ေခၚသြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတြ..

ဆိပ္ကမ္းကို ကားရပ္ေတာ့..မနက္ ၆ နာရီထိုးခါနီးေနျပီ....အစတုန္းက အစီအစဥ္ အတိုင္း ဆို..၅း၃၀ မွာ ဆိပ္ကမ္း က ခြာ ၾကဘို႕ ျဖစ္ေပမဲ့... ထုံးစံ အတိုင္း...လူစုရင္း..လူေစာင့္ရင္း...အခ်ိန္ေတြ ကၾကာ..ခဲ့ ပါသည္။ ဒီခရီး ကို သြားၾကရေအာင္လို႕ စေျပာ လာသူ က သူတို႕ ရဲ႕ ဆရာ ျဖစ္ပါသည္။ ... ဆရာက သူ ဒီေဒသ ေရာက္တာပဲ.. ၅ ႏွစ္ ရွိခဲ့ ျပီ...ဒီေဒသ ရဲ႕.. အထင္ကရ ေရွး ေဟာင္း ျမိဳ႕ေတာ္ကို.. မေရာက္ဖူး ေသးတာမို႕..သြားခ်င္ပါ တယ္..၀န္ထမ္းေတြ အားလုံး သြား ၾက ရေအာင္ စီစဥ္ ပါ ဆို တာနဲ႕... အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ၾကတဲ့ ၾကား ထဲ ကပဲ..မျဖစ္..ျဖစ္ ေအာင္ စီစဥ္ ခဲ့ ၾကရတာပါ...။ ရုံး ပိတ္ရက္ .. ၃ ရက္ ေလာက္ ဆက္ တိုက္ရတာလဲ ပါ ပါ သည္။ တကယ္ သြားဖို႕ ျဖစ္လာေတာ့... ၀န္ထမ္းေတြ အားလုံးမပါ ႏိုင္ ေတာ့....။ ....ရုံး၀န္ထမ္း ၁၅ ေယာက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ ၀န္ထမ္း မိသားစု ၀င္ အခ်ိဳ႕နဲ႕... အျခားရဳံးက မိတ္ ေဆြ ေတြ တစ္ခ်ို႕ ပါ ေပါင္း လိုက္ ေတာ့ အင္အား.. ၂၀ ေက်ာ္ ၃၀ နား ကပ္ သြား ခဲ့ သျဖင့္ အုပ္စု အင္အား ေတာင့္ ပါသည္။... လူေတြ အားလးုံ စုံ လို႕ အဆင္သင့္ ျဖစ္ပါ ျပီ ဆိုေတာ့... မနက္ ၇ နာရီ ထိုး ျပီ...။
စုစုေပါင္း.. ဘုတ္ေမာင္း ခ်ိန္ ၁၀ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ မွန္းထားတာမို႕... ဘုတ္ေပၚ မွာ..မပ်င္း ၾကရ ေအာင္...အစား အေသာက္ မ်ိဳး စုံ..(အရက္ မပါ ပါ..) အင္တာတိန္း မင့္ေတြ..အမ်ိဳး မ်ိဳး စီစဥ္လာခဲ့ ၾက သည္...။ တီဗြီ.. ဒီဗြီဒီ ေအာက္စက္..... ကာရာ အို ေက...ေဆာင္းေဘာ့ခ္စ္....ဖဲ၀ိုင္း...ေနာက္ ဘာ ကစား ၀ိုင္း ေလး လဲ မသိတဲ့ အဖြဲ႕ ေလးေတြ.. ကိုယ့္ အဖြဲ႕ နဲ႕ ကိုယ္..... ဟုတ္ေနၾကေတာ့ သည္...။..
ဆရာ...သူမ နဲ႕... ကပ္ရက္ ရုံး က..ဂ်ပန္မေလး ကေတာ့...ထုံးစံ အတိုင္း...ေတြ႕သမွ်... ျမင္ သမွ်... ဓါတ္ပုံ ဖမ္း ရိုက္ ၾက တာေပါ့...။ သူ မတို႕ ၃ ေယာက္လုံးက..ရုံးမွာ.. နာမည္ ၾကီး ျပီးသားေတြ ေလ..။........(စိတ္ပုပ္တဲ့..း)....) ဒရိုင္ဘာ တစ္ခ်ိဳ႕ ဆို... သူမတို႕ နဲ႕ Field မဆင္း ခ်င္ပါဘူး ရယ္ လို႕..ေနာက္မွာ အတင္းတုပ္ ၾကတာ.....။ ဟိုအနား ေလး... ကား ရပ္ပါအုံး.... ဒီ အနား ေလး ...ခဏ ရပ္ ပါ အုံး နဲ႕ ....ဓါတ္ပုံ ေတြ စြတ္ရုိက္ေနေတာ့....ခရီး မွ မတြင္ တာကိုး.....း).....ခု ဘုတ္နဲ႕ ဆိုေတာ့..ဘယ္သူ႕မွ မ်က္ႏွာပူစရာမလို ေတာ့......။
........................................................................................
..............................................................................................................................
အမွန္ေတာ့...ဒီေျမ က....လြန္ခဲ႕ တဲ႕... ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုနီးပါး စာ ကာလ တစ္ခု ဆီ တုန္ းက....အခ်ိန္ ကာ လ အေတာ္ၾကာ...သူ မ က်င္လည္ ဖူး ခဲ့တဲ့... ေနရာ ေလး တစ္ခု ပါ......။ ဘ၀ မွာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ ေပၚ..ကိုယ္ ပထမ ဦးဆုံး ရပ္ခဲ့ တဲ့ ေနရာ..... ဘ၀ က ဂ်ြမ္းထိုး ေမွာက္ ခုံ ျဖစ္ခဲ့ ျပီး.....ခု ခ်ိန္ ထိ လဲ...အဲဒီ ဒဏ္ရာေတြ အက်ိဳး ဆက္ေတြ..နဲ႕.....ေထြးလုံးရစ္ ပတ္ဆဲ....ျဖစ္ေစခဲ့ တဲ့...ေနရာ ေလး ပါ...ဒီ ၁၅ ႏွစ္ ေက်ာ္ ကာလ တစ္ခု မွာ ဘာေတြ မ်ား ေျပာင္း လဲ ေနမလဲ ရယ္ လို႕...ရွည္ လ်ား လွ တဲ႕... ခရီး စဥ္ တစ္ေလွ်ာက္ မွာ... အခ်ိန္ရ တိုင္း....စဥ္းစား ေနခဲ႕ မိပါ သည္.....။
သူမ ေနခဲ့ တဲ့ ...ကာ လတစ္ေလွ်ာက္ မွာ.. လဲ..ဒီေဒသ ရဲ႕...ကာလ တိုင္းကို.. ႏွစ္သက္ခဲ့ တာပါ.....အထူး သျဖင့္ ေဆာင္းရာသီ ကာ လေတြ ကို..သူမ သေဘာ အက်ဆုံး.....ႏွင္းေငြ႕ ေတြ... ျမဴ ေငြ႕ေတြ.. နဲ႕ အျမဲ အုံ႕ မွိဳင္း ျပီး.. လြမ္း စရာေကာင္းလွတဲ့..ဒီေျမ..ကို.......(ဒဏ္ရာေတြ ရေစခဲ့ တဲ့ တစ္ခ်က္ ကလြဲ လို႕)....သူမ ျမတ္ႏိုးပါ သည္.....။
.......................................................................................................................
လမ္း တစ္ေလွ်ာက္ မွာ... ထူးျခားတာက... ေဆာင္းခို ငွက္ေတြ... တစ္ေကာင္တစ္ေလမွ ကို... မေတြ႕ ရတာပါ ပဲ.... ဟို အရင္ တုန္း က ဆို....ဒီက ေဆာင္း ကာ လမွာ... ဆိုက္ေဘးရီးယန္း ငန္းေတြ ရယ္ လို႕ နာမည္ ေက်ာ္ တဲ့.... မိုင္ေပါင္းေသာင္းခ်ီ ခရီး ကေန.. ေဆာင္းခို ဘို႕ ရာေရာက္လာတဲ့..ငွက္ေတြ က... ျမစ္ေၾကာ တစ္ေလ်ာက္ ဘယ္ေနရာ ၾကည့္ၾကည့္... အျပည့္ ပါ......။ ခုေတာ့.. ေဒသ ခံ ငွက္ကေလးေတြ... စင္ေရာ္ေလး ေတြ ကလြဲ လို႕.... မျမင္ မိခဲ့.....။
..............................................................................................................................
....သူမတို႕ ရဲ႕... ဘုတ္ကေလး.... ျမိဳ႕ ကို ၀င္ ေတာ့...ညေန ဆည္းဆာ ရဲ႕ အလွဆုံး အခ်ိန္ ျဖစ္ေနခဲ့ ျပီ..... လမ္းေဘး ၀ဲယာ တစ္ေလွ်ာက္ မွာ ေတြ႕ ရတဲ့.. ရြာကေလး ေတြ... ရွဳ ခင္းေတြ....ျပီးေတာ့..တစ္ျမိဳ႕လုံး လိုလို ရဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြက.....ကုန္လြန္ခဲ့ ေသာ..ကာလေတြ နဲ႕... ဘာမွ ထူး မျခား နား..... ျမစ္ကမ္းနားက တဲ ကုပ္ကုပ္ စုတ္စုတ္ေလးေတြ.... ျဖတ္သြား တဲ့... ဘုတ္ေတြ..ကို.. လက္ ေ၀ွ႕ ရမ္း ျပေနတဲ့.... ကေလးေလး ေတြ...က..ဟို အရင္ကအတိုင္း... ထူးျခားမွဳ တစ္ခုကေတာ့.... ျမိဳ႕တြင္း နဲ႕ အနီးအနား တစ္၀ိုက္ မွာ.. အဆင့္ျမင့္ ဟိုတယ္ေတြ..တည္းခုိ ခန္းေတြ..ရွိလာတာ ျဖစ္ျပီးေတာ့ ....ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ႏိုင္ငံ ျခားသားေတြ က..စက္ဘီးေလးေတြ နဲ႕.... ဖုန္ထူထူ လမ္းေလးေတြ ေပၚမွာ..။ ......၁၉၈၈ မတိုင္ခင္ တုန္း က...ျမန္မာ့ အေရး ေလ့လာသူ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့...ေဒါက္တာ ေရာဘတ္တိုင္လာ... (က်မ သိပ္မေသခ်ာေတာ့ပါ...အမွန္သိသူမ်ားေက်းဇူးျပီး..ျပင္ ေပး ၾကပါ...)... က ...တစ္ကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ဟာ...တိုးတက္ေနတဲ့ ကမၻာၾကီး ကို...သစ္ပင္ရိပ္ေလး တစ္ေနရာကေန.. ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံသန္းသြားတဲ့ ေလယာဥ္တစ္စီး ကို..ျငိမ္ျငိမ္ ေလး..ထိုင္ၾကည့္ ေနတဲ့... ကေလးေလး တစ္ေယာက္ လိုပါ ပဲ......တိုးတက္ရေကာင္း မွန္းမသိတဲ့... ခ်စ္စရာ ဓေလ့ထုံးတမ္း စဥ္လာေတြ နဲ႕.. နစ္ေမ်ာေနတဲ့ ႏိုင္ငံ တစ္ခု ရယ္ လို႕...ေ၀ဖန္ခဲ့ ဖူး တာ ..သြား အမွတ္ရမိပါတယ္.....။ ခုခ်ိန္ ထိ ပဲ ေပါ့...။
.................................................................................
.........................................................................................................
ဒီခရီးစဥ္ေလးက ေတာ့... က်မ ေရာက္ဖူးခ်င္တယ္ ...ဆိုလို႕...။..ဓါတ္ပုံ၀ါသနာပါသူ..က်မရဲ႕..မိတ္ေဆြေဟာင္းေလး... တစ္ေယာက္ က..သူ႕ဆီ ရွိေနတဲ့ ပုံေလးေတြ ပို႕ေပး လိုက္ တာနဲ႕...သူေရးလာတဲ့..ေမးလ္ ကို ဖတ္... အဲဒီ .. ဓါတ္ပုံေတြ ကို ၾကည့္ ျပီး...စိတ္ကူးနဲ႕... ရူး မိလိုက္တာပါ.........................။
....................................................................................................................
.............တစ္ေန႔ေန႔... .........
အဲ ဒီ... တစ္ေန႕ေန႕... ဆိုတာ...ရွိခဲ႕ ရင္.....
က်မ ခ်စ္တဲ့ သူေတြ နဲ႕..... အတူတကြ...သြား ခ်င္ တဲ့ ေနရာေလး ေတြ...ပါ...
က်မ ရဲ႕ ခ်စ္သူေတြ ကို က်မ...ေခၚသြားခ်င္ တဲ႕ ေနရာေလးေတြ ကို...ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါ တယ္......။


ျမစ္အတြင္း က ဆည္း ဆာ ခ်ိန္.......



ပ်င္းရိေနတဲ့...ဗ်ိဳင္းေလးေတြ................။



တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့...လမ္းကေလး.......။

လြမ္းစရာ့.....မနက္ခင္း.........။

အတူခံစားခ်င္ မိတဲ့...ေန၀င္ခ်ိန္...............။

ရွဳခင္း လွလွ.....။

...နာမည္ၾကီး...ပုထိုးေတာ္.......။

ျမဴေငြ႕ ေတြ ၾကားမွာ.........။

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႕...မနက္ခင္း ထဲ.....။

ေရွးေဟာင္း...ဆင္းတုေတြ..........။

အထင္ကရ...ပုထိုးေတာ္ၾကီး..........။

လူငယ္ ဘာ ၀..............။

လြမ္းေစတီ........။

အတူေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ လမ္း ကေလး..........။

.......ေရွး လက္ရာ.....။

အႏွစ္ ၂၀ ေပမဲ့..ဘာမွ မေျပာင္းလဲ ပါ.....။

သူတို႕..ဘယ္ကို သြား ၾက ပါလိမ့္.........။

မရိုး ႏိုင္ တဲ့ ျမင္ကြင္း..........။

ဒီ ကန္ၾကီး ထဲ မွာ ေတာ့...ေဆာင္းခိုငွက္ေတြ ရွိေနတယ္... ေတာ္ ေသးတာေပါ့......။

ခုထိ အသုံး ၀င္ဆဲ..... ေရယာဥ္ငယ္......။

ျမစ္တစ္ေၾကာ က...ငွက္ေလး ေတြ.........။

မမသီရိ

ခ်စ္သူ႕ ရင္ခြင္

..ႏွင္းစိုစို..

အေအးပိုတဲ့ ..ဒီလ

ေစာင္ျခဳံေတာင္.

လုံေအာင္ မေႏြး ႏိုင္သမို႕.

ခ်စ္ရိပ္ခို ရင္ခြင္နန္းကို..

လြမ္း.. တသသ..။

မမသီရိ (၂၆.၁၁.၂၀၀၈)

ေက်ာငး္ေတာ္သာ

အေရွ႕တံခါး...ေသာ့ခတ္ထား တယ္..
လယ္ကြင္းစပ္ က ေက်ာင္း ကေလး...
ေနာက္ဖက္ ဟင္းလင္း..ညွင္းညွင္း ျပိဳက်..
ထရံစေတြ..ဟိုထိုး ဒီ ေထာင္..
အလင္းေရာင္ေတာ့ ..ေကာင္းေကာင္း ရတယ္..
ၾကည့္ ၾကည့္ျပီးေတာ့ ျပဳံး မိေသး......။

ႏွပ္ေခ်း တြဲေလာင္း.. ညစ္ပတ္ေကာင္းတဲ့.
ေလးငါး ေျခာက္ႏွစ္..ကိုးႏွစ္ အရြယ္..
လူ မမယ္ ေတြ...
၀လုံး တန္း နဲ႕ ..တစ္ တန္း ေလာက္ မွာ ..ျပြတ္ သိပ္ေန......။

ႏွစ္တန္း.. သုံး တန္း.. ေလးတန္း ..မွာဆို..
ေက်ာင္းသား ဦး ေရ... တေစၦ ေျခာက္ ေလာက္..
ဆရာေတြ ေတာ့ ..သက္သာေရာ........။

ဘာ့ေၾကာင့္ ခုလို...
စမ္းလို႕ မရ...ျဖစ္ၾကတာလဲ....
စုံစမ္း ..စပ္စု ၾကည့္ မိေတာ့...
၁၃ -- ၄ --ႏွစ္ ..အရြယ္သစ္မွာ..
အိမ္ေထာင္ က်သြား လို႔ ပါ....တဲ့..................။

ေဒသ ဖြံ႕ျဖိဳး ...တိုးတက္မွဳေတြ....
ႏွစ္ကမၻာ ေလာက္...ေနာက္ က်ေနတဲ့..
တိုင္းရင္းသားေတြ....အျမင္ ရွည္ ဖို႕..
ၾကိဳးပမ္း စို႕ လို႕...
ဟစ္ေၾကြး ဆုံးျဖတ္..အေ၀း ရပ္က လာခဲ့ တဲ့ သူ..
ကူ ညီ လူ... မရွိ..... ငုံး တိတိ....
အေလး အနက္ မထား တာ....
သဘာ ၀ ျဖစ္ သြား ျပီ ထင္ ရဲ႕....
အျပစ္ေတြ ...ရမယ္ ဖြဲ႕......
ဘယ္သူ႕ ဖက္ ...လွည့္ ရပါ့......
ရင္ နာနာ နဲ႕.....
ျပန္ တာပဲ... ေကာင္းေလ.. မလား ရယ္လို႕.........။

မမသီရိ....(၁၂.၁၂. ၁၉၈၉)

.............................................................................................

လြန္ခဲ့တဲ့..ႏွစ္ေပါင္း ၂၀.နီးပါး..... အရြယ္က ၂၀ စြန္းစ... ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ....ရွိခဲ့ ဖူးတယ္.... သူ႕မွာ..စိတ္ကူးေတာင္ပံေတြ က..မိုးေလာက္ထိ ျမင့္..... လြတ္လပ္ခြင့္..ဆိုတာ ျမတ္ႏိုး.....တိုးတက္ေရး ဆိုတဲ့ စကားေတြ..လွိဳင္ လွဳိင္ေျပာလို႕.....ေမြး ရပ္နဲ႕.. မိုင္ေပါင္း မ်ားစြာ... ေ၀းကြာတဲ့ ..အင္မတန္မွ..ေဂ်ာင္ က် ေခါင္ သီလြန္း တဲ့.. အရပ္ေဒသ တစ္ခု ဆီ မွာ ရွိေနခဲ့ ဖူး ပါတယ္...... အဲဒီ အရပ္ေဒသ ကို ေရာက္ ဖို႕.. ေလယာဥ္ ခရီး.. က တစ္သြယ္... သေဘၤာ..စီးလို႕ တစ္မ်ိဳး.... ကားေလး နဲ႕ တစ္ဖုံ... ေဒသ အေခၚ.. သဗၼာန္လို႕ ေခၚတဲ့.. ေလွ အိပဲ့ပဲ့ ကို.. စီးလို႕..တစ္ခရီး......တစ္ဆင့္ျပီး တစ္ဆင့္သြား ခဲ့ ရတာပါ......

ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ သတၱိေကာင္းလြန္းသူ ရယ္ လို႕ ေတာ့ အမႊမ္း မတင္ခ်င္ေပမဲ့... ေတာ္ရုံ ..မိန္းကေလး တစ္ေယာက္...အတြက္ ေတာ့... သိပ္မလြယ္ တဲ့ ခရီး ပါ ပဲ........

က်မ ဘ၀ရဲ႕... အစပထမ...ဘ၀ ခရီး ဆို လဲ မွား မယ္ မထင္ပါဘူး.....အဲဒီက အစ ျပဳလို႕...ဘ၀ ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာခဲ့ ေတာ့ တာ.....

..........................................................................

ျမိဳ႔ နယ္ပညာေရးမွဴး ရုံးမွာ..ခန္႕စာ ၀င္ယူျပီးေတာ့... တာ၀န္က်တဲ့ ..ရြာကေလး ကို ေရာက္ဖို႕ အတြက္..... သေဘာၤ ခရီး တစ္ခု ထပ္စီး ျပီး ...ေနာက္ တစ္ျမိဳ႕ ဆီမွာ... တစ္ည...တစ္ေထာက္နား ရပါေသး တယ္... ..အဲဒီကမွ တစ္ဆင့္... လွဳပ္လီ လွဳပ္လဲ့ ..ျမဳပ္ ခ်င္သေယာင္ နစ္ေနတဲ့...သဗၺာန္ေလး...ေလး စီးျပီး... ျမစ္ျပင္ က်ယ္ တစ္ခု ကို..ျပန္ ျဖတ္ရတာ ပါ.... ေရကူး မတတ္သူ က်မ အတြက္ေတာ့....ဘာျဖစ္ေနခဲ့ မလဲ.ဆိုတာ. ခု ျပန္စဥ္းစား ရင္ ေတာင္ ..... ရင္ က ထိတ္ေနေသး တာ ပါ....ျမစ္ ကလဲ... ျမစ္ အ၀ မွာ ဆိုေတာ့.. လွိဳင္းေတြ က အျမဲ လိုလို.. ရွိေနခဲ့ တယ္......ရြက္လဲ ကူ တက္လဲ ကူ ..တဲ့.. သဗၺာန္ေလး ကို.. ၁ နာရီ နီးပါးေလာက္ စီးျပီးတဲ့..အဆုံးမွာ ေတာ့... ေရက်ခ်ိန္ မို႕... ကိုက္ ၁၀၀ ေလာက္ ရွိတဲ့ နဳံး လတာျပင္ကို..ၾကည့္ျပီး..မ်က္ရည္က်ခဲ့ ရတဲ့..ကာလ တစ္ခု..... ဆရာမအသစ္ ေပါက္စေလး..ကို.. ၀ိုင္းသနားေနၾကတဲ့..သူ႕စကား ကိုယ္ နားမလည္.. ကိုယ့္စကား သူတို႕ နားမလည္..ၾကတဲ့.. ရြာသူ ရြာသား ခရီးသြားေဖာ္ တစ္ခ်ိဳ႕..ရဲ႕ ၾကင္ နာတဲ့ မ်က္၀န္းေတြ ေအာက္မွာ... တစ္ဖက္တစ္ေယာက္ ၀ိုင္း၀န္း တြဲကူ ရင္းနဲ႕... ဆိပ္ကမ္း တာရုိးကို တစ္ေထာက္ ေရာက္ခဲ့........မဆုံးေသးဘူး ..ေနာ္ ခရီး..က................. ဆည္ပိတ္ထားတဲ့ ..ေခ်ာင္ရုိးေလး တစ္ေလွ်ာက္...ေနာက္ ထပ္ ၁ နာရီေက်ာ္ ေလာက္..ကႏူးေလွကေလး ကို.. ထပ္စီးရေသး တာကိုး.....ရြာ..ေရာက္ေတာ့ မိုး စုပ္စုပ္ ခ်ဳပ္ ခဲ့ျပီ.......ရာသီက..ေဆာင္း အလယ္ ..... တစ္ညလုံး ..အျငိဳးနဲ႕ တိုက္ ေနတဲ့... ေျမာက္ေလ ၾကမ္း ေၾကာင့္ ေအးစိမ့္ တဲ့ ဒဏ္ ကိုလဲ.. ခု ထိ မေမ့ႏိုင္ ေသး............

ေနာက္ေန႕မနက္က်ေတာ့.. အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ဆရာမေလး ကို....လာၾကည့္ၾကတဲ့ တပည့္ ေတြ...အိမ္ေရွ႕မွာ ..အုပ္စု လိုက္ ရွိေနခဲ့ တယ္...... အျမဲ လိုလို ေက်ာင္းတက္မမွန္တဲ့...တျခား ရြာတစ္ရြာမွာ..မိသားစု နဲ႕ ေနတဲ့..ေက်ာငး္ အုပ္ဆရာၾကီး လဲ ပဲ....အဲဒီ ေန႕ မွာေတာ့.. ေနသိပ္မျမင့္ ခင္ ေရာက္လာပါ တယ္......

............................

ကေလးေတြ တစ္အုပ္ၾကီး ျခံ ရံလို႕..ရြာျပင္ ကြင္းစပ္ က ေက်ာင္းေလးနား ကို ေရာက္ေတာ့....အင္း... သိပ္ မဆိုး ဘူး... ေက်ာင္းေလးက.. သြပ္မိုး..နဲ႕... အေရွ႕ဖက္က... ေသာ့ခေလာက္ေလး ခပ္လို႕........ဆရာၾကီး ေသာ့ ဖြင့္ေပးတဲ့ တံခါးမၾကီး..က............ေက်ာင္းတြင္းထဲ ၀င္ လိုက္ တဲ့ အခါ မွာေတာ့..........

က်မရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို ေမြးဖြားေစခဲ့ တဲ့...ေက်ာင္းေလးရဲ႕ ဘ၀ မွန္ ကို ျမင္လိုက္ရပါေတာ့ တယ္........

.......................................................................

ဓါတ္ပုံ ဆရာ တစ္ေယာက္ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားျပီး ေရာက္လာတဲ့ တစ္ေန႕မွာ... က်မရဲ႕ ပထမ ဦး ဆုံး တပည့္ေတြ နဲ႕ အတူ...က်မေရးထား တဲ့ ကဗ်ာေလး အတြက္..မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပုံေလး ကို..ရုိက္ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္.... ေက်ာင္းေရွ႕ဖက္ က...မရုိက္ပဲ ...စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းေနာက္ဖက္မွာ..သြား ရုိက္ေတာ့...တပည့္ေတြက..မ်က္ႏွာ မလွ ခ်င္ၾက...ဆရာမကလဲ...ဒီေလာက္ ဆိုးတဲ့ ေနရာကိုမွေရြးရုိက္ ရသလား တဲ့.......

........................

တိုင္းရင္းသား ျပည္သူ တစ္ရပ္..လုံး ေအာက္ေျခ အဆင့္ က စျပီး တိုးတက္မွ..... တစ္ႏို္င္ငံ လုံး..တိုးတက္ႏိုင္မယ္ လို႕..ယုံ ၾကည္ခဲ့ ျပီး...... ကိုယ္ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဖက္ က...တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာ က..တစ္ခုခု လုပ္ ခ်င္ ခဲ့ တဲ့.....လူငယ္ ဘ၀..က်မရဲ႕.. ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ဟာ..အဲဒီ အခ်ိန္ တုန္းက ..lack of support, lack of effective assistance, lack of proper planning & proper management ေတြ.. ရႊံ႕ဗြက္ေတြ.. အထီးက်န္ ဆန္မွဳေတြ.....နဲ႕.... အိမ္သာ မရိွိတဲ့...လူေနမွဳ ဘ၀ တစ္ခု အတြင္းမွာ.........ကဗ်ာေတြ... တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ ေမြးဖြားရင္း.....ကာလအတန္ ၾကာ ခဲ့တယ္.....တစ္တပ္တစ္အား ဆိုတဲ့ အယူအဆ ကို.. ခုထိ ယုံၾကည္ဆဲ ေပမဲ့....အဲဒီ တစ္တပ္တစ္အား.. အတြက္ တြန္းအား နဲ႕ ပ့ံပးို မွဳေတြ..ရွိပါမွ.... ဆိုတာ ကို.... အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာမွ.... ပိုျပီး သေဘာေပါက္ ခဲ့ ရတာပါ..........

.................................

ဒီပို႕စ္ေလး ေရးဖို႕ စိတ္ကူး ရမိတာက...ေတာ့. Community Development & Social Management ကိုစိတ္၀င္စား တယ္ လို႕ ခဏခဏ ေျပာတတ္တဲ႕..Information Technology ေၾကာင့္ ..ရခဲ့တဲ့ ..က်မရဲ႕ သားေတာ္ေမာင္ Wara .....က်မရဲ႕ ..Blog ေလးကို ပထမဆုံး ကာလေတြမွာ လာလည္တဲ့...မဖြံ႕ျဖိဳးေသးတဲ့ ေဒသမွာ ေက်ာင္းဆရာ ေလး လုပ္ခ်င္တယ္ လို႕.. သူ႕ ရဲ႕ profile ေလးမွာ ေရးထားတဲ့.. ေမာင္ငယ္ စိုးသြန္း (ဆိုးသြမ္း... လို႕ မေခၚခ်င္လို႕ ပါ ေမာင္ေလး ေရ.... ပညတ္သြားရာ.. ဓါတ္သက္ ပါသတဲ့..... သေဘာတူရဲ႕ လားေတာ့ မသိဘူး....း)........နဲ႕... ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ဆိုတာ ကို စိတ္၀င္ စား တဲ့ လူငယ္ ေတြ အတြက္..ပါ.......လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပါင္း ၂၀ မွ သည္...ခုလက္ရွိ ကာလ ထိ... ....ဒီအေန အထား အတိုင္း ပဲ ရွိေနတဲ့..... မဖြံ႕ ျဖိဳးေသးတဲ့ ေဒသ ေတြ.. ျမန္မာႏိုင္ငံ တနံတလ်ား ..အမ်ား ၾကီးရွိေနပါတယ္.......။

ပန္းၾကိဳက္တဲ့ ခင္

တစ္ႏွစ္မွာ ..တစ္ခါ..

ပင္ျမင့္လႊာ အသာပြင့္..
လန္းတင့္တဲ့ ေငြ သဇင္..
...
ရနံ႕ ငယ္လြင္..
ေမႊးၾကဴစင္ ထုံ ရီေအးရယ္နဲ႕..
မွဳံ၀တ္ကာ..နံ႕သာ ႏွစ္ကယ္..
လတ္ဆတ္ ၾကည္လင္..
....
ေလလာတြင္..အသာႏြဲ႕ ပုံက..
ျမင္ရသူ သည္းအူၾကြ ေအာင္..
လွရက္သူ..ပင္ယံဦး ကိုလ..
ဆြတ္ခ်ဴငင္..ယူခ်င္စမ္း ပါတဲ့..
ပန္းၾကိဳက္သူ ခင္......။


မမသီရိ

ျခစ္ဖူးသူ နဲ႕ သူမ၏ အိပ္တစ္မက္...

ကၽြန္မတို႕ ေမာင္ႏွမ က အေတာ္ ထူးဆန္းတဲ့ အထဲ ပါတယ္ လို႕ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္... ပုံမွန္ အားျဖင့္ ဆိုရင္.. ေမာင္ ႏွမ ေတြ အခ်င္းခ်င္း.. ပြင့္ပြင့္ လင္း လင္း ခ်ီး မြမ္း တယ္... တစ္ေယာက္ ကို တစ္ေယာက္ အသိ အမွတ္ ျပဳ တယ္ ဆို တာ ခပ္ ရွားရွား ရယ္... အသက္ ၾကီး ေလ... ပို ဆိုး ေလ ဆိုပါေတာ့...

က်မ ေတြ႕ ဖူး သမွ် မွာ ေတာ့.. မိုက္ကယ္ ဂ်က္ဆင္တို႕ ေမာင္ ႏွမေတြ.. ေတြ႕ ဖူးတယ္... သူ႕ညီမ ဂ်က္နက္ ဂ်က္ဆင္ က.. အစ္က႕ို ကို.. တရား၀င္ ခ်ီးမြမ္း ခန္း ထုတ္တာေလ... သူ႕ အစ္ကို .. ဂရမ္မီ ဆု ခ်ီးျမွင့္ ခံ ရတဲ့ အခမ္း အနား မွာ... အစ္ကို႕ အေၾကာင္း စီကာ ပတ္ကုံး ခ်ီးမြမ္း ခဲ့ တာ....

ခု က်မ အစ္ကို က.. က်မ ကို .. မရွိ တဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ နဲ႕.. ခ်ီး ျမွင့္ေနခဲ့ တာ...သူ႕ ညီမ ကို.. ပန္းခ်ီ ဆရာမ တဲ့..

အမွန္က က်မ ပုံဆြဲ ခဲတံ ..မကိုင္ ျဖစ္ ခဲ့ တာ.. ႏွစ္ေပါင္း ၁၀ ေက်ာ္ လို႕ ၂၀ နား ကပ္ေတာ့မွာ.....

အစ္ကို႕ အတြက္ ...ေပးခဲ့ တဲ့ ခရစ္စမတ္ လက္ေဆာင္ က...ပထမဦးဆုံး... ျပန္ျခစ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လက္ရာ...

ငယ္ငယ္ က ၀ါသနာ ပါရုံ ေလး ရွိခဲ့ တာ... သင္တန္းေတြ ဘာေတြ တက္ဖူး တာလဲ မဟုတ္...

အစ္ကို႕လို.. အေရာင္ ေတြ ႏိုင္နင္း တဲ့သူ လဲ မဟုတ္.... .. ခဲတံ တစ္ေခ်ာင္း နဲ႕ မွတ္စု စာအုပ္ေတြ ထဲ..ဟိုျခစ္ ဒီ ျခစ္.......ျခစ္ ခဲ့ ဖူးသူ တစ္ေယာက္ သာ....... အဲ... သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားထဲ ေတာ့..လူ စြမ္းေကာင္း...ျဖစ္ခဲ့ တယ္...... သူတို႕ က ... လမင္း ပုံ ဆြဲ ၾကရေအာင္ ေဟ့ ဆို ရင္ ေတာင္ ၀လုံး နဲ႕ လမင္း တူ တာ ေမ့ ျပီး ...မဆြဲ တတ္ပါ ဘူး ...ေအာ္..ေနၾကသူေတြ .. ဆိုေတာ့.... က်မ က ပန္းခ်ီ ဆရာမ ေပါ့...း)......

က်မ အစ္ကို နဲ႕ ...က်မ က ၀ါသနာ တူ ...စိတ္သေဘာထား ခ်င္း လဲ ..အေတာ္ တူ.. အၾကိဳက္ ေတြ လဲ အေတာ္ တူ ခဲ့ ၾကတာ... ... ပန္းခ်ီ... ဂီတ... အႏုပညာ... ခံစား ခ်က္... လြမ္းတတ္တာ...မွန္တယ္ ထင္ ရင္ ဇြတ္တိုးတတ္ တာ.. ေခါင္းမာတာ.... အဲ.....မတူတာေတြ လဲ ရွိ သေပါ့ ေနာ္........ က်မ က.... မၾကာ ခဏ စိတ္ေကာက္ တတ္သူ... အစ္ကို.က. မၾကာ ခဏ စိတ္တို တတ္ သူ... က်မ က.. မိန္းကေလး ျဖစ္ေပမဲ့.. ထမင္းခ်က္ ရင္း ဘ၀ အဆုံး မခံ ႏိုင္ ဘူး လို႕ ယူ ဆျပီး... အေဖ နဲ႕ အေမ ကို ၂ ႏွစ္ ေလာက္ ခ်က္ ေကၽြး ဖူးတာက လြဲျပီး.. တစ္သက္လုံး ထမင္း မခ်က္ ရ ေအာင္ ၾကိဳး စား ခဲ့ သူ..... အစ္ကို.. က ေတာ့ ...အခ်က္ အျပဳတ္ ၀ါသနာ ပါသူ.... ..... က်မ က... က်မရဲ႕ စာၾကည့္ စားပြဲ တို႕.. အလုပ္ စားပြဲ တို႕ မွာ...အျမဲ.. ရွဳပ္ ရွက္ ခတ္ ေန သေလာက္... အစ္ကို.. က် ေတာ့.....သန္႕ ရွင္း သပ္ရပ္ စံနစ္ တက် ရွိတဲ့ သူ..

ပန္းခ်ီ နဲ႕ ကဗ်ာ ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ လာရင္ .ေတာ့.... က်မ ကပဲ တစ္ခ်ိန္လုံး....သူ႕ ကို အား က်ေနခဲ့ ရတာ.....ပါ.. ..အစ္ကို ဆြဲ တဲ့... ပန္းခ်ီကားေတြ က အေရာင္ ေတြ ရဲ႕ ဖြဲ႕ စည္း ပုံ ကို.. က်မ အရမ္း သေဘာက်ခဲ့တာ ေလ.....ကိုယ္ က အေရာင္ နဲ႕ ပတ္သက္ လို႕... ကၾကီး ခေခြး အဆင့္ေတာင္ ရွိတာ မဟုတ္...... ခုေတာ့ အစ္ကို က..ကြန္ပ်ဴ တာနဲ႕ ေတာင္.. ဖန္တီး လို႕ သူ႕ ခံစား ခ်က္ေတြ အသက္ သြင္း ေနခဲ့ ျပီ....

အဲဒ ီေလာက္ ညံ့ သူ..သူ႕ ညီမ ကို..မွ... ေျမွာက္ ပုံ မ်ား...ပန္းခ်ီ ဆရာမ တဲ့.....ငို ရ ခက္ ရီ ရ ခက္...

ဒီ....အစ္ကို လုပ္ ပုံ နဲ႕ က်မ ခဲ တံ ျပန္ ကိုင္ ရေတာ့ မဲ့ ပုံ....

........................................

...တစ္ ကယ္ေတာ့... က်မ မွာ... အိပ္မက္ေတြ.. က...မ်ားမ်ား စား စား မရွိ ပါဘူး...

အဲဒီ အနည္း အက်ဥ္း ထဲ က..... အျပင္း ျပဆုံး အိပ္မက္ တစ္ခု ကေတာ့...

က်မ တို႕ ေမာင္ႏွမေတြ...တစ္စု တစ္စည္း ထဲ ..တစ္ေန႕ေန႕ မွာ.. ျပန္ ဆုံ ၾကဘို႕.... ျပီးေတာ့.. အစ္ကို နဲ႕ အတူ... လုခ္ျပတိုက္.. စမစ္ဆိုနီယန္ ျပတိုက္ က...ကမၻာေက်ာ္ ပန္းခ်ီ လက္ရာေတြ ကို.. အတူ ခံစားဖို႕.. အမွန္ က... က်မ က မိုက္ကယ္အိန္ဂ်လို နဲ႕.. အိုင္းရစ္ ပန္း ခ်ီ ေက်ာ္ ေတြရဲ႕ လက္ရာေတြ ကို ပဲ..တစ္ေလွ်ာက္ လုံး..စြဲစြဲ ျမဲျမဲ.. ႏွစ္သက္ခဲ့ေပမဲ့... အစ္ကို သေဘာက်တဲ့ .. ေရးႏြား.. ဗန္ဂိုး...ပီကာဆို.. နဲ႕.. ဒါဗင္ခ်ီ တို႕ လက္ ရာေတြ ကို .. ၾကည့္ ျပီး အစ္ကိုနဲ႕ ျငင္းခုံခြင့္.ေလး တစ္ခုျပန္ရဘို႕... အဲဒီ ခရီး မွာ ပဲ.. .အစ္ကို သိပ္ စိတ္ မ၀င္ စားေပမဲ့.....က်မရဲ႕... အိပ္မက္ ျမိဳ႕ေတာ္.. ဖေလာရင့္စ္က.. မိုက္ကယ္ အိန္ဂ်ဲလို ရဲ႕... ပန္းပု လက္ရာေတြ ကို.. ဆက္ျပီး သြား ၾကည့္ ၾက ဖို႕.......... ျပီးေတာ့... အစ္ကို ခ်စ္ တဲ့ အမိ ျမန္မာ ျပည္ မွာ.. မိသား စုေတြ အာလုံး ဆုံ ၾကျပီး..... ထန္း ရိပ္ညို ဒါမွ မဟုတ္လဲ ..ေလာကနတ္ မွာ... အစ္ကို႕ လက္ ရာ ပန္းခ်ီ ကားေတြ နဲ႕... က်မရဲ႕ ခဲ ပန္း ခ်ီ ေတြ ကို.. ျပ ပြဲ တစ္ခု လုပ္ ဖို႕ ပါ....... က်မဆြဲ တဲ႕ ... ခဲ ပန္းခ်ီ တစ္ခ်ိဳ႕ ကို ေတာ့.. အစ္ကို႕ကို အတင္း ပူဆာျပီး.. အေရာင္ေတြ ျဖည့္ ခိုင္ းဘို ႕လဲ.. စိတ္ကူး က ရွိေသး....း)........

...............................

အဲဒါ က...........................က်မရဲ႕ အိပ္တစ္မက္.....

............................

ခု ေလာေလာ ဆယ္ ေတာ့.... အစ္ကို ခ်ီးျမွင့္ ထား တဲ့.ဂုဏ္ပုဒ္ေလး. အလကား ..မျဖစ္ ရေအာင္... ငယ္ငယ္က.. ျခစ္ ဖူး ခဲ့ ...တဲ့..ပုံ ေလး ေတြထဲ က တစ္ခ်ိဳ႕ ကို.. ျပန္ လည္ ေဖၚျပလိုက္ ပါတယ္......

ဒါေပမဲ့..ပန္းခ်ီ ဆရာမ ... ေတာ့ ..မဟုတ္ဘူး....ေနာ္.....

မမသီရိ

အျပစ္တစ္ခု လို႕ မမွတ္ေစခ်င္

သစ္ရြက္ လွဳပ္လ်င္..
ရယ္ခ်င္ တတ္သည့္..
ဆယ္ေက်ာ္ သက္ ရြယ္.. မဟုတ္ေတာ့...

ေရႊမိုး ညိုလ်င္..
ငိုခ်င္ တတ္သည့္...
ဆယ္ေက်ာ္ သက္ရြယ္.. မဟုတ္ေတာ့...

ျမင္ရာ ျမင္ တိုင္း...
တုန္ ယင္ လွဳိင္း ခတ္..
ရင္ ခုန္ တတ္ သည့္...
ဆယ္ ေက်ာ္ သက္ ရြယ္ မဟုတ္ေတာ့...

သို႕ေလ ေသာ္ လဲ..
....
ႏွလုံး သား ထဲ...
နစ္စြဲ ထိ ခိုက္ ...
အငိုက္ မိ....ရင္...
သိမမီ ခင္...
တြယ္ ငင္ တိုး လွ်ိဳး...
ၾကိဳး ေတြ ထပ္ထပ္...
ၾကပ္ၾကပ္ ခ်ည္ ေႏွာင္...
ေမွာင္ ေမွာင္ မဲမဲ ...မိုက္ ရဲ သတၱိ.
ရင္ မွာ ရွိ ျပီ...
......
သစ္ရြက္ လွဳပ္ လ်င္...
ရယ္ တတ္ ခ်င္ သည့္...
သက္ရြယ္ ဆယ္ ေက်ာ္..မငယ္ ေသာ္လည္း...
ရင္ ထဲ အခ်စ္ က်န္ ေသး သည္.......။
....
...


မမသီရိ (၁၃.၁.၂၀၀၉)

သူတို႕ေလးေတြ..

ဒီေန႔ မနက္ေစာေစာ က်မ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ေတာ့.. လမ္းထိပ္မွာ အဲဒီေကာင္မေလး ကို ေတြ႕လိုက္ ရပါတယ္..။ ခါတိုင္းဆို အျမဲ.... ၂ ေယာက္ေတြ႕ေနက်..ဒီေန႕ေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ ပါ..။ အဲဒီ ေကာင္မေလး ၂ ေယာက္ ကို ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ က်မ ေတြ႕ေတြ႕ ေနတာ ..အခ်ိန္.....၃- ၄ လေလာက္ ၾကာခဲ႔ပါျပီ...။ သူတို႕ ညဥ့္ငွက္မေလးေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ လို႕ လဲ ေတြ႕ တိုင္းမွာ ထင္မိရဲ႕... ပုံစံေလးေတြ က နဲနဲထူးျခားေနတာ ကိုး။ ပုံမွန္ အားျဖင့္ဆိုရင္..ဒီေဒသမွာ ေဒသခံလူမ်ိဳးစု အမ်ိဳသမီးငယ္ေတြ...အိမ္အျပင္ ကို သိပ္မထြက္ၾကပါဘူး။ ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ ခ်ိန္ေတြ မွာ အေရ အတြက္ အနည္း ငယ္ေသာ မိန္းကေလး ငယ္ေတြ ကို အေစာင့္ အေရွာက္ ဒါမွ မဟုတ္လဲ ပဲ အုပ္စုလိုက္၊ အေဖာ္၊ အုပ္ထိန္းသူေတြနဲ႕ စသျဖင့္ တြဲ လ်က္သာ ေတြ႕ရတတ္ပါ တယ္။ လုပ္ ငန္းခြင္ေတြမွာ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ေနတဲ႕ အမ်ိဳးသမီး အနည္းငယ္ ရွိေပမဲ႕ လက္ခ်ိဳး ေရတြက္ လို႕ ရႏိုင္တာမို႕.. သူတို႕ ၂ ေယာက္ ဟာ ဒီ ျမိဳ႕ မွာ ထူးျခားေနတယ္ ဆိုတာ လူတိုင္း သတိျပဳမိၾကပါလိမ့္မယ္။

အမွန္ ဆို... တျခား နယ္စပ္ ျမိဳ႕ေတြ နဲ႕ ႏွိုင္းစာ ရင္... ဒီျမိဳ႕ေလး က အေတာ္ ကို ေအးခ်မ္း တာပါ... ကာရာအိုေက ဆိုင္ မရွိ... ႏိုက္ ကလပ္ မရွိ... ရွိတဲ့ စား ေသာက္ ဆိုင္ ေတြက ရုိုး ရိုး ေလးေတြ... အႏွိပ္ခန္း ဆို တာလဲ ..မရွိ......

သူ႕ အသက္ က ရွိလွ မွ ၁၅ ဒါမွ မဟုတ္..က်ဴးက်ဴး လြန္လြန္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိမွာပါ...။ စာသင္ခန္း မွာ ပဲ ရွိေနရမဲ့.. အရြယ္ေလး...။

မနက္ေစာေစာ တိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ ထြက္တဲ့..က်မ ကို သူေလး လဲ ပဲ မ်က္ မွန္းတမ္း မိပုံ ရပါ တယ္.. က်မ ျပံဳးျပ ေတာ့... သူ႕ မ်က္ ႏွာ မွာ.. အရိပ္ အေယာင္ေလး တစ္မ်ိဳးျဖတ္ေျပး သြား ျပီး... က်မ နား ကို.. မ၀ံ့ မရဲ တိုး ကပ္လာပါတယ္.. စကား သံ ၀ဲ၀ဲ နဲ႕... ဆရာမ ...လမ္း ေလွ်ာက္ တာလား ဆိုတဲ့ သူ႕ အေမး ကို.. ျပံဳးျပ ေခါင္း ညိတ္ အေျဖေပးေတာ့... က်မေဘးနား က ကပ္ ရက္ လိုက္ ပါလာပါတယ္.. ။ က်မ သူ႕ ကို.. စကားေတြ.. ေျပာခ်င္ ေနမိတယ္... တစ္ခုခု ကို လဲ ေမး ခ်င္..ေနတယ္... ဒါေပမဲ့ ဘယ္နား က စ ေမး ရမလဲ ..ဆို တာ.. ေခါင္းထဲ ရုတ္တရက္ ေရာက္ မလာ ႏိုင္ဘူး...ေမး ခ်င္ တဲ့ အေၾကာင္း ကလဲ...ခပ္ခက္ခက္....... ေနာက္ဆုံး... မထူးေတာ့ ဘူး..ဆိုျပီး... မ်က္ႏွာ ပူပူ နဲ႕ ပဲ..ဒီေန႕ အလုပ္ ျပီးျပီ လား ဆို ေတာ့....ျပီးျပီ တဲ့..... ေမးမိတာ တစ္ခြန္း.. ကေလးမေလး ျပန္ေျဖတာေတြ က..... သူ႕ ငယ္ ဘ၀ က စလို႕ ...လက္ရွိ ေန႕စဥ္ ...လုပ္ငန္းေဆာင္ တာေတြ..ထိ .. ေတာက္ ေလွ်ာက္ ေျပာသြားေတာ့ တာ.......။.....ၾကည့္ ရတာ.. သူ႕ကို ...အေရး တယူ ေမးမဲ့ သူ...သူေျပာတဲ့ စကားေတြ.....အေရး တယူ နားေထာင္ မဲ့ သူ မရွိခဲ့ ဘူး ဆို တာ ေသခ်ာ ေနပါ တယ္...သူ႕ ဇာ တိက..ဒီ နယ္စပ္ျမိဳ႕ေလး နဲ႕ အေတာ္ အလွမ္း ကြားေ၀း တဲ့... နယ္ ျမိဳ႕ ေလး တစ္ျမိဳ႕ ရဲ႕ ေက်းရြာ... တစ္ရြာ ကပါ....အေမ ဆုံးသြား ခဲ့ျပီ.း.... အေဖ က ေနာက္ မိန္းမ ယူသြား တယ္...ေမာင္ေလး ၂ ေယာက္နဲ႕ ညီမေလး ၂ ေယာက္ က်န္ခဲ့ တယ္.... ၀ိုင္း ၾကည့္ ေပးဘို႕ ..ေတာင့္တင္း တဲ့ ေဆြ မ်ိဳး ေတြ မရွိဘူး...အား လုံး က သူ လို ကိုယ္ လိို ေတြ...သူတို႕ ေမာင္ ႏွမ ၅ ေယာက္ထဲ မွာ..ဘယ္သူ မွ ေက်ာင္း မေနဖူး ဘူး... ထမင္း မရွိ တဲ့ ေန႕ ရက္ ေတြ မ်ား စြာ...လြန္ လာျပီး တဲ့ ေနာက္မွာေတာ့...သူလို ပဲ ဘ၀ တူ မိဘမဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ ...အဲ ဒီေကာင္မေလး က... အေတြ႕ အၾကံဳ ရွိႏွင့္ ျပီး ေနျပီ..... စြန္႕စား ရင္း.. သူတို႕ အတူ ...ဒီ ျမိဳ႕ေလး ကို ..ေရာက္ လာခဲ့ ၾကတာ.....

တစ္ည ကို.. customer တစ္ေယာက္ ဆီ က တစ္ေသာင္း ရတယ္.... သူ တို႕ လို လုပ္ ေနတဲ့ သူ ေတြ ေနာက္ ထပ္... ၁၀ ေယာက္ ေက်ာ္ ေလာက္ ရွိတယ္.... ေစ်း ႏွဳန္း ေတြ က မတူ ပါဘူး ..တဲ့.... တစ္ည ကို... သုံးေသာင္း ထိ ရတဲ႕ ..ေကာင္မေလး ေတြ ရွိ တယ္...အဲဒီ သုံးေသာင္း ဆိုတာ ျပည္မက လာၾကတဲ့ ..ေခ်ာေခ်ာ ေလး ေတြ.... ဒီေဒသခံ ေတြ ထဲ မွာ ေတာ့.... ႏွစ္ေသာင္း... တစ္ေသာင္း ခြဲ.... တစ္ေသာင္း နဲ႕... ငါး ေထာင္... ဆို ျပီး.. ေစ်း ႏွဳန္း ေတြ ရွိ သတဲ့.... က်မနဲ႕ ေျပာေနတဲ့ ေကာင္မေလး က ... တစ္ေသာင္း တန္း က... သူ က တစ္ည ကို.. တစ္ေယာက္ ပဲ... လက္ခံ ႏိုင္ပါ သတဲ့...

က်မ တစ္သက္မွာ.. တစ္ခါ မွ... ခု လို တိုက္ ရိုက္ မၾကား ဖူးတဲ့..စကားေတြ ၾကား ေနရတာ... ရင္ ထဲ ဘယ္လို ေတြ႕ ေနသလဲ မေျပာ တတ္ေတာ့ ပါဘူး... မ်က္ႏွာေတြ နီ ရဲ..ကတုန္ ကယင္ နဲ႕.......ကိုေယာဟန္ေအာင္ ရဲ႕ အရပ္ပ်က္မေလး ဆို တဲ႕ ပို႕စ္ ကို ..သြား သတိရေနမိပါတယ္.....

ဟို အရင္ လုပ္ခဲ့ဖူး တဲ့ ..၀င္ေငြတိုး INGO Project တစ္ခုမွာ တုန္း က.. ဒီအလုပ္ ေတြ လုပ္ စား တယ္ လို႕ နာမည္ ေက်ာ္ျပီး ေတာ့... အရပ္ ထဲ မွာ မ်က္ ႏွာ မလွ ျဖစ္ေနခဲ့ တဲ့.. ေကာင္ မေလး ၂ ေယာက္ နဲ႕ က်မ ဆုံ ခဲ့ ဖူး ပါတယ္.... က်မတာ၀န္ ယူေနရ တဲ့... ၀င္ေငြ တိုး နဲ႕ စြမး္ ရည္ ျမွင့္ တင္ ေရး သင္ တန္း တစ္ခု မွာ .. သိသိ ၾကီ းနဲ႕ က်မ သူတို႕ ကို.. သင္ တန္း သူ ေတြ အျဖစ္ ေရြး ေတာ့... က်မ ကို ..၀ိုင္းျပီး တိုက္ ခိုက္ ခဲ့တဲ့ လူေတြ အမ်ား ၾကီး ရွိခဲ့ ပါတယ္...သူ တို႕ ေတြ ေၾကာင့္... Project ရဲ႕ ဂုဏ္ သိကၡာ ကို ထိခိုက္ ႏိုင္တယ္.... သူတို႕ ေၾကာင့္.. တျခား သင္တန္း သူေတြ ပါ.. လိုက္ ပါ ပ်က္စီး သြား ႏိုင္ တယ္ ဆိုတဲ့ ..အယူ အဆေတြ နဲ႕ က်မ ထိုး ႏွက္ ခံ ခဲ့ ရတာပါ.... ဒါေပမဲ့.. က်မ ၾကံ႕ ၾကံ႕ ခံ ခဲ့ တယ္.... အဲဒီမ်ိဳး အား လုံး က ၀ိုင္း ပယ္ ေနရင္... သူ တို႕ ဘ၀ ပိုဆိုး သြား ႏိုင္တယ္.... အခ်ိဳးအေကြ႕ ေလး တစ္ခု သာ ရွိခဲ့ ရင္... သူ တို႕ ဘ၀ ေလး ေတြ အေျပာင္း အလဲ မရွိ လာႏိုင္ဘူး.. လို႕ ..ဘယ္သူ ေျပာ ႏိုင္မလဲ ဆို ျပီး... က်မ အတိုက္ အခံ .. ရင္ ဆိုင္ ခဲ့ ရဖူး တယ္.....အဲဒီ တုန္း က.. က်မ ဖက္မွာ... တိုင္းရင္းသား ၀န္ထမ္း ေတြ တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ဘူး... အား လုံး ကန္႕ကြက္ သူေတြ..... က်မရဲ႕ အထက္ က... ရွိေနတဲ့... ဂ်ပန္မေလး တစ္ေယာက္ က ပဲ... ေလသံ ေပ်ာ့ ကေလး နဲ႕... နင္ ၾကိဳး စား ခ်င္ ရင္ ..ၾကိဳး စား ၾကည့္ ေလ...တဲ့.......က်မ မ်က္စိ စုံ မွိတ္ ျပီး... သူတို႕ ကို တစ္ႏွစ္ သင္တန္း တစ္ခုမွာ.. ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျပီး တက္ေစခဲ့ တယ္....သင္တန္း ကာ လ အစ ေလာက္ ထိ ...သူ တို႕... နဂို အလုပ္ ကို ...ဆက္ လုပ္ေနတယ္လို႕ ..က်မ သတင္း ရေပ မဲ့.... က်မ ရဲ႕ ..သင္တန္း ဆရာမ ေတြ အား လုံး ကို... သိေနတဲ့ အေၾကာင္း.. မေျပာမိေစ ဘို႕... ေျပာထား ျပီး... က်မကိုယ္ တိုင္ လဲ ..မသိခ်င္ ေယာင္ ေဆာင္ ေနခဲ့ တယ္.... ဒါေပမဲ့... သင္တန္း ထဲ ..မွာ ေတာ့...အမူအက်င့္ေျပာင္းလဲ ျခင္း ဆိုင္ ရာ အခန္း ႑ေတြ.. စိတ္ဓါတ္ျမွင့္တင္ေရး...သင္ခန္းစာေတြ ကို... ခါတိုင္း ထက္ အခ်ိန္ပိုေပး ျပီး...ပို႕ ခ် ခဲ့ တယ္....၃ လေလာက္ ၾကာေတာ့... သူတို႕ ေျပာင္း လဲ စျပဳ လာခဲ့ ျပီး....မိတ္ေဆြ ေတြ ရခဲ့ ၾကျပီ...... ေမွ်ာ္မွန္း ခ်က္ အသစ္ေတြ နဲ႕... မ်က္ႏွာ ေလး ေတြ.. ၀င္း လက္ လာခဲ့ တယ္.....အဲဒီ သင္တန္း ျပီး လို႕ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာ တဲ့ အခါ မေတာ့.... တစ္ေယာက္ က... နယ္စည္း မျခား ဆရာ၀န္မ်ား အဖြဲ႕.. မွာ... HIV AIDs ပညာေပး ကြင္းဆင္း ၀န္ထမ္း အျဖစ္ ထမ္းေဆာင္ ခြင့္ ရျပီး.... သူ႕ မိသားစု ေလး ကို... လွလွ ပပ ျပန္ လုပ္ေကၽြး ေနႏိုင္ခဲ့ ျပီ... ေနာက္ တစ္ေယာက္ ကလဲ .... တည္တည္တံ့တံ့ အိမ္ေထာင္က် ျပီး.. က်မ တို႕ သင္ တန္းက ေပး လိုက္ တဲ့ သက္ေမြး ပညာ နဲ႕ ဘ၀သစ္ တစ္ခု ကို ထူ ေထာင္ ခဲ့ ျပီ.....

အဲ ဒီ အေတြ႕ အၾကဳံ အား ကိုး နဲ႕.. က်မ တစ္ေယာက္ ..ကိုေယာဟန္ေအာင္ ရဲ႕... အရပ္ပ်က္မေလး ပို႕စ္ ထဲ.. မွာ.. ကိုေယာ ကို သြား ေစာ္ကားခဲ့ ဖူးတယ္.. ကိုေယာဟန္ေအာင္ေရ...က်မ ဒီေနရာက တရား၀င္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ရွင္..

....................................

ခုန တုန္း က လမ္းမွာေတြ႕ တဲ့ ေကာင္မေလး အေၾကာင္း ဆက္ေျပာရ ရင္ေတာ့....

က်မသ႕ူ ကို.. အရဲ ကိုးျပီး ေမး ၾကည့္ေသး တယ္... သမီး တျခား အလုပ္ တစ္ခုခု လုပ္ ဖို႕ စိတ္ မ၀င္စား ဘူးလား ဆိုေတာ့......ဒီ အလုပ္ ကို သူ ႏွစ္သက္ သေဘာက်လြန္း လို႕ လုပ္ေနရတာ မဟုတ္ေပမဲ့...စာ လဲ မတတ္... အလုပ္ အကိုင္ အခြင့္ အေရး လဲ မရွိ ..ဒီ ေမာင္ .. ေတ...ြ ညီမေတြ ..ေကၽြးေမြ းေစာင့္ ေရွာက္ ဖို႕... ဒိထက္ ၀င္ေငြေကာင္း တာ.. သူ ရွာေတြ႕ ႏိုင္ မွာ ..မဟုတ္ပါဘူး တဲ့..... သူ႕မွာ.. ေဖာက္ သည္ က ေန႕ တိုင္းလိုလို.. ရွိေနေတာ့.. အဆင္ေျပ ပါ တယ္ တဲ့...........

....

က်မ ဆက္ ေျပာ ဘို႕ ဆြ႕ံ အ ေနခဲ့ တယ္...ဘယ္သူ႕ ကိ ုသြား ျပီး... ဘာ အျပစ္ေတြ တင္ ရပါ့ မလဲ...

တရား ခံ က ဘယ္သူလဲ.... အေဖ က ေနာက္ မိန္ းမ ယူ သြား တာ ..အျပစ္လား...

အလုပ္ အကိုင္ အခြင့္ အလမ္းေတြ နည္းပါး ျပီး ေတာ့... ထမင္း မ၀ တာေတြ က တရားခံ လား.....

ဒီလုပ္ငန္း ရွိေနတာက ..ဒီလို ကေလးမေလး ေတြ ရွိေနလို႕ ..ရွိေနတာလား...

customer ေတြ ေၾကာင့္ ဒီ လိုမ်ိဳး ကေလးမေလး ေတြ ရွိေနတာလား...

က်မ အေတြး ေတြ ..မမီႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး...

.....................

ခု က်မ လက္ ရွိလုပ္ ေနတဲ့.. ဌာန က..လဲ.. ပညာေရးပဲ လုပ္တာ ဆိုေတာ့.. လတ္တေလာ.. သူနဲ႕ သူ႕ မိသား စုအတြက္ .... သူ႕ အတြက္...က်မ လုပ္ ေပးႏိုင္တာ.. မရွိ.....။ .. မတတ္သာတဲ့ အဆုံး... ကြန္ဒုံး သုံး ရဲ႕လား...လို႕.. ေမးေတာ့... နယ္စည္းမျခား ဆရာ၀န္မ်ား အဖြဲ႕က ဆက္သြယ္ျပီး.. သူတို႕ လို မိန္းကေလး ေတြ ကို အျမဲ ပ့ံ ပိုး ေပး ပါ သတဲ့......

က်မ သက္ျပင္း တစ္ခ်က္ ေတာ့ ခ်မိတယ္... ေတာ္ပါေသးရဲ႕... သူ႕ ခမ်ာေလး... ေဘးကင္းပါ..ေစ...လို႕...

ရတဲ့ ၀င္ေငြ ေလး နဲ႕... ေမာင္..ညီမေလး ေတြ ကို.... ေက်ာင္း ထား ေပးေနာ္.. ဆို ေတာ့... ဟုတ္ကဲ့ ပါ ဆရာမ.. လာမဲ့ ေက်ာငး္ ဖြင့္ ခ်ိန္ ေက်ာင္းထား ဖို႕ စီစဥ္ထား ပါတယ္တဲ့.....

........................

က်မ သြားေတာ့ မယ္ ဆရာမ လို႕ သူကေလး ႏွုတ္ဆက္ ထြက္ သြား တဲ့ အခ်ိန္ မွာ ေတာ့.....အေရွ႕ ဖက္ ဆီက ေကာင္း ကင္မွာ.......ပုဇြန္ဆီ ေရာင္ က ...အေတာ္ ရင့္ေနခဲ့ ျပီ..............အပူ လွိဳင္း တစ္ခု ကေတာ့... ရင္ထဲ ..ျဖတ္ စီး လို႕.............။

မမသီရိ

ၾကိဳး

မျမင္သာ သည္......
ရင္လႊာ တိုးေဖာက္.....
ေတာက္ေလွ်ာက္ ၀င္သြား......
ဆီးတားမရ...
ၾကိဳး တစ ေပါ့.....
ေမ့ေလ်ာ့ သတိ.. မမူမိခင္..
တစ္ပင္ခ်င္း စပ္... ထပ္ထပ္ ျငိတြယ္...
ေျဖမလြယ္ေတာ့....
ႏြယ္လို မွတ္ ထင္...
ျဖတ္ခ်င္လဲ ရွဳးံ....
ႏွစ္လုံးသား ထဲ က...
အနက္ ရွိဳင္း ဆုံး .....သံေယာ ဇဥ္......။

(သရုပ္ေဖၚ ဓါတ္ပုံ ေလးကို... အေမ...ဘေလာ့ဂ္ထဲ က ယူ သုံး ထားပါတယ္...)

မမသီရိ

က်မ ရဲ႕ အေမ

ဒီကဗ်ာေလး.. ျဖစ္ တည္ ခဲ့ တာ ၾကာေတာ့ ၾကာ ခဲ့ပါျပီ..... လြန္ ခဲ့ တဲ့ .. ဆယ္ စုႏွစ္ ၂ ခု စာ ေလာက္ တုန္း က... အေမ နဲ႕ အလြန္ တရာ ေ၀း ကြာတဲ့ ေနရာ တစ္ခု မွာ ရွိ ေနခဲ့ ဖူး တယ္... အၾကိမ္ ေပါင္း မ်ား စြာ... ေမေမ့ အေပၚ စိတ္ ေကာက္ .. ဆိုးခဲ့ ဖူး တယ္.... မိုင္ ေပါင္း မ်ားစြား ေ၀းတဲ့ ေနရာ ေရာက္ ေနခဲ့ ခါမွ..
ေမေမ့ ကို တမ္းတမ္း တတ လြမ္း ခဲ့ ရတယ္.....ေမေမ့ တန္ ဖိုး ကို.. နားလည္ ခဲ့ ရတယ္....
ေမေမ့ ကို ....ျပန္ ၾကည့္ ဘို ႕ အဆင္ေျပ ျပီ လို႕ ထင္ ခဲ့ တဲ့ ကာ လ တစ္ခု မွာ ေတာ့....
ေမေမ က လူ႕ ေလာက ၾကီး က စြန္႕ ခြာခဲ့ ျပီး ျပီ....... ေမေမ့ ေနာက္ ဆုံး အခ်ိန္ ကာလေတြ မွာေတာင္ ေမေမ့ အနား ရွိ မေနႏုိင္ခဲ့ တဲ့ ..ဘ၀...... ေမေမ ဘယ္ေလာက္ မ်ား လြမ္း ေနခဲ့ မလဲ ဆိုတာ...
အခ်ိန္ ေတြ အေတာ္ ၾကာ .. ေႏွာင္း ခဲ့ တဲ့ ခါမွ..ပဲ..... မ်က္ရည္ ေတြ နဲ႕... တစ္သက္ လုံ းမခန္း ႏိုင္ မဲ့ မ်က္ ရည္ေတြ နဲ႕....
ဒီေန႕... ကိုယ္ ေရးခ်င္ တာ ..ေရး လို႕ ရတဲ့.... ဘေလာ့ဂ္ေလး ..တစ္ ခုကို... ပိုင္ ခဲ့ တဲ့ အခ်ိန္ မွာ..
အေမ မ်ား ေန႕ အမွ တ္ တရ အေန နဲ႕..
ကဗ်ာ ေဟာင္း ေလး ကို.. ျပန္ လည္ တူး ေဖာ္ ရင္း... မခန္း ေသး တဲ့ မ်က္ ရည္ ေတြ နဲ႕ .....ေမေမ့ ကို..လြမ္း ေန မိပါတယ္......

က်မ ရဲ႕ အေမ

က်မ ရဲ႕ အေမ...
က်မ ပုခက္တြင္း ေနစဥ္က ..
ညင္သာ ျမျမ..
သီခ်င္း လွလွ ေတြ...သီဆို ျပလို႕..
က်မ အိပ္ ေပ်ာ္ ေအာင္..
အေမ စြမ္း ေဆာင္ ခဲ့ .. တယ္....။

က်မ ရဲ႕ အေမ..
စီးပြားေတြ ..က်ဆင္း ေလလဲ..
သမီး အလွ..မ်က္ ႏွာ မငယ္ေစရ..
သမီး လိုအပ္ သမွ်..
အျမဲ ျပည့္ စုံ ေစခဲ့ .. တယ္....။

ဟင္း မေလာက္ တဲ့ ထမင္း ၀ိုင္း..
ဆုတ္ ဆိုင္း လို႕ စား ခဲ့ တဲ့ အေမ...
စာ က်က္ တဲ့ က်မ အနား...
အိပ္ ေပ်ာ္ မသြား ေအာင္...ေစာင့္ ခဲ့ တဲ့ အေမ...
သမီး အလွ... ပညာ တတ္ မၾကီး ျဖစ္ဖို႕..
အေမ့ ခြန္ အား....
မနား တမ္း စိုက္ ခဲ့....

ေလာ ကထဲ ... အေမ ေျမာက္ မ်ား စြာထဲ..
ေဂၚကီ ရဲ႕ အေမ...
သိန္း ေဖျမင့္ ရဲ႕ အေမ...
ခ်စ္ စံ၀င္း ရဲ႕ အေမ....
အေမ...
အေမ...
အေမ...
နာမည္ ေတြ ...ကမၻာ ေက်ာ္ခဲ့....
အေမ..
အေမ...
အေမ...
ဒီ အေမေတြ ထဲ..
က်မ ရဲ႕ အေမ...
နာမည္ မေက်ာ္ ေလ ေပမဲ့...
....
ခု... ေမ့ သမီး လက္ထဲ..
ဖေယာင္း ခဲ နဲ႕.. ပန္း ဖူး ေလးေတြ...
အနာ ဂတ္ တိုင္းျပည္ မွာ..
အသုံး ၀င္စြာ...ပြင့္ ၾက ဘို႕...
ပုံ သြင္း ယု ယ..
ေမ့ သမီး ...ဆရာမ ျဖစ္ ခဲ့ ျပီ...
....
ကဲ...
အေမ့ ရဲ႕ ပုခက္ လႊဲ ခဲ့တဲ့ လက္..
ကမၻာ တစ္ဖက္ ကိုင္ လွဳပ္ ႏုိင္ ေတာ့မကြဲ႕ လို႕...
က်မ ေျပာ ရင္...
ဘယ္ သူမွ ...ျငင္း ခ်င္ ေတာ့ မွာ မဟုတ္ ပါ ဘူး... ေမေမ.....။

မမသီရိ (၁၈.၉.၁၉၉၃)

ေနာင္တ မဲ့ေသာ

ပန္းကေလး
အလွမ္းမေ၀းပါဘူး...
သခင္
အလိုရွိတယ္ ဆိုရင္ျဖင့္..
လွမ္းဆင့္လို႕ေခၽြ
ကမ္းလင့္လို႕ေနရုံနဲ႕
ေၾကြပါ့ မယ္..
ေမာင့္ေျခရင္းမွာ..
၀ပ္စင္းလို႕ေလ....
.......
မ်ိဳးမမွန္..
ဖိုး မတန္တဲ့ ပန္းရယ္လို႕
သခင္..
အထင္ေတာ္ လြဲပါနဲ႕
..
ခ်စ္လြန္း လို႕ပါ..
...
တစ္သက္ တစ္ခါ
ပြင့္လာတဲ့ ခ်စ္ပန္း..
သခင္ မနမ္း..
လက္မကမ္း ခ်င္လဲ ေလ..
ေ၀ပါရေစ..
ရင္တြင္းမွာ ေနပေစေပါ့..
သခင္ ရယ္...
လြမ္း တ စြာနဲ႕.....။

မမသီရိ

ခ်စ္သမီး အလိမၼာ

သမီးေလး ေရ..

လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၁၄ ႏွစ္

ႏွင္းေတြ နဲ႕ မိုးေတြ နဲ႕

ေဒြးေရာ ယွက္တင္.. ကမၻာေျမျပင္မွာ

ေရာ ေနတဲ႕ ညနက္နက္ တစ္ခုမွာ

ေမ့ သမီးေလး..

ေမေမ့ဆီ ေရာက္ခဲ႕ တာေပါ့..

....

ေသာက္ရွဴး ၾကယ္စင္လို..

လင္းလက္တဲ႕ မ်က္၀န္း အစုံ နဲ႕

ေလာကထဲ ကို ထိုးခြဲ ၾကည့္ ဘို႕..

ေမေမ့ ေဘးနား သမီးေလး ေရာက္ခဲ႕ တာေနာ္...

.......

ေမေမ ေပ်ာ္ရင္ ေပ်ာ္

ေမေမ ငို ရင္ ငို..

ေမေမ မဲ႕ ေတာ့ မဲ႕

ေမေမ ေတြ ေ၀ေနတဲ႕ အခါမ်ိဳး မွာလဲ

ေမေမ့ ေဘးနား သမီးေလး.

အားေပးေနခဲ႕တာ ေပါ့..။

...

မၾကာေတာ့ တဲ႕ ကာလ တစ္ခုမွာ

ေမ့ သမီး..

ေလာကၾကီးထဲ တိုး ၀င္ ဘို႕

ေမေမ့ ရင္ခြင္ ကို

စြန္႕ခြာ သြားေတာ့မွာ..

ေမေမ ရင္ ဆိုင္ ရေတာ့မယ္ မီး ရယ္...

............

တစ္ကယ္ေတာ့ သမီး ဟာ..

ေမေမ့ ရဲ႕ခြန္အား

ေမေမ့ရဲ႕ ထီးကေလး

ေမေမ့ အေပၚ နားအလည္ဆုံး..

ေမေမ့ အတြက္ အရာရာ ခံ စားေပ ခဲ႕ တာ..

ေက်းဇူး တင္ပါ တယ္ မီး ရယ္...။

.....

ေမ့ သမီးရြက္ လႊင့္ေတာ့ မယ့္ ရက္ေတြ အတြက္

ေမေမ တင္ ၾကိဳ သတၱိေတြ ေမြး ေနခဲ႕ ျပီ..

ေမ့အနား က ခြာသြားေတာ့ မဲ႕ ေမ့ သမီး အတြက္

ေမေမ ၾကိဳ တင္ လြမ္း ဆြတ္ေနရျပီ...

ေလာက အလယ္ ေမႊးပ်ံ႔ လာမဲ႕

ေမေမ့ ပန္းပြင္ ့ေလး အတြက္ ..

ေမေမ တင္ၾကိဳ ၾကည္ ႏူးေနခဲ႕ျပီ..။

....

ေမ့ သမီ းဟာ

ေမေမ့ အတြက္ ေတာ့

အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ႕ ရတနာ

ေမေမ့ အတြက္ အျမဲ လိမၼာေပးခဲ႕ တာ..

ေက်းဇူး ပါ သမီးေလး ရယ္...။

(၂၀.၁၁.၂၀၀၈ မွာ က်ေရာက္ တဲ႕ ခ်စ္ သမီး..`အလိမၼာ` ရဲ႕ ၁၄ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႕အတြက္..)

မမသီရိ. (၂၁.၁၁.၂၀၀၈)

သံသယ တမ္းျခင္း

တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႕

အိမ္အမိုးထက္. ေဆာ့လ်က္သက္ဆင္း

ႏွင္းပြင့္ေျခသံ နာခံေနရင္း

ဆုံခဲ႕ တဲ႕ အေၾကာင္းျပန္ေျပာင္း စဥ္းစား

လြမ္း သင့္သလား လို႕ေလ.....။

တခ်က္ခ်က္နဲ႕..

နာရီလက္တံ.. သန္းေခါင္ယံကို..

စည္းခ်က္မွန္မွန္...ျဖတ္ဆန္ေက်ာ္သြား

...

အိပ္မေပ်ာ္ပဲ အေတြးထဲမွာ

အိပ္ေပ်ာ္ေနလဲ.အိပ္မက္ထဲမွာ

...

အၾကင္နာ ထဲ အေရာင္ေတြ ကဲ သလား

ရက္စက္မညွာ ေခၽြကာသြားမလား

အေပ်ာ္သေဘာလား

ရုိးရုိး လားေလ..

သံသယေတြ ရင္ေမွာေ၀ဆဲ....။

ကံၾကမၼာရယ္..ဘယ္လိုေၾကာင့္မ်ား

ေရစက္ကယ္ ၾကံဳ ဆုံေစခဲ႕လဲ..

ျငိဳး အေတးမ်ား ေရး မွတ္ထားသလား..

ရင္မဆန္႕ေအာင္ ပိတ္ေလွာင္ အလြမ္း

ႏြမ္းလ် မေျပ ဆယ္ေန ပူကဲ

ခံစားခ်က္မ်ား ႏွလုံးသားထဲ..

တင္းက်ပ္ မြန္းလ်က္ပါပဲ ေလ....။ ...။

မမသီရိ

တဂိုး၏ အခ်စ္ စာစုမ်ား

တစ္ကယ္ တမ္းေျပာရရင္ ဒီအေၾကာင္းအရာနဲ႕ ဒီစာစုေလးကို ေဖၚျပဘို႕ အခ်ိန္အေတာ္ေလး ယူခဲ႕ရပါ တယ္..။ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေလာကေလး ကို ကၽြန္မ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ အမ်ားစု က တစ္ကယ့္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္း.. အေတြး အေခၚ ေကာင္း.. ခံစားမွဳေကာင္း.. တင္ျပမွဳ ေကာင္းေလးေတြနဲ႕ ၾကိဳးစား ပမ္းစား ေရးသာ တင္ျပထားတာေတြ ေတြ႕ရေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားငယ္မိပါတယ္..။

အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာ စဥ္းစားျပီး တဲ့ ေနာက္ မွာ ေတာ့
ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ..ကေဘာက္တိ ကေဘာက္ခ်ာ.. မေတာက္ တစ္ေခါက္ေလး နဲ႕.. ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါ ေလာကထဲ မရဲ တရဲ တိုး၀င္မိခ်င္ တဲ႕ အတြက္ ဘယ္သူ ကမွ ရယ္ပြဲ မဖြဲ႕ ေလာက္ဖူးရယ္ လို႕ ဇြတ္ အားတင္းျပီးေတာ့ ..
ငယ္ငယ္ တုန္းက အျမတ္တႏိုး ၀ယ္ ယူ သိမ္းဆည္းဖူး တဲ႕ ရာဘင္ျဒာနသ္တဂုိး .. တဂိုးစာႏုယဥ္ ဆိုတဲ႕စာအုပ္ထဲ က ႏွစ္သက္ ခံစားမိတဲ့ စာစု တစ္ခ်ိဳ႕ ကို ျပန္လည္ မွ်ေ၀လိုက္တာျဖစ္ပါတယ္.. ။
က်မဆီမွာ ခုလက္ရွိေနတဲ႕ စာအုပ္က စာေပေလာက စာအုပ္တိုက္က ၁၉၉၈ မွာ ဆဌမ အၾကိမ္ ျပန္လည္ပုံႏွိပ္တဲ႕ ၁၉၇၆ ၾသဂုတ္လ က တည္းျဖတ္ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ ပါ...။ ပါ၀င္ ဘာသာျပန္ဆိုသူေတြ က မိုးမိုး (အင္းလ်ား) ၊ ေမာင္ေဇ၊ ေမာင္မ်ိဳးညြန္႕၊ ပုသိမ္ေမာင္းစိမ္းသူ၊ ေမာင္သန္႕စင္၊ တကၠသိုလ္ညိဳ၀င္ေးအာင္နဲ႕ တကၠသိုလ္မိုးမိုး တို႕ ျဖစ္ပါတယ္..။

သိတတ္ပါဘူး ရွင္ရယ္..

`ေသာကကို ေဆာင္ယူလာတတ္ေပမယ့္.

ေမတၱာတရားဆိုတာ..ယုံစား အားထားသင့္ပါတယ္၊

မင္းရဲ႕ အသဲတံခါးကို ပိတ္မထားလိုက္ပါနဲ႕ ေနာ္`

...

`အို.. သူငယ္ခ်င္းရယ္..

မင္းရဲ႕ စကားေတြ က နက္နဲ လြန္းလွတယ္.၊

ကိုယ္ျဖင့္ နားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ အခ်စ္ရယ္`

...

`ႏွလုံးသား ဆိုတာ

မ်က္ရည္ တစ္စက္... လကၤာ တစ္ပုဒ္နဲ႕ အတူ.၊

ေပးဆပ္ဖို႕ သက္သက္ မဟုတ္လားကြယ္..`

...

`အို.. သူငယ္ခ်င္းရယ္..
မင္းရဲ႕ စကားေတြ က နက္နဲ လြန္းလွတယ္.၊
ကိုယ္ျဖင့္ နားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ ကြယ္`

...

`ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ဆိုတာ တဒဂၤပါ..၊

ရယ္ေမာ လွဳပ္ရွားလိုက္ရုံ နဲ႕ ဘ၀ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားတတ္တယ္တဲ႕..၊

ႏွင္းစက္ေလး တစ္ေပါက္လိုပါပဲ..၊

၀မ္းနည္းျခင္း ဆိုတာကေတာ့..

တည္တ့ံတယ္၊ ခုိင္ျမဲတယ္..၊

သည္ေတာ့ တမ္းတ လြမ္းေဆြး ရတတ္တဲ႕

ခ်စ္ေမတၱာတရားကို

မင္းမ်က္လုံးေတြ မွာ ႏိုးၾကားပါေစကြယ္...`

...

`အို.. သူငယ္ခ်င္းရယ္..
မင္းရဲ႕ စကားေတြ က နက္နဲ လြန္းလွတယ္.၊
ကိုယ္ျဖင့္ နားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ ကြယ္..`

...

ၾကာပြင့္ေလးေတြ က

ေနမင္းရဲ႕ ေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ ပြင့္လန္းၾကတယ္၊

သူ႕မွာ ရွိသမွ် အားလုံး ဆုံး ရွဴံးရတယ္..၊

ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ဆုံးစ မရွိတဲ႕ ျမဴႏွင္းေတြ ၾကားမွာေတာ့

အဖူး အငုံေလးေတာင္ မက်န္ေတာ့ ဘူးတဲ႕..`

....

`အို.. သူငယ္ခ်င္းရယ္..
မင္းရဲ႕ စကားေတြ က နက္နဲ လြန္းလွတယ္.၊
ကိုယ္ျဖင့္ နားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ ကြယ္`

မိုးမိုး (အင္းလ်ား)

.................................................................................................

ေ၀ဒနာ

ဘယ္သူမွန္း မသိဘူးကြယ္..

ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ေမတၱာပန္း တစ္ပြင့္

တိတ္တိတ္ေလး ထည့္သြားတယ္..။

...

ဘယ္သူမွန္း မသိဘူးကြယ္..

အသည္းႏွလုံး ကို ခိုးသြားတယ္..

ျပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ အႏွံ႕

အေ၀းကို ျဖန္႕ၾကဲ လိုက္ပါတယ္..။

.....

သူ ဘယ္သူ လဲ ဆိုတာ သိပါျပီလား..

ဒါမွ မဟုတ္ ေနရာတကာမွာ

သူ႕ကို ရွာေနဆဲ ပဲလား

ကိုယ္ မသိပါဘူးကြယ္...

အင္း........

ကိုယ့္ အတြက္..

သုခ ေ၀ဒနာ ေလလား

ဒုကၡ ေ၀ဒနာေလလား ကြယ္...။

ေမာင္ေဇ

ေရႊက်ီး ငယ္ငယ္

ေမ့ဧည့္သည္..လာေလႏိုး

ေမွ်ာ္ကိုးလို႕..လြမ္းေယာင္ေယာင္

ခန္းေဆာင္ေပၚ သစ္ညိဳရိပ္က

ဧည့္နိမိတ္ပုံေဆာင္..

...

ေမွ်ာ္ေတာ္ေရာင္ လြမ္းသူေလးကို..

ေဖးကူလို႕ ေပ်ာ္ေစေအာင္..

ေရႊက်ီးေမာင္..အသံေပး.

လာလုေငး..မေလး..ေမာင္..

......

..လြမ္းရက္တာ ၾကာေသာ္လည္း...

ေပၚမလာ ေမွ်ာ္ရွာေမာ လို႕.

လာတဲ့ခါ လာပါလိမ့္မယ္..

ေမွ်ာ္မိသူ ေနမထိေအာင္..

ေဗဒင္စာ မအာ စမ္းပါနဲ႕..

ေရႊက်ီး ငယ္ငယ္......။

မမသီရိ (၁၂.၁၁.၂၀၀၈)

ဒိုင္ယာရီ မေရးျဖစ္ေသာ ရက္မ်ား အေၾကာင္း

..... မ်က္၀န္း တံခါး ..ပိတ္လို႕ ထား လဲ..

မ်က္ရိပ္ေရွ႕ မွာ ... သူ ၀င္လာေန....

ရႊန္းေ၀ ပီတိ...စြဲ ျငိစရာ...

မာယာ ကင္းမဲ႕... ရီ ေ၀လဲ႕ လို႕

ညွိဳ႕ မ်က္၀န္းေတြ... ေ၀့ ၀ဲ ေနခဲ့..

........

.......

...ည နာရီမ်ား...သန္းလြဲ သြားျပီ...

..အိပ္ စက္ျခင္းေတြ ခိုး ယူေလတဲ႕..

..အလြမ္း တေစၦ စိုးမိုး ေန...

....

.......

... ရင္မွာ တင္းၾကပ္ ပန္း ရသေတြ..

အေျဖ မရွိ ေမးမိ ပုစ ၦာ ....

တစ္စုံ ရာ ကို....

တမ္း တေနသလို..

.. စက္ လဲ မရႊင္.... အလြမ္း ရွင္ေရ....

............

မင္ တံ ထိပ္ဖ်ား ...မွတ္တမ္း မ်ားလဲ...

အနားယူ ေန..

မွ်ေ၀ ခံစား....

မြန္း က်ပ္မွဳ မ်ား.. လႊမ္းျခံဳထား ေတာ့...

.......

........

ကဗ်ာ တမ္း ျခင္း... စာ ပန္းခင္းေတြ...

...ရင္ ထဲ မွာပဲ ေလွာင္ပိတ္ေန......။

.

.

မမသီရိ