလးကို ပထမဆုံး ကာလေတြမွာ လာလည္တဲ့...မဖြံ႕ျဖိဳးေသးတဲ့ ေဒသမွာ ေက်ာင္းဆရာ ေလး လုပ္ခ်င္တယ္ လို႕.. သူ႕ ရဲ႕ profile ေလးမွာ ေရးထားတဲ့.. ေမာင္ငယ္ စိုးသြန္း (ဆိုးသြမ္း... လို႕ မေခၚခ်င္လို႕ ပါ ေမာင္ေလး ေရ.... ပညတ္သြားရာ.. ဓါတ္သက္ ပါသတဲ့..... သေဘာတူရဲ႕ လားေတာ့ မသိဘူး....း)........နဲ႕... ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ဆိုတာ ကို စိတ္၀င္ စား တဲ့ လူငယ္ ေတြ အတြက္..ပါ.......လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပါင္း ၂၀ မွ သည္...ခုလက္ရွိ ကာလ ထိ... ....ဒီအေန အထား အတိုင္း ပဲ ရွိေနတဲ့..... မဖြံ႕ ျဖိဳးေသးတဲ့ ေဒသ ေတြ.. ျမန္မာႏိုင္ငံ တနံတလ်ား ..အမ်ား ၾကီးရွိေနပါတယ္.......။